Connie

Connie Palmen heeft een nieuw boek - Logboek van een onbarmhartig jaar. De marketingstrateeg van uitgeverij Prometheus kweet zich met verve van zijn taak om volk en vaderland hiervan op de hoogte te brengen. Zodoende kreeg ik deze week een overdosis Connie Palmen over me heen. Iets wat ik slecht verdraag.

Voor- en afkeuren
Ik lees graag en veel en in principe alles wat los en vast zit, maar natuurlijk heb ik wel zo mijn voorkeuren. Er zijn schrijvers die ik zo'n warm hart toedraag dat ik bij wijze van spreken de nacht voor het uitkomen van een nieuw werk in een slaapzak voor Selexyz zou doorbrengen. Dit is echter niet iets wat ik doe voor een verse pennenvrucht van Connie. Sterker nog: mijn boekenkast is een geheel Palmen-vrije zone en dat moet zo blijven. Ik vind haar niets; als schrijfster niet, als mens niet, het enige dat ze bij mij keer op keer weet te wekken is een sterk gevoel van antipathie.

Hoe komt dat dan?
Natuurlijk ken ik haar niet, heeft ze me nooit wat misdaan en heb ik in dat opzicht eigenlijk geen goede redenen om zo'n sterke mening over deze vrouw te hebben. Het is alleen dat ik alles aan haar té vind. Er was een tijd waarin ik meende dat ik het aan mijn stand verplicht was om me ook door haar werkjes te worstelen, maar ik werd er steeds een beetje nijdig van. Nijdig in de zin van: ik moest me beheersen om zo'n boek van haar hand niet letterlijk in een hoek te smijten, want oh. Zij lijkt te leven in een superlatief. Een onwaarschijnlijke staat waarin alles grootser, mooier, beter, unieker is dan bij ieder ander. Of juist harder, gemener, pijnlijker - al naar gelang het onderwerp.

I.M.
Van stante pede verliefdheid simultaan in je broek poepen, dat is wat volgens de overlevering (I.M.) gebeurde toen Ischa en Connie elkanders pad kruisten. Wie gelooft dat?! Ik ben best al wel eens verliefd geweest, maar daarbij werd niet in broeken gepoept. Er werd zelfs geen windje gelaten. Volgens Connie is het echter een teken van perfectie dat dit haar en Ischa overkwam. Terwijl: hoe geweldig kan het zijn als de liefde tussen twee mensen al met shit begint?!
Tot afgelopen zomer had ik I.M. in mijn bezit. Toen verkocht ik een aantal boeken aan De Slegte en I.M. lag ook op die stapel. De man van De Slegte zei: "Deze nemen we niet." Ik vroeg: "Waarom niet?" Hij zei: "Omdat niemand dat wil hebben." Ik bedoel maar.

En nu dit weer
Het is best sneu voor Connie dat haar geliefden er de onhebbelijke gewoonte op nahouden om dood te gaan. Gelukkig voor haar levert dat dan wel weer een nieuw werkje op. Logboek van een onbarmhartig jaar gaat over haar rouw na het overlijden van haar man Hans van Mierlo. Aan het boek waag ik me niet, maar in een interview met Volkskrant Magazine zegt ze alweer meer dan anderen onder elke vorm van afscheid te lijden.

Hemeltjelief, wat een bewering is dat! Hoe kan je zoiets zeggen?! Heeft ze dat onderzocht? En welke frauduleuze hoogleraar heeft haar daar dan bij geholpen? Bovendien: wat dóét het ertoe? Dat een mens kan lijden onder een afscheid is gewoon een feit. Sterker nog, dat is wat je mens maakt. Als een door jou geliefd iemand je leven uitwandelt of overlijdt en je haalt enkel je schouders op, dan ben je toch hard, neigend naar harteloos? Maar waarom zou Connie dat dan weer 'meer dan anderen' hebben? Maakt dat iets uit? Het is toch geen wedstrijdje 'wie is het zieligst'?

Onbarmhartig
Nogmaals: natuurlijk is het erg als de man met wie je gelukkig bent ziek wordt en sterft. Dat is afschuwelijk. Dat is, inderdaad, de onbarmhartigheid van het leven. Dat je je verdriet vervolgens wil ombuigen naar iets constructiefs kan ik ook nog wel begrijpen. Connie is schrijfster, heeft een uitgever en daarmee een podium om dit te doen. Allemaal waar. Maar claim niet het alleenrecht op diepe, diepe rouw. Claim niet dat bij jou alles erger is. Ik vind dat ijdel, onnodig en bovendien doet het wat mij betreft afbreuk aan de kwaliteit van een boek. Je mag voelen wat je voelt en ieder kent daarin een eigen waarheid, een eigen diepte. Die verschillen zeggen niets over wie je bent of hoe 'echt' iets is voor jou is.

Ik hoop dat de promotiecampagne snel voorbij is. Bovendien hoop ik dat als Connie ooit weer verliefd wordt, ze haar poep voor zichzelf houdt en de man in kwestie blijft leven.

Dat lijkt me voor alle partijen prettig.

U zei?! - deel 7

Hier, bij wijze van tussendoortje, weer een lijstje "U zei?!" Uw tips blijven welkom!

"Dan stond je zeker wel met je oren te klapperen...  en met je ogen ook!"

"Het was een grote verrassing, ik stond echt complex..."

"Het is toch appels met eieren vergelijken."

"Nou, en toen ging hij er op grote poten vandoor."

"Je moet je eigen in de voeten van de klant plaatsen."

"We worden gewoon bij de neus gehouden!"

"Dat speelt op de achterkant wel mee."

"Ze doet álles, ze draait nergens geen hand meer om!"

"Op deze manier strijk je ze alleen maar tegen je in het harnas."

"Dat is toch de kar achter de wagen spannen."

"U ziet allemaal apen en beren op de weg die er helemaal niet zijn!"

"Het is geen groot staaltje acteerwerk."

"Ik denk dat hij met z'n mond openvalt als hij dit ziet."

"Ik doe het echt met hart en nieren." (Eerst hoorde ik DJ Isis dit zeggen, nog geen week later deed Herman den Blijker het nog eens dunnetjes over...)

"Ze is een echte spring uit 't veld!"

"Dat is nog in geen heinden of vertes in de buurt."

"Toen we dat wisten, viel het puzzelstukje in elkaar."

"Vanmiddag worden we nog in het echt verbonden door de dominee."

Verre vrienden, goede buren

Er is iets leuks aan de hand en dat heeft alles te maken met vriendin M.

Vriendin M.
Ik heb deze vriendin al regelmatig genoemd op mijn blog. Ik ben nooit zo van het 'ranken' van mijn vriendinnen, maar ik kan wel stellen dat M. hoog scoort in de categorie Beste Vriendinnen. Daar zijn veel redenen voor, maar dat wij malkander al vanaf de melktanden kennen is een belangrijke factor. We hebben alles van elkaar meegemaakt en onze band is in de loop der tijd steeds sterker geworden.

Afstand
Er was eigenlijk maar één tamelijk complicerende factor in onze vriendschap en dat was een niet kinderachtige afsand die we moesten afleggen om bij elkaar te komen. In eerste instantie was dat de spagaat Zeeland - Drenthe. Dat betekende zo'n beetje vier uur reistijd. Na mijn verhuizing hadden we ineens een rechtstreekse treinverbinding, maar duurde de reis nog altijd tweeënhalf uur. Maar je bent vriendinnen of je bent het niet: we stapten in die trein, we zaten tweeënhalf uur naar het voorbijtrekkende landschap te staren, want we wilden elkaar gewoon zien. Daar zat dan wel vrij veel planning omheen, maar ach, wat zou dat.
Het is alleen lastig als je elkaar gewoon even nodig hebt. Of als je iets leuks wilt doen, iets waarvan je weet dat de ander dat ook heel leuk zou vinden. Dan is zo'n afstand echt heel onhandig.

The times, they are changing
En nu is er dus iets leuks aan de hand.
Vriendin M. was klaar met studeren. Haar vriendje R. ook, en die had ondertussen een baan gevonden waarvoor het beter zou zijn om te verhuizen. En zo kwam het dat ik deze zomer hoorde dat M. & R. het plan hadden opgevat om veel dichter bij mij in de buurt te komen wonen. En van 'veel dichterbij' evolueerde het plan naar: 'in Den Haag'.
Ik was daar natuurlijk heel blij mee, maar remde mezelf nog een beetje af in mijn enthousiasme. Even afwachten nog. Wie weet wanneer ze een huis vinden. Of wat er nog kan veranderen.

Maar ze vonden een huis. Bij mij in de stad. Afgelopen vrijdag kregen ze de sleutel en afgelopen zondag ging ik even naar ze toe. Hoe leuk dat is! Dat ik belde en zei: "Ik ga nu weg, dus over een kwartiertje ben ik er." Een kwartiertje! Op de fiets! In plaats van tweeënhalf uur in de trein!

Eerste indrukken
M. & R. hebben een ontzettend leuk appartementje gevonden. Mijn eerste bezoekje was er meteen één waarin ik even duidelijk maakte wat ze zo grofweg van me kunnen verwachten. Eerst was ik hard op weg om de telefoon van R. te stelen (R: "Steek jij mijn telefoon nou in jouw tas?" Ik: "Nee, die van mij." R; "Niet, dat is de mijne!") en daarna wilde ik behulpzaam zijn, maar ramde ik met een stapel karton een glas van tafel. Dat brak, natuurlijk.

Nu kan M. vrij veel van mij hebben en we kennen de onhandigheid van de ander tot in de finesses, dus om dit gestuntel bij mijn eerste bezoekje moesten we alleen maar lachen.

Goede buren
Ik lachte nog steeds toen ik weer naar huis fietste. Eén van mijn beste vriendinnen binnen handbereik doet heel veel goeds voor mijn geluksgevoel.
Dat we in no-time bij elkaar zijn om even een kopje thee te drinken. Dat we gewoon bij elkaar kunnen gaan eten, of een film kijken, of een spelletje doen. Dat we naar de Ladies Night in Pathé kunnen of schaatsen bij de Uithof. Of winkelen. Of naar Scheveningen.

Of al die honderd andere dingen die gewoon makkelijker zijn als je maar een kwartiertje hoeft te fietsen voor je bij elkaar bent.

Ik heb er zin in.

Masque au chocolat

"Het ideale masker om jezelf en je huid heerlijk op te frissen" - beloofde de verpakking van het Dr. van der Hoog chocolademasker. Ik had het al een tijd in huis, maar gisteravond had ik eindelijk de geest om er daadwerkelijk iets mee te doen. Bovendien, stond op diezelfde verpakking, zou het cacao-extract in het masker niet alleen mijn huid een enorme oppepper geven, maar ook nog eens voor een gelukzalig gevoel zorgen. Daar was ik wel aan toe.

De voorbereiding
Het masker moest aangebracht worden op een gereinigd gezicht. Omdat ik had besloten het masker onder de douche te verwijderen, kleedde ik me eerst maar uit en hulde me in mijn badjas. Daarna deed ik mijn lenzen uit, poetste mijn tanden, reinigde mijn gezicht en bedwong de aanvechting om het op dat moment alweer welletjes te vinden. Ik moest bij mijn plan blijven, vond ik. Dus ik scheurde de verpakking open en kneep de inhoud langzaam op mijn hand, om het vervolgens op mijn gezicht te smeren. Het rook zoals je van een zichzelf respecterend chocolademasker mag verwachten naar chocolade.

De aanblik
Ik bestudeerde mezelf in de spiegel en zocht woorden die de reflectie eer aandeden. Ik zag eruit:
- als een bleek uitgevallen Zwarte Piet
- alsof ik had gemodderworsteld (ik kèn die aanblik - been there, done that, won't go there again)
- alsof ik in de chocoladefondue was gevallen
- als een overfanatieke zonnestudiobezoekster
Maar vooral als een sceptische jonge vrouw in een roze badjas met een chocolademasker op haar gezicht.

Het afspoelen
Onder de douche verwijderde ik de bruine smurrie van mijn gezicht, terwijl ik "The Rose" zong. Of dat een teken van ontluikende gelukzaligheid was laat ik maar in het midden. Feit is dat "The Rose" gewoon één van mijn favoriete liedjes in mijn doucherepertoire is. Feit is ook dat ik altijd vooral veel gevoel heb bij de frase "and you think that love is only for the lucky and the strong". Maar afijn.

Het afdrogen
Blijkbaar was het afspoelen alleen niet voldoende, want mijn handdoek zag er al snel uit alsof... nou ja. Alsof die dus ook in de chocoladefondue was gevallen. Of: alsof ik na toiletbezoek in de compromitterende omstandigheid had verkeerd waarin het WC-papier op was en ik dus bij gebrek aan beter... nou ja. Dat was niet zo. Het waren restanten chocolademasker.

Het resultaat
Veel gelukzaliger voelde ik me na deze onderneming niet. Ik kroop in bed om er nog een nachtje over te slapen, maar ook vanochtend had ik nog geen enorme boost te pakken. Ze weten het leuk te brengen op zo'n verpakking, maar de beloftes worden niet helemaal ingelost.

Laat ik hopen dat het dan toch tenminste voor mijn huid een enòrme oppepper is geweest.