Eendenkots

Er zijn verschillende redenen waarom mensen een blijvende indruk op je achter kunnen laten. Soms is dat vanwege hun positieve instelling, of omdat ze zo lief zijn, of dapper. Omdat ze, kortom karaktereigenschappen hebben waar jij je een beetje aan kunt optrekken.
Soms is het juist andersom: dan laten mensen een onuitwisbare indruk achter door hun onmogelijkheid. Omdat ze zó onaardig zijn, zó vervelend, dat je voor altijd een soort angst voor een ontmoeting met die persoon zult hebben.
Een derde categorie wordt gevormd door mensen die misschien niet vanuit hun persoonlijke eigenschappen een indruk achterlieten, maar door iets wat ze zeiden. Ik heb dat met een jongen uit België.

Negen jaar geleden ontmoette ik hem bij een toneelweekend in het pittoreske Kats. Het was een bijzonder ontspannen weekend, waarin we heerlijk speelden en bijzonder veel lol hadden. Dan doel ik niet specifiek op die jongen & ik, want er waren nog veel meer jongeren. We werkten aan de lezing van een toneelstuk van Elke Geurts. Op een gegeven moment werden de repetities onderbroken voor een picknick, die we nog wel even moesten voorbereiden. Een paar van ons, waaronder de jongen en ik, doken de keuken in om broodjes te smeren.

In die keuken stuitten we op een culinaire cultuurkloof, die boven water kwam door teodoen van een potje sandwichspread. Wat er toen gebeurde...

De jongen draaide het potje open. Hij keek erin en trok een vies gezicht. "Allé, wat is dat hier?" vroeg hij. Hij keek nog eens goed in het potje. Voor ik antwoord kon geven, vervolgde hij zelf al: "Dat is precies eendenkots!" Ik schoot in een onbedaarlijke lachstuip, hikte dat het sandwichspread was en samen bestudeerden we vervolgens de ingrediënten die op het etiket vermeld stonden. Dat stelde de jongen enigszins gerust, maar hij moest nog steeds niets van de sandwichspread hebben.

Tijdens de picknick hadden we het er nog over. De term "eendenkots" deed de ronde over de picknickplaats, wat de andere Vlaamse jongeren niet bepaald uitnodigde om een broodje met dit beleg te nuttigen. De jongen nam uiteindelijk één klein hapje, maar besloot subiet dat de sandwichspread never nooit niet op zijn longlist van favoriet broodbeleg zou komen.

Hoe hij heette weet ik niet meer. Hoe hij eruitzag eigenlijk ook niet meer precies. Maar toen ik daarnet bedacht dat ik nog sandwichspread moet kopen, schoot hij me zoals zo vaak wel weer te binnen.

De term "eendenkots" heeft namelijk op die middag in Kats een vaste plek in mijn vocabulaire verworven. Daarmee liet die jongen zijn bljvende indruk op mij achter.

Er komen andere tijden

Sorry, ik was een beetje stilgevallen. Niet alleen hier op mijn blog, maar überhaupt. Inmiddels zijn er wel weer twee ontwikkelingen te melden. Het ene leuk, het andere vooral spannend.

Leuk
Ik kreeg laatst een mailtje van Pickwick. Bij deze theegigant kon ik me opgeven om deel te nemen aan het Pickwick Panel 2011, een groepje theeleuten dat gezamenlijk een nieuw theesmaakje mag ontwikkelen. Ik vulde het formulier in, zonder enige verwachtingen, drukte op 'verzenden' en vergat het vervolgens. Want even: hoeveel mensen krijgen dat mailtje en hoeveel kans heb je nou dat je daadwerkelijk uitgekozen wordt?
Afgelopen maandag had ik wederom een mailtje van Pickwick. Daarin stond dat ik één van de gelukkigen ben die in het Panel plaats mag nemen. Heel erg leuk! Er komen drie bijeenkomsten, waarin we "de kneepjes van het theevak leren" en dus een nieuw smaakje voor de theedoos mogen bedenken. De eerste bijeenkomst is al over anderhalve week! Ik verheug me er echt op, ben benieuwd naar de gang van zaken en de overige panelleden.
Mocht u suggesties hebben voor smaakjes: zet ze maar in de comments! Ik houd u op de hoogte.

Spannend
Het moet anders.
Het moet al een tijdje anders en ik deed daar ook erg mijn best voor, maar op de een of andere manier wil het maar niet lukken. Er zijn dingen die ik moet veranderen en helaas is dat geen kwestie van een knop die enkel even om moet. Ik omschreef het hier al eens als 'geestelijk herijken'.
Ik wil nog geen details geven, maar ik heb vandaag een beslissing genomen. Het hing al een tijdje als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd dat dit eraan zat te komen. Dat ik, misschien, onder ogen moest zien dat ik het niet allemaal alleen kan. Maar ja, ik bleef proberen en stootte keer op keer mijn harses. Ik ging voortdurend één stap verder om er dan weer twee terug te doen. Dat kan je geen vooruitgang noemen.
Dus vandaag heb ik gekozen. Ik heb - vooral aan mezelf - toegegeven dat ik het even niet meer alleen kan, en vooral ook dat ik het even niet meer alleen wil. Ik heb een moeilijk telefoontje gepleegd en "ja" gezegd. "Ja" tegen een nieuwe weg, die veel van me zal vergen, maar die me hopelijk uiteindelijk vooral zal helpen om te leren leven. Leven met mezelf. Leven zoals ik het wil en zoals ik het in het verleden deed: gretig, met overgave en vooral: met plezier.

Dus er komen andere tijden. Hopelijk komen daarna dan de betere tijden, dat is het doel.
Tot die tijd is er nog altijd thee om me warm te houden.

Spring 's in the air

Herman Gorter schreef het al: er is altijd een nieuwe lente.
Dat houd ik mezelf voor, dat zeggen anderen tegen mij en ik zeg het zo nu en dan ook weer tegen de mensen om me heen.

Graag had ik het ook gezegd tegen de man of vrouw die gisteren in het godverlaten Meppel besloot dat de winter lang genoeg geduurd had en zich - op een toch best fraaie zondag - voor de trein wierp.
Als je die beslissing neemt, sta je zeer waarschijnlijk niet meer stil bij wat je een ander daarmee aandoet. Misschien denk je nog aan je dierbaren, maar niet aan een enorme hoeveelheid treinreizigers die jij dupeert met je fatale beslissing. Ik was zo'n treinreiziger, op weg naar vriendin M. om haar verjaardag te vieren.

's Ochtens was ik in de intercity gestapt en tot Zwolle had ik me best vermaakt. Toen we station Zwolle naderden, werd er echter omgeroepen dat de trein te Zwolle zou worden opgeheven in verband met 'een aanrijding met een persoon'. Ik vloekte uitbundig, maar ja, wat kan je doen? Mijn jas aantrekken en uit de trein stappen leek me een goed begin.

Daarna volgde het Grote Wachten. De NS had bussen ingezet, die aan de zuidzijde van het station klaar stonden. Dus het schaap in mij volgde de kudde richting zuidzijde, waar inderdaad twee bussen stonden. Twee bussen. Voor héél veel mensen. Die aanblik ontmoedigde mij. Later kwamen er nog een paar bussen, maar niet genoeg om alle gestrande reizigers verder noordwaarts te brengen. Ik raakte aan de praat met een student (gedeeld leed doet wonderen voor het saamhorigheidsgevoel). Om ons heen hoorden we mensen zeggen dat het uiteindelijk toch véél erger was voor de springer, diens familie, de machinist... "Dat is ook zo, natuurlijk", zei ik, "Maar dat neemt niet weg dat ik dit ook zwaar klote vind." Daarop volgde een uitgebreid gesprek waarin zelfs the Church of the Flying Spaghetti Monster niet onbesproken bleef. Dat was weliswaar gezellig, maar ondertussen had ik al lang en breed bij vriendin M. willen zijn.

Op een goed moment sprak een conducteur de verlossende woorden dat er over een half uur weer een trein zou gaan. Het was zinvoller om op die trein te wachten dan om nogmaals een poging te wagen om me in een bus te persen, dus zette ik mij op een trap en wachtte.

Afijn, na ruim anderhalfuur oponthoud in Zwolle kwam er inderdaad weer een trein en kon ik mijn reis voortzetten. Bij vriendin M. was het heel erg gezellig en de terugreis 's avonds verliep zonder oponthoud.

En even: over suïcide valt genoeg te zeggen, maar voor de trein springen... dat doe je niet, vind ik. Maar daarover vallen genoeg discussies te voeren. Bottomline blijft mijns inziens dat er altijd een nieuwe lente is.

En goddank ook altijd een nieuwe trein.

Een tafel voor gezelligheid

Vier jaar geleden had ik een inboedel nodig. Sommige dingen voor die inboedel kreeg ik van mijn toenmalige vriendje, voor de rest plunderden we de Ikea. Daar kocht ik onder andere een tafel. Een hele handige tafel, met klapbare tafelbladen en zes laatjes voor mijn troep.

Die tafel was erg handig. Het appartementje waar ik toen woonde was niet groot en dus was er altijd één tafelblad naar beneden geklapt. In mijn huidige huis had ik genoeg ruimte om beide tafelbladen uit te klappen. Wel zo gezellig. Ik houd van een grote tafel zodat iedereen die dat wil bij me aan kan schuiven.

Er zat echter één groot nadeel aan die tafel. Ter ondersteuning van het klapsysteem zaten er een soort schragen onder de tafel en die namen nogal veel beenruimte in beslag. Ik heb korte benen en dus ik had daar niet heel veel last van, maar ik heb de neiging om me te omgeven met lange mensen en die stootten regelmatig hun knieën aan het onderstel van mijn tafel. Bovendien was de tafel weliswaar praktisch, maar nèt niet echt 'gezellig'. Maar hebben is hebben.

Vorige week kwam buurvrouw M. vertellen dat ze gaat verhuizen. Dat is niet leuk, ze is namelijk echt een award-waardige buurvrouw. Maar ja, haar leven speelt zich momenteel vooral in Noord-Holland af en dus wilde ze daar ook wonen. Dat snap ik dan ook wel weer. Afgelopen weekend was ze haar spulletjes aan het opruimen en uitzoeken en zei ze dat ze een aantal dingen niet meenam. Zoals een kastje. En haar tafel.

Voelt u 'm al aankomen?
Ik keek eens naar de tafel en zei: "Die wil ik wel!" En dat mocht.

Dus ik zette mijn klaptafel op marktplaats. Ik kreeg reacties en een bod, en nu is hij net opgehaald. Op de één of andere manier is dat toch raar. Maar dat is denk ik ook omdat ik nu ineens een groot gat in mijn interieur heb, want de tafel van M. krijg ik zaterdag pas.

Haar kastje heb ik al wel. Ik had namelijk een kenkelelijk tv-meubel waar ik al heel lang zat van was. Nu staat mijn TV op een patent kastje met drie ruime lades. Voor al mijn troep.
Zo heeft mijn huisje weer eens een metamorfose ondergaan. Zaterdag is het af. Dan nodig ik iedereen weer uit om aan te schuiven.

Voor de gezelligheid, natuurlijk.

Een hartig woordje

Het zou het immense BZV-gat kunnen zijn waar ik in gelazerd ben zondagavond.
Waarschijnlijker is dat het een andere oorzaak heeft.
Feit is dat ik een spannende dag beleefd heb.

42 bpm
Ik moest maandag naar een dokter die bij wat routinecontroles constateerde dat mijn hartslag aan de zwakke kant was. Ze stelde voor om een hartfilmpje te laten maken en daar was meteen tijd voor dus zo gezegd, zo gedaan. Op 10 maart zou ik gebeld worden over de uitslag.

Om kwart over vijf belde de dokter. Ze had het hartfilmpje al bekeken en gezien dat mijn hart maar 42 beats per minute deed. Daar kan je niet op dansen. Gevolg: ik moest naar de eerste hulp voor verdere checks.

Een lang verhaal kort: drie uur later werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze wilden mijn hart even een nachtje in de gaten houden.

Verplegend personeel
De verpleegster die me van de SEH kwam halen was stom. Nu verkeerde ik in een state of mind waarin ik zelfs Moeder Theresa nog een feeks had gevonden, dus ik denk dat het ook aan mij lag. Ten eerste: ik moest in een rolstoel. Ik zei dat ik best zelf kon lopen, maar toen bleek ik slachtoffer van Het Protocol: als je wordt opgenomen, vindt transport naar de afdeling plaats in een rolstoel.
Ten tweede: ik zei tegen haar dat ik maar één nachtje hoefde te blijven, waarop zij reageerde met: "Mihihi, ja, dat zeggen ze altijd hè." Ik: "WTF?" Zij: "Het kan best zijn dat ze je morgen nog even op een fiets zetten enzo." Ik: "De enige fiets waar ik morgen op ga zitten, is de fiets naar huis."
De broeder die een infuus bij me moest aanprikken, was hardhandig en vond zichzelf erg hilarisch, maar ik wilde hem het liefst met zijn eigen infuusnaalden heel veel pijn doen. Dat deed hij ook bij mij namelijk. Na vier mislukte pogingen heeft hij het opgegeven.

CyniClown
Vervolgens lag ik dus in een ziekenhuisbed en ik verveelde me kapot. Ik had qua meegebracht entertainment geen rekening gehouden met een overnachting. Er waren ook geen CliniClowns, dus ontpopte ik mezelf maar tot CyniClown - want dat is nu een keer wat ik doe in zulke situaties. De wrange humor vierde hoogtij in mijn ziekenhuisledikant. Gelukkig was er een verpleegster die dat kon waarderen en zij kwam regelmatig even bij me buurten.
Op een gegeven moment wilde ze mijn bloeddruk meten, maar kon ze mijn hart helemaal niet horen. Dat was komisch. Daarop probeerde ze het met een digitale bloeddrukmeter, die ook telkens een error gaf. Dat maakte het nog komischer. Ik citeerde Achmed the Dead Terrorist: "If this is Paradise, I've been screwed!"

Conclusie
Uiteindelijk bleek er niet heel veel aan de hand. Mijn hart is traag, maar functioneert verder prima. Een pak van mijn hart. Waarom het dan zo traag is... dat is een gevalletje 'esdb' (=eigen schuld dikke bult). Gezien het esdb, heb ik de oplossing dus ook zelf in handen - met wat hulp van de mysterieuze P. en L. en een dosis wilskracht.

De belangrijkste conclusie voor mezelf is echter deze: verdomme Anne, neem je zelf nou eindelijk eens een beetje serieus! Zie het signaal en DOE iets!

Dat doet je hart eer aan...