A long December

Volgens de traditie schrijf ik aan het eind van het jaar een blogje waarin ik even door het jaar heen jakker. Ik benoem daarin de hoogte- en dieptepunten en sluit meestal af met een wens of verwachting voor het jaar dat volgt.

Dit jaar sla ik die hele riedel maar over. 2011 was niet tof en ik ben blij dat het voorbij is. Om toch nog iets van een nieuwjaarsgedachte op dit weblog te plaatsen, staat hieronder het lied "A long December". Ik heb het al vaker gebruikt, maar nu is het meer van toepassing dan ooit.

Ik pik er wel even twee frases uit.
Ten eerste: "And the feeling that it's all a lot of oysters, but no pearls". Treffender kan het jaar 2011 voor mij niet omschreven worden. Wachten, hopen, dénken dat er nu echt wat gaat veranderen, en dan toch steeds weer niet.
Ten tweede: "There's reason to believe maybe this year will be better than the last". Dat is altijd een goed uitgangspunt natuurlijk, maar ik heb nu echt redenen om dat aan te nemen. Ik word tante, bijvoorbeeld. Mijn babyneefje of -nichtje wordt een dezer dagen geboren. Dat is alvast wat je 'een goed begin' noemt. Bovendien begin ik op 9 januari aan iets nieuws. Het gaat veel van me vragen, maar ik heb bij een vriendin gezien tot wat voor prachtig resultaat het kan leiden en daar ga ik me dan ook volledig voor inzetten. En tot slot is er nog een reden, maar daar vertel ik volgend jaar wellicht wat meer over. De tijd is daar nu nog niet rijp voor.

Ik wens u een goede jaarwisseling en alle geluk voor 2012!

Jan

Laatst dacht ik: goed, 2011 was geen leuk jaar, maar er is tenmínste niemand doodgegaan.

Maar ja. Prijs de dag niet eer het avond is.

Afgelopen zondag is Jan overleden. Vandaag hebben we afscheid van hem genomen. Ik probeer woorden te vinden die hem omschrijven, maar ik kan ze niet zo goed vinden. Een leukerd ja, en een lieverd, een aimabel iemand, maar dat zegt niet genoeg. Een bijzondere man, daar was iedereen het vandaag in elk geval over eens.

Jan was een 'boekenvriend'. Meer bepaald: een kinderboekenvriend. Een niet kinderachtig deel van mijn collectie heb ik van hem gekregen. Mijn lievelingsboeken heeft hij me ooit aangeraden. Bovendien kreeg ik dankzij hem mijn eerste echte schrijfbaan, als columniste voor de PZC.

Omdat Jan een boekenmens was en geen bloemenmens, lag een aantal van zijn prachtige pop-up prentenboeken op zijn kist. Heel mooi. Helemaal Jan. Het klopte precies.

Dat hij er niet meer is, dat klopt niet. Dat is oneerlijk, pijnlijk en hard. Hij viel in de categorie mensen die honderd mogen worden. Helaas mocht dat niet zo zijn. Zijn vrouw en zoon hadden allebei de kracht om te spreken vanmiddag en wat vond ik dat knap, dapper en mooi. Ook zijn broer sprak en had het steeds over "onze Jan", zó lief en warm...

En zo ging ook 2011 niet voorbij zonder dat er iemand wegviel. Natuurlijk, de dood hoort bij het leven. Maar ik hoop dat ik in 2012 eens een jaartje zónder mag. Het sterftecijfer onder mensen waar ik om geef ligt me een beetje te hoog, de laatste jaren.

Ik zal Jan nooit vergeten. Gewoon, omdat Jan nu eenmaal iemand was die je niet kàn vergeten. Op sommige plekken hoort hij er gewoon te zijn. Dat dat niet meer het geval is, wordt best even wennen...

Ik dacht aan Flappie

De donkere dagen voor kerst zijn weer alomtegenwoordig, met alle jingle bells en dromen over een witte kerst die daarbij horen. Winkelstraten en etalages zijn sfeervol verlicht en reclameblokken zijn gevuld met budgettips voor de kerstdis.

Deze dagen zijn echter pas werkelijk compleet wanneer je Flappie op de radio hebt gehoord. Dat vind ik, maar ik heb vrienden die deze mening met mij delen, getuige berichtjes in mijn inbox met teksten als: "En daar istie dan, Flappie op de radio!"

Flappie is, kerstliedjesgewijs, toch wel het sterkste concept aller tijden. Er schuilt een kracht in dat liedje die zijn weerga niet kent. Een paar avonden geleden lag ik me voor het slapen gaan af te vragen waar 'm dat nou in zat. Wat maakt Flappie tot een lied dat je belàchelijk vaak gehoord hebt, dat je van "het was kerstochtend 1961" tot "dat ze dan wat lekkers kreeg" kan meezingen, waarvan je de clou en de grap kent, maar dat desondanks tóch blijft 'raken'? Wat is er met Flappie dat kerst niet compleet is zonder dat lied? Kortom: wat is de kracht van Flappie?

Ten eerste, denk ik, zit het 'm erin dat het zo zielig blijft. Ik zie toch elke keer weer dat klein mannetje voor me met zijn gebogen hoofdje en de dikke tranen van verdriet. Dat is invoelbaar, je zal als kind je geliefde huisdiertje maar kwijt zijn... Ongelogen: als ik in een gevoelige bui ben, kan ik zó met hem mee huilen.
Daarnaast het lot van Flappie natuurlijk, die zomaar zonder verdere plichtplegingen geslacht wordt door de vader des huizes en dan ook nog eens op een zilveren schaal in niet minder dan drie stukken wordt geserveerd, als ware het een traktatie. En de woede van het kind die daar op volgt - terecht.
Tot slot dan de wending van het lot, vader in het fietsenschuurtje, rijp voor de slacht. We weten alleen niet hoe het met vader afloopt, maar oh, ik hoop echt dat hij 1962 niet gehaald heeft. Want even: het konijn van je kind slachten valt wat mij betreft in de categorie "Dat Doe Je Niet".

Flappie is de reden dat ik voornemens ben om van mijn leven geen konijn te eten. Ik heb van horen zeggen dat het best lekker is, maar ik ben nogal konijnlievend en het leed dat achter Flappie schuilt, is voor mij reden genoeg om geen hap konijn te willen. Bovendien: stel dat iemand hert op het menu zet met kerst, dan is het ook niet zo handig om tussen het voor- en het hoofdgerecht heel beeldend over Bambi te gaan vertellen, toch? Nou, bij konijn heb je dankzij het liedje van Youp gewoon altijd de Flappie-associatie, volgens mij. Dus konijn, dat blief ik niet.

Gelukkig heb ik Flappie inmiddels alweer op de radio gehoord en is het wat mij betreft dus echt kersttijd. En dit jaar - 2011 - vieren we dan ook nog eens Flappies vijftigste sterfdag. Wat eigenlijk raar is, want Youp heeft zijn kerstkonijn met volle overtuiging onsterfelijk gemaakt. Flappie als überkonijn.

Flappie is niet dood.
Hij leeft.

Eigen kracht

Ik (kleine slaaf van poëzie en taal) had vroeger een poeziealbum. Iedereen die mij dierbaar was mocht daar iets in schrijven en de pagina met een paar fraaie plaatjes decoreren. Tante J. was op een goede dag ook aan de beurt, en zij schreef mij het volgende:

Ik zou je graag een toverstokje geven
Dan kon je alles hebben wat je wou
Dan waren alle kwaaltjes zo verdwenen
Als jij het stokje goed gebruiken zou 

Maar eigenlijk heb jij zoiets niet nodig
Want je kunt haast alles doen vanuit jezelf
(...)

Het gaat nog verder, maar ik wil me graag even concentreren op deze zes dichtregels. Want wat heb ik daar vaak aan gedacht, de laatste tijd.

Dat ik haast alles kan doen vanuit mezelf is iets waar ik altijd naar geleefd en gestreefd heb. Ik zei weleens: "Ik kan alles, en wat ik niet kan dat ga ik nog kunnen". Maar: zelf. Altijd zelf. Soms omdat ik dat wilde, omdat er momenten zijn waarop ik het nodig heb om dingetjes eerst even uit te zoeken voordat ik ermee de boer op ga. Soms was het ook omdat het niet anders kon, omdat ik alleen wàs.

Het spreekwoordelijke leien dakje lijkt al een tijdje uit mijn leven verdwenen. Toch wilde ik nog steeds zelf. Ik kon het heus wel. Ik was het gewend: zelf, alleen, eigen kracht. Natuurlijk, ik had  wel wat steuntjes in de rug, maar dat was beperkt en ook niet eeuwigdurend. Mijn eigen kracht werd hoe langer hoe meer op de proef gesteld. Het voelde steeds meer alsof ik uit een ravijn moet klimmen terwijl ik maar één arm en zere benen heb. Ik ben best een stukje hoger gekomen, maar genoeg grip heb ik niet.

Afgelopen week was het op.
In een gesprek zei ik het niet meer alleen te kunnen, niet meer alleen te willen. Ik functioneer op de reserves van mijn eigen kracht en dat is niet genoeg om uit dat ellendige ravijn te komen.

So far voor het 'alles doen vanuit mezelf'.
Of nee, niet helemaal. Het zal nog steeds vanuit mezelf moeten komen. Ik hang in dat ravijn en iemand anders kan daar niet voor mij uit klimmen.

Maar nu ik gezegd heb het niet meer alleen te kunnen, gaat er wel iets veranderen. Er komt wat meer hulp. Wat intensiever. Meer steun in de rug. Met wat aanmoediging en handen die me hopelijk toegestoken gaan worden, gaat het klimmen wellicht wat makkelijker.

Sommige woorden lijken op het eerste gezicht misschien synoniem, maar zijn dat niet echt.
Alleen is niet hetzelfde als eenzaam.
Alleen is niet hetzelfde als 'zelf'.

Het gedichtje van tante J. klopt heus wel: je kunt haast alles doen vanuit jezelf. Maar als het te groot is geworden, is het toch niet erg om wat hulp te vragen?

Zelf. Op eigen kracht. Ik heb het geprobeerd, tot het uiterste.
Maar nu ben ik opgelucht dat het even niet meer hoeft.

Een huishoudelijke mededeling

"Dan moet je spa rood met onverdunde bleek gebruiken, dat werkt goed!" zei vriendin M. Dus dat probeerde ik.

Schimmel
Ik heb te kampen met een overdosis schimmel in huis. Dit probleem is ontstaan door gebrekkige ventilatiemogelijkheden in mijn paddenstoel en het feit dat mijn douche achterin de slaapkamer is gesitueerd. Dat leidde ertoe dat zich steeds meer van die smerige zooi verzamelde. Op het plafond van de douche, maar ook op een muur in de slaapkamer. En dan bedoel ik ècht smerig. Zwarte vlekjes die langzaam maar zeer zeker uitgroeiden tot één grote zwarte plak. Ik schrobde me de pleuris, maar dat sorteerde helaas weinig effect.

De huisbaas
Vervolgens kwam het de huisbaas ter ore of ter oge, dat weet ik niet precies, maar in elk geval: hij wist het. Nu is het zo dat mijn huisbaas en ik niet op fantastisch goede voet met elkaar leven. We zien of spreken elkaar niet vaak, maar als we dan eens contact hebben verloopt dat op de een of andere manier nooit echt vlot en vriendelijk. Zo kwamen zijn aanmerkingen op het schimmelprobleem ook weer niet erg lekker bij mij binnen. Via een WhatsApp bericht liet hij me weten dat "dit echt niet kon" en dat ik het maar eens als de wiedeweerga moest oplossen, want foei toch. En ook: ik was de enige die hier last van had, dus het lag aan mij. Na het lezen van dit bericht zat ik met het gevoel dat hij mij maar een vuile slons vond, wat geen fijn gevoel was. Ik baal als een stekker van die schimmel en ik doe altijd mijn best om mijn paddenstoel proper te houden. Alleen die schimmel, daar leek dus geen kruid tegen gewassen.

Maar goed, toen sprak ik vriendin M. en die zei: "Spa rood met onverdunde bleek", en dat bleken de toverwoorden. Het werkte als een malle.

Raam open, neus dicht
Zeer ijverig poetste ik de schimmel van het plafond en de muur. Het spa-bleek-extract stonk ongelofelijk, ik voelde me net een benauwde goudvis in een zwembad. Maar je moet er toch wat voor over hebben om de zwarte zooi uit je huis te krijgen. Omdat ik niet zo lang ben en geen keukentrapje heb, kon ik helaas niet de hele muur doen (het doucheplafond is lager en kon ik staand op een krukje nog wel bereiken), maar alles wat ik te lijf was gegaan, was na de behandeling aanmerkelijk opgelicht. Dit gold overigens niet voor het sponsje waarmee ik gewerkt had; toen ik begon was het blauw, toen ik klaar was, had het de kleur van kroos.

De buurvrouw
Gisteren sprak ik de buurvrouw en kwam onder andere de schimmel ter sprake. En wat schetste mijn verbazing? Zowel zij als onze andere buurvrouw hadden precies hetzelfde probleem. Meneer de Huisbaas had bovendien bij beide dames ook beweerd dat er verder niemand was die dit probleem had en dat het dus aan hen lag. Niet erg netjes van hem. Al pratend bleek dat de andere buurvrouw al wat stampei had gemaakt en dat had erin geresulteerd dat er bij haar geschilderd was door het mannetje dat voor de huisbaas werkt en de buurvrouw die ik sprak had handig van dit succesje gebruikgemaakt door ook een verfbeurt te eisen.

Dat kan ik ook
Het lijkt mij duidelijk: ik ga die stomme huisbaas ook maar eens aan zijn jasje trekken en mijn portie verf opeisen. Want zo zijn we natuurlijk niet getrouwd hè. En och, over het behoud van een goede relatie met hem hoef ik niet in te zitten, want wat je niet hebt kan je ook niet verliezen. Ik wil gewoon dat mijn muur geverfd wordt.

Daarmee is het ventilatieprobleem nog niet verholpen. Maar goed, ik weet nu wat me te doen staat als er dan toch weer een stippel schimmel op de muur verschijnt.

Spa rood met onverdunde bleek. Dat werkt.