Alles kit

Er was een probleem met mijn douche.
Ik wist dat niet, want het probleem deed zich voor op de momenten dat ik onder de douche stond en ik had er geen last van. Kort gezegd kwam het er op neer dat als ik stond te douchen, iemand anders in het trapgat hetzelfde kon doen. Lekkage.

Het was wel zichtbaar aan het plafond een verdieping lager, maar als ik in de trap af loop, heb ik het meestal druk met andere dingen (sleutels, MP3-speler en kijken waar ik mijn voeten neerzet, bijvoorbeeld). De huisbaas lette gelukkig beter op en hij schoot meteen in actie. Dat is niks voor hem, dus het was echt urgent. Donderdag kreeg ik een sms en vrijdag belde hij. Dat 'ze' maandagochtend zouden komen om de boel te repareren en te kitten en dat ik daarom vanaf zondagmiddag niet meer mocht douchen. En oh ja, 'ze' zouden om 8 uur voor de deur staan.

Ik moest dit even laten bezinken.
Ik krijg niet graag bezoek om 8 uur 's ochtends, maar in de planning hoefde ik in elk geval geen rekening te houden met douchen. Dat scheelde. Wat ik een groter probleem vond, was dat ik gisteravond niet mocht douchen. Het nemen van een douche is normaliter het begin en het eind van mijn dag. Ik douche voor het slapengaan omdat ik het chronisch koud heb en daardoor kan ik niet slapen. Door te douchen, krijg ik het net warm genoeg om in slaap te kunnen vallen.

Een uitdaging dus. Hoe ging ik mezelf zodanig opwarmen dat ik kon slapen?
Welnu, het voordeel van chronische kou is dat ik inmiddels een aardige collectie verwarmingselementen in huis heb. Zodoende bestond mijn avondprogramma uit het vullen van een kruik en het me hullen in een ingenieuze pyjamaconstructie, die bestond uit een pyjamabroek, een nachtpon, een vest en een paar sokken. Dat hielp precies genoeg, ik heb goed geslapen.

Om 7.45 uur ging de wekker, zodat ik om 8 uur de kitclub kon ontvangen. Hoewel ik weet dat ik niet binnen een dag in een Floddertje veranderd kan zijn, voelde ik me toch een beetje plakkerig. Ik maakte een kopje koffie, typte een mailtje. Ik maakte mijn ontbijtje, de klok tikte door en de kitclub kwam niet. Althans, 'ze' kwamen wel, maar toch niet eerder dan kwart voor tien.

Afijn, de kitman ging aan de slag in mijn douche. Ik weet nu dat kitten langer duurt en erger stinkt dan ik van tevoren had ingecalculeerd. Maar mijn douche ligt er weer spic en span bij. Ik heb zelfs een nieuwe doucheslang gekregen van de kitclub. Dat vind ik fijn, de oude slang was behoorlijk aftands.

Behalve de doucheslang, gaf de kitman me ook nog eens goed nieuws. Ik mag vanavond weer douchen, terwijl de huisbaas had gezegd dat dat pas morgen weer mocht. Ik kan de ingenieuze pyjamaconstructie dus opbreken en vanvond mijn gewone bedtijdritueeltje volgen, zonder lekkage te veroorzaken.

Da's toch lekker.

U zei?! - deel 6

Het is weer tijd voor een overzicht van alle onzin die mensen uit hun mond laten rollen. Ik heb onlangs begrepen dat juist de programma's van John Williams een goede bron zijn voor deze verhaspelingen. Tsja. Het is voor mij geen reden om daar dan toch maar naar te gaan kijken. Is ook niet nodig, zelfs zonder die programma's komt mij genoeg ter ore. En wat ik zo leuk vind: steeds meer mensen leveren hun bijdrage aan dit 'onderdeel' van mijn blog. Dank daarvoor, en blijf dit vooral doen!
De score van de laatste maanden:

"Hij heeft me 35 jaar geleden uit de vergetelheid geraakt."

"Ja, m'n hart deed het niet meer en dat soort onzin."

"Op den duur wil hij dan natuurlijk zijn gal doen."

"Op het laatste moment is de laatste hand van Han Pekel er nog aangegaan."
(Dit ging over een documentaire; Han Pekel had daar kort voor de uitzending de laatste hand aan gelegd...)

"Dat staat 180 graden haaks op wat hij eerder zei."

"Daar hebben we nog best lang over zitten hangen en wurmen."

"We leggen hem eerst nog over de pijnbank."

"Op een langer stuk gaat hij zo zijn kruit verliezen."

"De toeristen lopen met hun hart onder hun ziel."

"Die zet zijn hoeven in het zand."

"Hij wil dan wel een gesprek onder twee ogen met mij."

"Nou, drie dikke lullen en een biertje."

"Het lijkt erop dat het als een kaarslichtje uitgaat."

"Zo maak je hem dood met een blije mus..."

"...dat ze hun nek helemaal ombreken om te kijken hoe ik eruitzie."

"Daarna heb ik een jaar op mijn rug gezeten. Dat was ook niet fijn."

"Ik vind het bloeddorstend spannend!"

"Bij de gemeente hebben ze daar echt geen brood van gegeten."

"Ze sloeg de spijker finaal mis."

"Ik ben altijd naargeestig op zoek naar nieuwe onderwerpen."

En dan nog een gespreksfragmentje. Het onderwerp was 'gedachten over suïcide' en hoe iemand desondanks toch doorgaat. Geen leuk onderwerp, tot het gesprek de volgende wending nam:
X: "Dat gaat dan dus met hangen en wurgen."
Y (met een big smile): "Nou nee, dat dus niet. Daar gaat het nou juist om."
X: "Haha! Nou ja, met veel pijn en..."
Y: "Ook niet!"
X: "Vallen en opstaan?"
Y: "Laten we het daar maar op houden."

Smart!

Gisteren was een belangrijke dag in mijn leven. Eindelijk, eindelijk mocht ik een nieuwe telefoon. Daar was ik wel aan toe.

Ik had eerst een rode slide-phone waar ik erg content mee was. Totdat ik op een dag uit fietsen ging. Ik had een tas bij me en die zat blijkbaar niet helemaal goed dicht. Toen ik door een hobbelig straatje fietste, viel mijn telefoon op de grond en liep daarbij inwendig letsel op. Eerst beperkte dat letsel zich tot een probleempje met het geluid, maar dat was nog vrij eenvoudig te verhelpen. Als ik er een flinke dreun op gaf, deed-ie het weer. Een beetje zoals de TV van Onslow in Keeping up Appearances.

Maar de situatie verslechterde en toen de telefoon er een gewoonte van maakte om op eigen initiatief mensen te gaan bellen, was ik er zat van. Alleen: ik mocht nog geen nieuwe telefoon van m'n abonnement.

Daarom kwam er een tijdelijke oplossing. Een telefoontje met het uiterlijk van een platgeslagen ei, maar dan zonder dooier. In theorie was het een smartphone en ik dacht op dat moment: nou, mooi. Alleen in de praktijk bleek die telefoon dus helemaal niet zo smart. Eigenlijk kon-ie gewoon niets, behalve dan bellen en sms'en, maar zelfs daarbij had ik nog wel zo mijn op- en aanmerkingen. En als ik dan eens vroeg of-ie iets smarts voor me wilde doen, dan was de standaardreactie iets van: "Nou ja, eh, pfoeh, kan dat niet een ander keertje?" Wat in de praktijk neerkwam op het eeuwigdurende zwarte schermpje met de tekst 'wachten'.

Ik geef het eerlijk toe: ik heb de dagen afgeteld tot ik dan eindelijk een nieuwe telefoon mocht. Ik oriënteerde me op de beschikbare modellen, deed navraag bij vrienden en ik verheugde mij. En nu ben ik de trotse eigenaresse van een HTC Desire S.

En deze phone is echt wel smart. Ik kan er álles mee, en als ik er iets niet mee kan, dan kan ik er wel een app voor installeren zodat het ineens wel lukt. Fantastisch toch?

Het hebben van deze telefoon levert dus een duidelijk positieve bijdrage aan mijn levensgeluk. Over dat levensgeluk heb ik binnenkort trouwens nog meer nieuws. Maar eerst ga ik eens vol overgave genieten van het hebben van een bruikbare mobiel.

Humor en dood

Gisteravond was er op het NOS Journaal een item over een nieuwe uitvaartmethode: het zogenaamde resomeren. In Nederland is dit nog niet toegestaan, maar er ligt inmiddels wel een verzoek daartoe. Het is namelijk milieuvriendelijker dan begraven of cremeren. 'Groen doen' gaat kennelijk door tot na de dood.

Goed, tot zover kon ik het allemaal redelijk kritiekloos absorberen. Bij de NOS hadden ze echter bedacht dat het wel aardig was om een gedegen uitleg te geven over het resomeren. Dus er kwam een filmpje. Dat vond ik maar niks, ik werd er enigszins onpasselijk van.

Vannacht kwam ik tot de ontdekking dat het item bij het journaal zich ook nog eens stevig in mijn onderbewuste had genesteld. Ik had een nachtmerrie. Nou heb ik die wel vaker, maar het resomeren gaf deze droom wel een extra lading. Er kwam iemand in voor die zei: "Ja, en toen was ze hélemaal opgelost..."

Ik schrok wakker zoals je uit een nachtmerrie wakker schrikt. Bang. En toen drong tot me door wat er in die droom gezegd was. Vervolgens begon de grap zich langzaam maar zeker aan me te openbaren.

Of humor en dood samen kunnen gaan? Jazeker wel. Denk aan Youp ("'De crematie heeft in besloten familiekring plaatsgevonden' - dan zie ik toch altijd die openhaard voor me"). En zo kon het dus ook gebeuren dat ik me in het holst van de nacht afvroeg wat je op een rouwkaart zet van iemand die ervoor gekozen heeft zich te laten resomeren.

"Het probleem wordt opgelost" leek mij wel aardig.

En zo viel ik toch nog met een lach terug in slaap.

Been there... done that

Twee weken terug schreef ik over het dingetje aan mijn been. Dat dingetje dat operatief verwijderd werd. Daarna naaide de dokter mij vakkundig dicht en werd ik heengezonden. Vandaag mochten de hechtingen eruit. Opvallend gegeven is dat ik ineens een stuk minder last heb van verlatingsangst wanneer het over hechtingen gaat. Als je de context niet kent, is dit een heel vreemde zin - maar hij klopt wel.

Hechtingen verwijderen is een koud kunstje. Dat dacht ik tenminste. Vanochtend bleek het alleen tóch iets meer voeten in aarde te hebben dan ik had voorzien.

Hier onderbreek ik mezelf even
Voor ik verder ga met het verhaal even een waarschuwing. Ik weet dat sommige mensen die mijn blog lezen last hebben van onaangename samentrekkingen in de maagstreek bij het lezen, horen of meemaken van medische akkefietjes. Ik weet ook dat er mensen zijn die kort voor of na het consumeren van een maaltijd minder goed bestand zijn tegen dergelijke anekdotes. Die mensen raad ik aan om nu even iets voor zichzelf te gaan doen en later nog eens terug te komen, of het volgende stukje over te slaan en verder te lezen onder "dat was dat".

De verwijdering
In theorie trekt de dokter met een pincet aan het uitstekende touwtje en haalt hij (of in dit geval: zij) met een scherp dingetje de hechting los. Nu was het alleen wel zo dat in mijn been hechtingen van een wat zwaarder kaliber zaten, omdat op een been veel spanning kan komen staan en daar moet zo'n hechting wel tegen kunnen.
Een andere complicerende factor was dat de hechtingen de laatste dagen sowieso al minder prettig waren gaan voelen. Een beetje pijnlijk en branderig. Het jeukte ook, maar dat is bij wondgenezing over het algemeen juist gunstig.
De combinatie zorgde er alleen wel voor dat de hechtingen zich niet zomaar gewonnen gaven. Daarom moest de dokter mij pijn doen. Dus tòch weer een onthechtingsprobleem... En al ben ik heus wel een stoere tante, ik piepte toch een beetje terwijl de dokter met de hechtingen zat te worstelen. Vervolgens, toen het net gelukt leek te zijn, zag de dokter ineens iets. "Hm..." zei ze. Dokters die "Hm..." zeggen op die toon, die vind ik niet leuk. Toen zei ze: "Er zit nog een stukje in." Ze duwde erop en ik piepte nog maar eens. "Tsja," vervolgde ze, "Als ik dat er nu uit wil halen, moet ik je echt heel erg pijn gaan doen. Dan moet ik er namelijk in gaan peuren." "En wat als je dat niet doet?" vroeg ik. "Dan komt het er waarschijnlijk vanzelf nog een keertje uit. Of niet, dat kan ook."
We waren het er daarna snel over eens dat ze het zou laten zitten. Als tegenprestatie moet ik dan wel in de gaten houden dat het niet gaat ontsteken. Nou ja, ik ben ook de beroerdste niet: dat wil ik best doen. En zo was het hele hechtingsprobleem opgelost en mocht ik weer naar huis.

Dat was dat
Toen ik weer bijkwam, lag ik in een grote witte ruimte en zag ik als door een waas de dokter staan met de defibrilatoren nog in haar handen.

Nee hoor, mensen met maagsamentrekkingen die het verhaal hebben overgeslagen. Het leed dat geleden werd was te overzien. Het dingetje bleek overigens een ophoping van huidcellen en dat was gaan ontsteken, maar volgens de dokter waren er geen sporen van kwaadaardigheid in te ontdekken. Nu heb ik daar ook een geen moment over gedacht, dus het was niet eens een opluchting. Ik dacht meer iets van: "Ja, hèhè."

Nou, en dat was dus dat.

Er schuilt een Vledder in mij

Maandagochtend heb ik iets over mezelf ontdekt wat ervoor zorgt dat ik me wat beter voel over mij. Ik kan moorden oplossen. Geen échte moorden natuurlijk - daarbij sla ik liever even een rondje over - maar in een radiospelletje een complotje ontraadselen en de dader aanwijzen: makkelijk. Ik won er nog een boek mee ook.

Radiospelletjes
Het was de tweede keer dat ik iets won bij Radio2. Een jaar of vijf geleden sleepte ik al eens een CD in de wacht, maar daar hoefde ik verder niet zoveel voor te doen en al zeker niet te puzzelen. Nee, het winnen van de CD ging aldus: zij draaiden een track van de CD in kwestie, dan moest je bellen en als je de eerste was, kreeg je de CD als beloning.

Dus zij draaiden een liedje, ik belde en riep: "Ben! Ik! De! Eerste??!!" (ik ben altijd èrg ontspannen op zulke momenten), zij zeiden: "Jazeker wel!" en de CD was voor mij.

Nee, dan de Who Done It
Het succesje van maandag boekte ik in het ochtendprogramma "De Heer ontwaakt", met het spelletje "Who done it". De Zaak betrof een onderwijzer die op de laatste dag van het schooljaar vermoord was. Iemand had hem met de aanwijsstok de hersens ingeslagen. Er waren drie verdachten.

Ten eerste leerlinge Anna - die nogal eens straf kreeg van de onderwijzer. Hij had haar vorige week zelfs nog met de aanwijsstok zó op de vingers getikt en dat haar vingers gekneusd waren.
De tweede verdachte was een vrouwelijke collega die ook op gevoelige wijze in aanraking was gekomen met de aanwijsstok. Iets met een endeldarm, zal ik maar zeggen, en zeer tegen haar zin. Had zij zich op haar hoge hakken in het klaslokaal verschanst om haar collega voorgoed het zwijgen op te leggen?
Tot slot was er nog een directeur, die hoofdzakelijk een bloedhekel had aan het slachtoffer. Hij mocht hem niet, water en vuur, dat werk.

Afijn, als je wist wie het was mocht je een sms sturen naar Radio2. Dus ik dacht: laat ik het eens proberen. Vervolgens werd ik zo snel teruggebeld dat ik niet eens tijd had om zenuwachtig te worden. "Je had de moord al opgelost voor hij gepleegd werd!" zei de frivole regisseur die ik aan de telefoon kreeg. "Nee, want dat zou betekenen dat ik de dader ben", antwoordde ik. Toen mocht ik op de radio mijn antwoord geven en dat is natuurlijk best leuk. Het idee dat weet-ik-hoeveel mensen je stem op de radio horen.

Het was...
En dan is dus de vraag: who done it?
Eerlijk gezegd vond ik 'm niet erg moeilijk, maar ik geef u even de tijd om er rustig over na te denken.

Ondertussen ga ik dan met mijn prijs - Het late journaal - mijn Vleddereske kant verder ontplooien.