Zeg maar nee, dan krijg je er twee. Of drie.

Het mag bekend zijn: ik heb al een tijdje geen werk.

Vorig jaar kon mijn contract niet verlengd worden en sindsdien heb ik me noodgedwongen op andere manieren moeten vermaken. Zo heb ik mijn haar laten groeien en een enórme kuil in mijn bank gezeten. Ook heb ik alle afleveringen van Friends zo vaak gekeken dat ik nu een wandelend Friends-citaten-kanon ben. Daarnaast had ik een persoonlijk innovatietraject; noodzakelijk en intensief, maar gelukkig met resultaat.

De eerste periode hield ik me in het geheel niet bezig met het zoeken van nieuw werk. Dat was iets wat langzamerhand weer op gang moest komen. En toen lukte het niet.

Ik verstuurde sollicitaties en kreeg telkens eenzelfde soort reactie: "dank voor de interesse, maar de keuze is niet op jou gevallen". Zo vaak dat ik op een gegeven moment serieus overwoog om geheel volgens de Herman Finkers-norm "in afwachting van uw afwijzing" onder mijn sollicitaties te gaan schrijven. Wat ik niet deed, natuurlijk.

De laatste weken kwam er echter beweging in het proces. Ik had een keer een gesprek - dat weliswaar niet uitmondde in een baan, maar me wel weer nieuwe moed gaf. En wat je dikwijls ziet in dergelijke situaties overkwam ook mij: ineens was daar een stroomversnelling.

Bureau X wilde mij ergens voorstellen.
Bureau Y had ook wat voor me en daar werd ik uitgenodigd voor een gesprek.
En toen belde Bureau X weer, dat ik - op basis van mijn CV - was aangenomen. Het betreft een tijdelijke functie, en of ik dan woensdag kan beginnen?

Ik was zó verbouwereerd dat ik in eerste instantie niet eens blij kon zijn. Ik zat een beetje als een kip naar het onweer te kijken. Zo heb je niets, zo heb je een gesprek op de planning èn een baan.

Langzaam begon het door te dringen. Ik ga weer werken! Woensdag al! En dan mag ik ook nog op gesprek voor een baan met wat meer toekomst... Dus dat is dan alleen maar goed! De kip en het onweer verdwenen, daarvoor in de plaats kwam een grote grijns.

Maar goed. Het kan natuurlijk altijd nog gekker. En dat is inmiddels ook gebeurd.

Ik kwam daarnet thuis en tussen de post zat een brief van een organisatie waar ik ook een sollicitatie naartoe had gestuurd. Ik dacht: "Oh een brief, dat is een afwijziing". Want meestal is dat zo.

In dit geval niet.
Het was een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek.

Dus de kip en het onweer zijn terug, mijn klomp is gebroken en mijn broek afgezakt.

Ik heb een baan en twee sollicitatiegesprekken.
Ik heb na een jaar wind tegen ineens storm mee.
En ik hou van de wind in de rug, echt waar, maar nu overvalt het me een beetje. Natuurlijk, een gesprek is nog geen baan, maar dit kan je toch gerust 'a surprising turn of events' noemen.

Straks ga ik door mijn huis dansen, maar eerst moet het nog even tot me doordringen.

De bedelstaf

Ik heb geen writersblock hoor, ik ben gewoon een writer die even niet zoveel te vertellen had. En u moet weten: mijn blog zweeft op zulke momenten continu door mijn gedachten. Blogs moeten bijgewerkt zijn, vind ik. Maar ja, dan moet je wel wat te melden hebben. Ik kreeg de tip dat ik dan gewoon moest opschrijven wat ik dacht, maar op het moment denk ik vooral heel vaak: "Nou mensen, Wordfeud eens een beetje door!" of: "Naar welke Albert Heijn zal ik vandaag eens gaan?" en om dáár nou een blog aan te wijden...

Gisteren kwam ik in de stad en stond mijn blogonderwerp ineens voor m'n neus. Ik ken haar al een tijdje, of althans, ik kom haar regelmatig tegen. Nu ik haar weer zag, mompelde ik: "Ja, over jóú ga ik een blog schrijven." En dan doel ik op het bedelvrouwtje dat zich sinds enige tijd ophoudt in de binnenstad van Den Haag.

Bedelaars, daklozen, straatkrantverkopers... ze hebben geen goede aan mij. Ik ben niet erg bevattelijk voor het "Heeft u een euro... een euro alstublieft..." dat ze in mijn oren lispelen. Uitzonderingen zijn een straatkrantverkoopster bij mijn favoriete Albert Heijn en iedereen die er een gitaar bij gebruikt. Speel er een moppie muziek bij en ik wil best wat wisselgeld in je koffer gooien.
De straatkrantverkoper bij de Albert Heijn in mijn straat is weer een ander verhaal. Ik zou misschien best eens een krantje van hem kunnen kopen, maar ik vind hem zo'n watje. Zodra het een beetje begint te miezeren pakt hij z'n boeltje en is-ie vertrokken. Tsja.

Laatst had ik een gedachte toen er weer iemand 'een eurootje' aan me vroeg. Ik dacht: "Het is ook zo'n typisch bedrag. Als iemand nou op me af zou komen en zou zeggen: 'Heb je misschien 1,45 voor me?' - dan klinkt dat veel meer alsof ze het echt ergens voor nodig hebben." Ik onthoud dit voor als ik zelf ooit aan lager wal raak. Ga ik uitpluizen of dat werkt.

En nu is er dus het bedelvrouwtje. Het bedelvrouwtje staat te staan en houdt haar hand op en dat is dan dat. Ja, soms smiespelt ze nog een beetje van: "asseblief", maar het mist overtuiging. Wat we dus hebben: een vrouwtje dat haar hand ophoudt en in die hand zou ik dan wat centjes moeten deponeren. Maar dat doe ik niet. Want dit vrouwtje irriteert me máteloos en ik kan niet eens goed uitleggen waarom. Laten we wel wezen: ze staat er vast niet zomaar. Als je eens een kop koffie met haar zou gaan drinken, krijg je vast een reuzesneu verhaal te horen. Anders zou ze daar niet hoeven staan, denk ik dan.

Misschien is het dat ik rechts ben, in ieder opzicht en dus ook qua politieke voorkeur. Dat ik denk: loon naar werken. Een beetje staan en je hand ophouden, dat vind ik helemaal niets. Als ze nou nog een blokfluit had of een liedje zong, maar dat doet ze allemaal niet. En zelfs als ze niet kan zingen, dan kan je tenminste nog een euro geven onder het mom van zwijggeld. Of zoiets.

Wat ik wel moet toegeven: het irriteert me dat ze me zo irriteert. Ik heb er geen last van dat ze daar staat en toch denk ik elke keer weer onaardige dingen als ik haar zie. Dat kan ik niet goed hebben van mezelf.

Maar afijn. Nu heb ik in elk geval toch iets gedaan voor het bedelvrouwtje. Ik heb een blog over haar geschreven. Misschien krijgt iemand die dit leest wèl zoveel compassie met haar dat hij of zij haar een euro gaat brengen.

Mocht u diegene zijn: doet u haar de groeten van mij? Dank!

Dan ga ik nu op zoek naar mijn volgende onderwerp.
Het zomaar zo zijn dat ik een dezer dagen sowieso een nieuwtje heb. Dus hou mijn blog in de gaten - dan doe ik dat ook.

De konttekst

Eergisteren noemde ik het al even: ik moest weer geopereerd worden. Ook maakte ik een opmerking over 'een week niet kunnen zitten' en dan hoef je geen heel grote denker te zijn om te weten wáár ik precies geopereerd ging worden. En inderdaad: de cyste die ik liet verwijderen, had zich genesteld op mijn zitvlak. Het was letterlijk a pain in the ass. Nu zijn mijn billen normaal gesproken geen blogmateriaal, maar in dit geval maak ik toch even een uitzondering.

Ter geruststelling

Vorig jaar maakte ik na mijn operatie foto's van de verschillende fases in het herstel en natuurlijk van het eindresultaat. Dat laat ik in dit geval achterwege, om heel vanzelfsprekende redenen. Daarbij zou ik het ook niet zo netjes vinden om u - mijn trouwe lezer! - een beetje virtueel te gaan moonen. Daar ben ik te keurig voor.

Cystes

Het was niet de eerste keer dat ik een cyste moest laten weghalen, dus ik wist wat me te wachten stond. Dat te weten maakt de onderneming er niet eenvoudiger op. Integendeel.
Nu is het wel zo dat ik weliswaar een rijke historie heb als het over cystes gaat, maar ik had er nog nooit één in mijn bil gehad. Al bij het betreden van de operatiekamer bleek dat het dit keer anders was. De operatieassistente wachtte mij op met een handdoekje zodat ik niet halfnaakt voor de chirurg hoefde verschijnen en ook toen ze mij op de operatietafel hilep, bleef het een decente onderneming. En toen begon het. 

De lach aan mijn kont

De eerste meevaller was dat het verdoven minder pijn deed dan bij eerdere operaties. Ik kneep mezelf wel even heel hard in mijn armen en er sprong heus wel een traan in mijn oog, maar het was uit te houden. Na het verdoven krijg je niet zoveel meer mee van wat de chirurg verder doet, dus daar lag ik dan. Een beetje merkwaardig was het wel, want ook al voel je het niet, je wéét natuurlijk dat er een chirurg aan je achterste zit te prutsen. Maar de sfeer was niet slecht, we babbelden wat en de chirurg voerde twee telefoongesprekken. Met de telefoon tussen zijn wang en zijn schouder geklemd en ondertussen opereerde hij gewoon door! Al met al kon je het zelfs 'gezellig' noemen.

Na een tijdje gaf de cyste zich gewonnen en zei de chirurg: "Zo, dan ga ik nu hechten." Eerst antwoordde ik alleen maar "Oké", maar toen begonnen de raderen te draaien en zei ik: "Dan word ik nu dus letterlijk in mijn reet genaaid." Ik mag dan keurig zijn, maar ik heb wel humor - al zeg ik het zelf. Soms gaat dat gewoon nèt niet helemaal goed samen. De chirurg moest heel hard lachen, klaarde de klus en de assistente bepleisterde de boel. Daarna kwam ze weer met de handdoek. Het leed was geleden.

Achteraf

Het viel dus allemaal wel mee. Woensdagavond had ik wel het gevoel alsof er iemand met een fonduevork in mijn bil zat te prikken, maar dat was donderdag alweer voorbij. En ik kan best behoorlijk zitten. En fietsen. En nou ja, eigenlijk gewoon alles. Wat wel grappig was: deze zomer schreef ik over het dingetje aan mijn been en hoe er een stukje hechting achterbleef. Gisteravond kwam dat stukje hechting spontaan naar buiten zetten. Alsof de hechtingen in mijn bil een signaal hadden afgegeven: "Wij nemen het over, u kunt gaan!"

Maar afijn. Ik heb geen kontcyste meer. En om kort te gaan: het was billijk.

Oogzaak & Gevolg

Een jaar geleden was ik in de ban Oogzaken. Op het moment dat ik dit typ is het letterlijk een jaar geleden dat narcosekapjes en scalpels in het gareel werden gelegd voor de ingreep waarbij mijn oog eindelijk netjes recht werd gezet. Dat leverde me vooraf wel wat zenuwen op. Maar het resultaat mag er zijn!

Nu ik een jaar met deze nieuwe look gefunctioneerd heb, vind ik het een mooi moment voor een evaluatie. Er was sprake van een natrjaect waarin ik best even aan de nieuwe stand van zaken moest wennen. Sterker nog: pas sinds een maand of twee is het een beetje 'gewoon'. Maar nog steeds niet helemaal. Wat wil je ook als je eerst ruim 26 jaar met een 'dwaaloog' door het leven gaat en dat dan ook nog eens best een eh... tja... doorn in je oog is? Dan is het toch best logisch dat je eraan moet wennen wanneer de boel ineens netjes recht staat?

Complimentjes
De operatie was nog niet zo heel lang achter de rug toen ik op een avond bezoek had. Dit bezoek en ik probeerden uit te vogelen of er wellicht een Lang & Gelukkig voor ons inzat; maar nee. Hoe dan ook, op die avond deed de meneer in kwestie een poging mij voor zich te winnen door mij te complimenteren met mijn kijkers. "Je hebt mooie ogen", zei hij.
Ja. Daar viel ik dus niet voor. Sterker nog, ik moest ontzèttend hard lachen, wat misschien heel gemeen klinkt maar best logisch is als je even in de overwegingen meeneemt dat mijn oog er op dat moment nog uitzag alsof ik zwaar geknokt had.
Een paar weken geleden was ik bij een drogist. Het winkelmeisje dat mij daar van dienst was onderbrak op een bepaald moment haar werkzaamheden eventjes en zei: "Mevrouw, ik móét gewoon even zeggen dat ik uw ogen zo mooi vind! Groot, en zo'n mooie kleur!" Ik parkeerde het aspect dat ze me 'u' en 'mevrouw' noemde voor latere verwerking en bedankte haar uitgebreid en blozend.

Al een maand of twee na de operatie kreeg ik het grootste compliment van een zestienjarige jongen die werkelijk géén idee had wat voor egoboost hij me gaf. Hij had een of andere snuffeldag in het Provinciehuis en ik deed daar wat werk en zo troffen we elkaar. We raakten in gesprek en op een gegeven moment zei hij: "Ik vind het fijn dat je me zo recht aankijkt!" Nou, dát vond ik dan weer heel fijn om te horen. Een bijzonder moment.

Wennen
Maar laat ik er niet omheen draaien: die afwijkende oogstand zat wel heel erg in mijn systeem. Ik was er altijd heel onzeker over en dat die onzekerheid nu niet meer nodig was, was een hele omschakeling. In het verleden kostte het me weleens moeite om mensen recht aan te kijken omdat ik me dan lichtelijk geneerde voor dat malle oog. Dat ik nu mensen gewoon ècht in de ogen kan kijken, dat is zo nieuw dat ik mezelf er nog vaak aan moet herinneren.

Wat ik werkelijk als gemis heb ervaren na de operatie: ik kan geen grapjes meer maken over mijn oog. Ik heb dus een hele collectie grapjes uit mijn zelfspotassortiment moeten kieperen (want zelfspot: daar zit ik op, daar ben ik van). Gelukkig blijven er genoeg eigenaardigheidjes over waar ik nog een beetje over kan lopen geinen. En nou ja, van een goede karaktermoord is ook nog nooit iemand slechter geworden, dus ik heb nog genoeg opties. Maar toch; mijn ooggrapjes kan ik niet meer maken.

Resultaten uit het verleden...
Het heeft niets met mijn oog te maken, maar vanmiddag moet ik me weer eens in het ziekenhuis melden om voor de 88ste keer een cyste weg te laten halen. Ik heb inmiddels een knipkaart bij de poliklinische OK en over een paar cystes hangen ze slingers boven de operatietafel en krijg ik een tompouce bij binnenkomst. Het is dat de verdovingsspuiten ontzettend veel pijn doen, anders zou ik er inmiddels mijn schouders over ophalen en er lachend naartoe gaan.

Het komt best goed hoor, geen zorgen. Ik kan na de ingreep alleen een week niet zitten, maar laten we wel wezen: hoe vaak doe je dat nou. En ach, ik heb goede ervaringen met operaties op 12 oktober.

Ik zie wel.

Teatime! (3)

Dit is een blogje met een tamelijk exclusieve preview...

Joure, daar was ik nooit geweest. Ik had daar ook niks te zoeken. Het klonk vooral als Heel Ver Weg. Maar afgelopen dinsdag aanvaardde ik die reis toch, voor de terugkomdag van het Pickwick Panel.

Weet u nog? In april en mei had ik ook al bijeenkomsten van dit panel. We fietsten onder andere door Amsterdam om inspiratie op te doen en kozen in totaal drie nieuwe blends. Van mijn eigen blend was ik niet direct een fan - ik had liever gezien dat het speculaasthee werd - maar al met al was het een bijzonder leuke ervaring.

Nu hadden we dus ook nog een terugkomdag in de Douwe Egberts fabriek. We mochten komen kijken hoe onze theetjes verder worden geproduceerd. Zodoende heb ik nu een totaalbeeld van het proces 'van idee tot keurig verpakt doosje'.

De heenreis
Joure is inderdaad Heel Ver Weg. Ik was er de hele dag zoet mee. Gelukkig verliep de treinreis - zowel heen als terug - gesmeerd. Wat alleen wel gebeurde: in de trein van Utrecht naar Heerenveen werd een medepassagier onpasselijk en kotste de trein onder. Zit je daar ineens in een braakselwalm. Daar kan ik erg slecht tegen; als ik niet uitkijk ga ik door die lucht een gezellig potje meekotsen. De trein was helaas nogal vol zodat ik niet ergens anders kon gaan zitten, dus ik verstopte mijn neus in mijn sjaal en probeerde mijn Zen te behouden. Een andere passagier dacht het geurprobleem wel even te verhelpen door rijkelijk met deodorant om zich heen te spuiten. Een interventie die weinig zoden aan de dijk zette, het rook daarna hoofdzakelijk naar kots met deo. Ik was blij toen ik in Zwolle naar een ander treinstel kon.

Joure
In Heerenveen moest ik de trein uit en vond het vervoer naar Joure verder per taxi plaats. In eerste instantie zouden we met acht panelleden in de taxi gaan, maar op het moment suprème bleek dat ik de enige was. Taxibedrijf Oenema had twee voertuigen gestuurd: een busje voor groepsvervoer en een gewone taxi. Ik dacht: ik ga met die gewone taxi. Maar bij Oenema dachten ze: het moet die bus zijn. Dus daar zat ik dan, in mijn eentje in een tienpersoonsbus. Had ik in elk geval lekker de ruimte.
Zo kwam ik op het terrein van Douwe Egberts, begroette daar de dames van Pickwick en mijn panelgenoten en vervolgens was het al snel tijd om naar de fabriek te gaan. Gehuld in enórme witte jassen en met malle petjes op ons hoofd. We kregen een rondleiding en uitleg over het theeproductieproces. Heel interessant en leuk om te zien. En wat ruikt zo'n theefabriek lekker!
We kwamen bij een apparaat met een startknop en één van de panelleden had de eer om die startknop in te drukken en daarmee de productie van onze thee officieel te starten. Natuurlijk was dit grotendeels 'voor de show', er stond echt al wel ergens een pallet klaar. Maar toch, symboliek is ook wat waard. Bovendien heeft het wat om in de fabriek een doosje van je eigen thee in handen te krijgen dat nog warm is van de machines. Verser dan dat krijg je het niet hoor!

Na de rondleiding wachtte ons een high tea met allerhande zoetigheidjes die bedacht zijn door niemand minder dan Rudolph van Veen. Natuurlijk dronken we daarbij een kopje van onze eigen thee en laat ik eerlijk zijn: ik vond 'm nu toch wel heel lekker. Speculaasthee had nog steeds mijn voorkeur gehad, maar nu kan ook deze smaak mijn goedkeuring wel wegdragen.

De terugreis
We mochten nog op de foto met onze thee en daarna zat het er echt op. We kregen niet minder dan 36 doosjes thee mee en daarna kwam Oenema weer om mij en dit keer ook één panelgenoot af te leveren in Heerenveen. In de trein hield iedereen zijn maaginhoud op de daartoe geëigende plek en was ik vooral moe.

En hier eindigt dan mijn Pickwick avontuur. Er rest mij nog slechts één taak: het distribueren van de 36 doosjes thee. Ik kan ze namelijk niet goed kwijt in huis, dus ik houd een uitdeelactie onder mijn vriendinnen.

En de smaakjes zijn...

Binnenkort verschijnen de 'Delicious Spices' theeën in de supermarkten. U kunt zich verheugen op Smooth Chai, Chocolate Mint en het smaakje van mijn team: Caramelised Pear. Als u niet kunt wachten en nu al wilt proeven, kom dan gerust even langs. Ik heb genoeg.