MisLeiden

Ik had vanochtend een afspraak in Leiden. Leiden ken ik, de straat waar ik moest zijn niet.

Telefoon
Sinds enkele maanden gebruik ik in zulke gevallen de navigatiefunctie op mijn telefoon. Het ding wijst me de weg en ik kom overal waar ik wezen moet, zonder omwegen. Niet dat ik voorheen zo vaak verdwaalde, maar ik maakte zo nu en dan wel een onnodige detour. Gelukkig pluk ik op die momenten altijd nog de vruchten van mijn carrière binnen de padvinderij - met prima richtingsgevoel en best in staat tot kaartlezen. Zo'n vrouw ben ik.

Laat je Leiden
Vanochtend dacht ik: ik ga met de trein naar Leiden, dan schakel ik mijn telefoonnavigatie in en kuier ik op 't gemakje naar de afspraak. Ik was ruim op tijd en de mevrouw met wie ik de afspraak maakte had gezegd dat het een minuut of twintig lopen was vanaf het station. Met lekker weer is dat best een fijn wandelingetje, had ik bedacht. Dus: zo gezegd, zo gedaan. Op Leiden Centraal toetste ik de bestemming in, poerde ik de headset in telefoon en oren en hatsjikidee: de wandeling kon beginnen. Er was alleen één ding waar ik geen rekening mee had gehouden: de navigatie kon het maar niet met zichzelf eens worden over de route. "Vertrek ik in zuidoostelijke richting" werd "Vertrek in noordelijke richting" en dat werd "Vertrek in zuidwestelijke richting". Ik was het stationsplein nog niet af, maar het heen en weer had ik al wel. Ik bestudeerde het schermpje, met mijn padvindersoog dus hè, en besloot de navigatie en mezelf vast een eindje op weg te helpen.

Een vrouw zoals zij
Nu weet ik best dat mannen graag grappen maken over vrouwen die de weg moeten wijzen. Vanochtend voelde ik me zo'n man, maar dan nog in de fase voordat het grappig wordt. Want oh, dat wijf dat mij naar de eindbestemming moest dirigeren maakte me gék! Ze stuurde me alle kanten op en als ik naar rechts ging kreeg ik meteen zo'n "Oh wacht, nee, toch niet" mededeling in mijn oren getoeterd. Daar werd ik een beetje tureluurs en stuurloos van. Ik begon op de onbekende vrouwenstem te mopperen en dacht dingen als: "Mens, zeg dan gewoon wat je je bedoelt!" Keer op keer werd de route herberekend en moest ik in alle windrichtingen tegelijk vertrekken. Dat gaat niet!

Leider
Afijn, een uur later had ik zere voeten, de afspraak afgezegd en de headset losgemorreld en in mijn tas gepropt. Ik was geïrriteerd tot in mijn pijnlijke tenen. Wát nou navigatie?! Had ik het gewoon zélf geregeld, een kaartje geprint, met de bus gegaan, dan was ik er gewoon netjes op tijd geweest. De irritatie slingerde een beetje heen en weer - zoals ik daarvoor ook had gedaan. Het ene moment was het vooral tegen dat klerewijf van de navigatie gericht, het volgende moment was het meer in de "Had ik maar..."-trant. Maar ik had niet, en dat klerewijf had in plaats daarvan, maar dat deed ze dus niet. Op eigen kracht wist ik het station terug te vinden (zolang ik mijn richtingsgevoel niet wegcijfer voor moderne techniek gaat het prima), en ik keerde terug naar Den Haag. Ik had ondertussen knallende koppijn en een humeur om de kachel mee aan te maken.

Herkansing
De afspraak waar het allemaal om begon is verplaatst naar volgende week. Ik ga weer op tijd van huis en bereid me grondig voor, routegewijs. Telefoonnavigatie ga ik niet gebruiken, dat lijkt me duidelijk. Ik kan het veel beter zonder dat zo'n vrouw zich er tegenaan loopt te bemoeien. Vertrek in noordzuidelijke richting, met de oostweste wind in de rug.

De trut.

U zei?! - deel 8

Het moet niet gekker worden: ik heb al een half jaar geen U Zei meer geplaatst. Terwijl er toch behoorlijk wat over me werd uitgestort. Dus hier weer de mooiste en de beste opmerkingen, verhaspelingen, versprekingen, en wat dies meer zij.

"Ik heb ogen op een lange, leren jas."

"Hij haalt álle trucen uit z'n doos."

"Vind je het dan niet vervelend als er steeds iemand over je nek staat te kijken?"

"Voor ik wegga steek ik mijn hoofd nog wel even tusesn de deur."

"Hij laat haar geen moment uit het oog."

"Dat schud ik zó uit mijn hoofd!"

"We dachten: dat doen we wel even op een blauwe maandagmiddag."

"Dat zit er echt in gebakerd."

"Ze zat met ogen op schoteltjes."

(elfjarig jongetje): "Soms gedraag ik me echt als een kind."

"...en dan komt er uit je ooghoek iemand aanhollen en die valt je aan!"

"Zo zitten we achter de kraan te dweilen."

"Stroop je armen maar uit je mouwen!"

"Ze hebben de klok wel horen luiden, maar de klepel niet horen hangen."

"Kom op, even de handen opstropen."

"Ik moet op het moment elk dubbeltje op z'n kant zetten."

"Dan komt ze vast op hangende pootjes terug."

"Hij is toch het kalf met de gouden eieren hè."

"Loop je hier nou de geboren onschuld te spelen?"

"Ja rustig zeg, ik heb maar twee paar handen."

(kind in de trein naar Vlissingen): "Zijn we al in Nieuw-Zeeland?"

"Dat moet je met handen en voeten aanpakken!"

Klabak

Zondagavond, 23.15. Ik lag rustig in mijn bed toen ik ineens werd opgeschrikt door een geluid. Iemand stond duidelijk op iets te meppen.

Mijn straat
Ik ben over het algemeen zeer tevreden over mijn straat. Het is er rustig, best gezellig en er wonen - om even met Robert Vuijsje te spreken - alleen maar nette mensen. Derhalve was het best opmerkelijk dat het geluid zich aandiende, al helemaal met genoemde dag en tijd daarbij. Normaal hoor je zondagavond laat hooguit iemand voorbij fietsen of een flesje in de glasbak gooien tijdens het avondrondje met de hond. Zo niet gisteravond. Het was anders.

Glas
Het mepgeluid hield aan, stopte toen heel even, daarna volgde er nog één klap en die werd gevolgd door omvangrijk glasgerinkel. Er ging duidelijk iets heel erg mis. De enige keer dat ik dergelijk glasgerinkel had gehoord was toen er kortsluiting en daardoor een ontploffing was bij de snackbar. Dat was sneu voor de eigenaar, maar het was niet eng. Gisteravond was het wèl eng. Temeer omdat na het breken van het glas er eerst iets onverstaanbaars werd gezegd en er daarna een manspersoon ongelofelijk hard begon te schreeuwen.

Vloekenpot
Wat hij zoal schreeuwde vind ik niet voor herhaling vatbaar, maar het was niet best. Laat ik het zo zeggen: hij zal de vloekenpot flink moeten spekken door deze kanonnade. Na het schelden deed iemand een poging om hem te kalmeren door rustig tegen hem te praten, maar dat sorteerde geen effect. Hij begon wéér te schreeuwen, en deze riedel van kalmerend spreken en nieuw geschreeuw herhaalde zich een paar keer.
Ondertussen lag ik in met gespitste oren in mijn bed en vroeg ik me af of dit een moment was om de politie te bellen. Ook vroeg ik me af of iemand anders dat niet al gedaan zou hebben en of dit urgent genoeg was voor 112 of dat ik me zou moeten richten tot het 'geen spoed, wel politie'-nummer.

Gendarmerie
Eén van de vragen werd kort daarna beantwoord. Ik hoorde de sirene van een politiewagen en daarna stopte die auto in de straat. De amokmaker werd in de kraag gevat en er werd flink wat gepraat. Ondertussen had mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst gewonnen en keek ik dus uit het raam of er wat boeiends te zien was. Dat was niet zo; er stonden twee auto's, een x aantal mensen en iemand was wat onduidelijk met een zaklamp aan het schijnen. Dat was dat. Korte tijd later had de sterke arm der wet de boel gesust, de schreeuwende sloperd ingerekend en keerde de rust terug. Ik viel in slaap, werd anderhalf uur later nog even wakker omdat het ontstane gat van planken werd voorzien en toen was het echt gedaan met de rel.

A brand new day
Vanochtend was mijn straat weer precies zoals ik hem ken. Bij het pand naast de fysiotherapiepraktijk zijn een hoop glasscherven en het dichtgetimmerde raam het residu van de commotie van gisteravond. Ik weet niet wat er precies aan de hand was. Er zal wel een aanleiding geweest zijn waardoor de man het nodig vond om zijn honkbalknuppel uit te laten in deze rustige, nette straat. En ach, de toestand is dankzij het politieingrijpen nog vrij vlot voorbijgegaan.

Maar leuk was het zeker niet.

Vakantie

Er was al een tijdje geen sprake meer van op vakantie gaan. In 2009 ging ik naar Canada en sinsdien was het bekeken met de vakantiepret. Om verschillende redenen zat het er even niet in en dat zinde me niets.

Zomer 2011
In 2010 vond ik het allemaal nog best overkomelijk. Ik had toen zoveel andere zaken aan mijn hoofd dat datzelfde hoofd niet echt naar vrolijk vakantie vieren stond. Vorig jaar daarentegen, had ik er wel flink de pest over in. Van vrienden hoorde ik allerlei leuke vakantieplannen en naderhand dolenthousiaste verhalen vol zon, zee, zwembaden, terrasjes en wat dies meer zij. Ik kon nog net genoeg interesse opbrengen om hun vakantiekiekjes te bewonderen, maar iets in mijn achterhoofd zei steeds: "Nouhou, dat wil ik óók!"

Zachtjes tikt de regen...
Deze lichte vorm van jaloezie werd mede mogelijk gemaakt door de pleuriszomer van vorig jaar. Terwijl een groot deel van mijn vrienden- en kenniskring genoot van la dolce vita, zat ik bij de brandende kachel en zag door mijn raam een hoeveelheid regen waar niemand vrolijk van wordt. Het voorjaar was nog zo mooi geweest, maar de zomer was er een om - meteorologisch gezien - rap te vergeten. Ik wilde dat niet zo. En als ik iets niet wil, dan doe ik er alles aan om het te veranderen. Er moest een vakantieplan komen voor deze zomer.

Singlesreizen: het hoe en waarom niet
Het eerste plan was Italië. Niet helemaal alleen, maar - bij gebrek aan beter - met een singlesreis. De leukste optie in dezen was helaas een reis die je beter niet in het hoogseizoen kan ondernemen. Ik nam minder aantrekkelijke doch ook niet geheel onaangename opties in overweging, maar echt lekker voelde het niet. Ik heb ervaring met het fenomeen 'singlesreis' en ik verheugde me er niet onmiddellijk op om weer weet ik hoeveel uur in zo'n dampende touringcar te moeten zitten. Bij mijn vorige singlesreis had ik ook nog eens te kampen met een paar medereizigers uit het OLO*, die bijvoorbeeld om drie uur 's nachts in de touringcar een luidkeels "Oh Denneboom" inzetten. Het gevolg was dat ik niet uit de overpeinsfase kwam. Ik had toch besloten dat ik zó'n vakantie niet meer wilde?

Bonbini!
Ondertussen hoorde ik om mij heen alweer volop vakantieplannen de revue passeren. Eén van die plannen was Curaçao. Hierbij bestond de mogelijkheid om het reisgezelschap enige tijd te komen versterken, mits ik een betaalbaar vliegticket kon vinden. Eerst dacht ik: dat lukt niet. Dat dacht ik vooral omdat het aanvankelijk ook écht niet lukte. Toch bleef het idee in mijn hoofd schemeren en zo besloot ik om gewoon nóg een keer het internet af te struinen op zoek naar goede vliegmogelijkheden. En wat denk je? Ik zocht en ik vond!

Eind goed, al goed
Zo kon het gebeuren dat ik gisteren een online boekingsproces doorliep, een heerlijke vakantie naar het práchtige Curaçao boekte en vervolgens zo'n twee uur lang als een stuiterbal door mijn huis sprong. Ik ga op vakantie, ik ga naar Curaçao en ik hóú van Curaçao**, dus kan het beter?! Nee, het kan niet beter!

Deze zomer krijgt mijn blog een Caribisch tintje.
En ik ook.

____________________
* OLO = Ontiegelijk Laag Onderwijs.
** Ik weet dat, ik was er al eerder

Het hooi achter de wagen

Gisteravond was de volkswagenbus op TV, Yvon Jaspers in al haar opgewektheid achter het stuur. En dan weet je: het is weer tijd voor boeren en vrouwen. Qua Boer Zoekt Vrouw heb ik een aardige reputatie opgebouwd en een naam hoog te houden, dus ja, ik keek. Sterker nog: ik verheugde mij. Daarbij had ik al grapjes gemaakt over het klaarleggen van mijn postpapier.

Oplossingsgericht bezig zijn
Het is niet mijn grote amibitie om ooit zelf een sleutelrol te vervullen in BZV, maar je kan het maar zo treffen dat de man van je dromen ineens met Yvon aan de keukentafel zit. Dan moet ik mijn kans wel grijpen natuurlijk - vandaar dat postpapier. En áls die droomman zich aandient in BZV, sla ik wel mooi drie vliegen in één klap, qua probleemoplossing. Hoe dan? Nou: een man, een huis (want boeren zijn honkvast) èn een baan. Toch drie dingen die momenteel min of meer ontbreken. Althans, ik heb wel een paddenstoel, maar dat is geen Huis.

De boeren
Op uitdrukkelijk verzoek van vriend K. zal ik de boeren niet stuk voor stuk uitvoerig behandelen in dit blogje. Dat hoeft ook niet, want eerlijk gezegd vond ik het niet veel soeps. Ik heb de hele uitzending zitten wachten op een boer in de Gijsbert-klasse, maar die kwam niet. Wat we wel hadden: één vrouw, één homo, één tweeling (een soort Buurman & Buurman, maar dan als broers), twee zielepieten, en dan nog vier moeilijk te categoriseren agrariërs.

De zoekopdracht
In feite zoeken de heren allemaal een lieve, leuke, zorgzame vrouw. Een enkeling had daar nog een kleine toevoeging bij. Zo wil boer Henk iemand met diepgang en vond boer Hans een eigen mening "wel leuk". Nou dames, opstellen in rijen van tien alstublieft! Alleen de laatste boer had een interessant iets in zijn oproep: zijn vrouw moet bij voorkeur ook reislustig zijn. Daarmee onderscheidde hij zich. Maar dat deed hij toch wel.

Wat doede?
Als ik per sé had willen schrijven, dan was die laatste boer waarschijnlijk toch mijn slachtoffer geworden. Alleen: hij heet Doede. En dat, beste lezer, kan ik niet aan. Dat hij zich door één afwijzing uit het veld laat slaan en zei "weleens wat gevoeld te hebben", dat pleitte ook niet voor hem. Maar die náám! Ik heb de hele avond lopen rijmen op de naam Doede. Wie kon dat nou toch vermoeden. Wees maar op je hoede, want dat wordt een goede.
Nou rijm ik ook wel heel graag, maar de laatste keer dat het zo'n vorm aannam als gisteravond was toen ik kennismaakte met het woord 'plaszak' ("Ik hoop niet dat ik mijn moeders tas pak / als ik op zoek ben naar mijn plaszak").

En dan nu: geduld
Afijn. Het wás BZV en ik heb er weer van genoten. Qua beeld had het ook een reclame van Campina kunnen zijn, met een heleboel blij dansende koeien. Ook het contact met zus M., vriendin N. en vriend P. tijdens de uitzending mocht er zijn; elke boer werd van commentaar voorzien en P. bleek met name geïnteresseerd in de zoon van één van de boeren. Niet direct de insteek, maar het zou nog een leuk bonuslijntje in het komende seizoen komen opleveren. We gaan het zien, vanaf september kunnen we ons weer wekelijks laven aan boeren, vrouwen, drama's, intriges en hopelijk een heleboel liefde.

In het najaar meer hierover. Maar ik berg mijn postpapier weer op.

Goed

Als onderwerp voor dit blogje had ik het 'vrouw-meisje dilemma' in gedachten. Ik ben weliswaar 28, maar mezelf als volwassen mevrouw zien kost me soms nog steeds wel moeite. Net als mijn vriendinnen als vrouw zien en niet als meisje - en dan zéker om ze zo te noemen.
Gisteren is er echter iets gebeurd wat ook veel te maken heeft met vrouw-meisje, maar op een heel andere wijze.

Anderhalf jaar geleden...
...had ik regelmatig dromen over een babymeisje. Ik was verantwoordelijk voor haar, maar kon die zorg duidelijk niet aan. Hier schreef ik er al eens over. Het meisje keek in die dromen altijd met verwijtende ogen naar me, alsof ze zeggen wilde: "Wat doe je me aan?"

In de tussentijd
Ze had wel een punt. Qua zorgen voor anderen was ik één brok bereidwilligheid, maar ik verkeerde in een dusdanige state of mind dat er in de praktijk weinig van terechtkwam. Om over zorgen voor mezelf maar helemaal te zwijgen. Je kon het gerust een Probleem noemen - want dat was het ook. Ook daar schreef ik eerder over, hier bijvoorbeeld.

Aan de slag
Daar moest dus verandering in komen. Problemen zijn er immers om opgelost te worden. Dus: actie. Maar: niet eenvoudig. Er was lef voor nodig, en doorzettingsvermogen, en veel moed. Het goede nieuws is dat ik daar zeker over beschik, het slechte nieuws dat het Probleem tamelijk taai was en zich niet van de ene dag op de andere liet tackelen. Success isn't final, failure isn't fatal, it's the courage to continue that counts.

Gisteren
Gisterochtend bevond ik me in een setting waar ik me mocht wijden aan een ontspanningsoefening. Op een gegeven moment werd gevraagd om jezelf te visualiseren op een strand bij mooi weer. Ik deed dat. En toen.
Toen was daar het meisje weer.
Groter. Geen baby meer. Ze stond al op eigen benen en was ontspannen aan het spelen. Ik keek naar haar en vond haar zó mooi en zó lief. We waren allebei rustig; voor mij was het goed dat zij er was, voor haar was het goed dat ik er was.

Terug
Het gaat al een tijdje goed met me, steeds beter. Ik ben er weer klaar voor. Ik ben sterker en wijzer. De stormen zijn gaan liggen. Maar nu ik het meisje zo gezien heb, nu het verwijt er niet meer is, nu weet ik pas zéker dat het goed is.

Raar? Zeker niet. Zweverig? Misschien een beetje.
Maar boven alles ben ik trots op zowel de vrouw als het meisje in mij. Wij redden het wel.