Boeren en vrouwen: oneens

Het mag bekend zijn dat ik soms (vaak) tamelijk sterke meningen heb over... veel. Zo ook over BZV. Mijn mening kan ik op dit moment in één zin samenvatten: ik ben het er niet mee eens. Maar als ik het daarbij laat, dan is dit wel een heel kort blogje, dus ik wil best wat uitgebreider uitleggen waar ik het dan zoal niet mee eens ben.

Richard
Met de persoon Richard was ik het vanaf het allereerste moment al niet eens, met zijn manier van doen nog minder. Daar ben ik vorige week al op ingegaan. Gisteren noemde deze lompe boer de door hem gecreëerde situatie "een klein probleem". Verwonderd vroeg ik me af wat hij dan "een groot probleem" vindt. Daar ga ik maar niet te lang over nadenken.
Onder dwang van een dit keer rozegeruite Yvon biechtte hij zijn gigantische miskleun aan Heidy en Susan op. Heidy reageerde ferm en flink, liet meken dat ze het er niet mee eens was en kapte een verdere discussie en krokodillentranen af met de opmerking: "Als jullie me nu willen excuseren, dan ga ik mijn spullen pakken." Duidelijke taal. Susan was te lief en zo blij-Amerikaans. "Oh, I'm sure that something better is waiting júst around the corner." Daar moest ik wel even van zuchten. En dat ze - in navolging van Sonja bij Marcel - ook nog even ging staan knuffelen met die stomme Richard, dat vind ik gewoon.... nou... dat dóé je niet.
Ik had liever gezien dat Heidy en Susan eensgezind een hooivork hadden gepakt en Richard daaraan hadden gespiest. Of dat ze de hooivork in zijn endeldarm hadden gepropt; ook goed. Hij komt er genadig vanaf nu. Voorlopig.

Annemarie
Slingers en ballonnen, want Adriaan was jarig. En wat zegt die lul dan? "Ik hou niet van verrassingen, maar dit was wel leuk." Met een gezicht alsof hij net het bittere stronkje van de witlof had doorgebeten.
Harrie doet nog steeds vrolijk zijn best, maar het blijft toch vooral hard werken daar op de boerderij. En Annemarie? Nou ja, die heeft gisteren dan wel gezegd dat ze denkt dat Harrie liever is en dat Adriaan wat lomper is (een understatement, me dunkt), maar ze had die serpentines ook om Harrie z'n nek kunnen hangen. Je hebt immers verschillende gradaties in versieren. Maar nee, daar waagt ze zich niet aan.
Als het zo doorgaat, ben ik er een voorstander van dat Harrie en Adriaan na afloop van BZV allebei een factuurtje naar Annemarie sturen, met een fraai uurtarief voor alle gedane arbeid én een schadeloosstelling voor de inkomsten die ze nu mislopen bij hun eigen bedrijf.

Frank
Emo-tv! Een boer die uithuilt in de pootjes van een geit! Dat hadden we nog niet eerder gezien! Want oh gottegot, Frank vindt het zóóó moeilijk om te kiezen. De één is oh zo leuk, maar die moet nog vier jaar studeren. En de ander is óók zo leuk en daarmee kan hij veel sneller aan het huisje-boompje-beestje concept gaan werken, en hij wil dat concept. Maar hállo zeg, om daar nou om te gaan huilen?!
Frank, goede raad is duur. Maar als ik je advies mag geven: kies Judith. Want je wilt geen weekendrelatie. Heb je dat zelf nou echt niet in de gaten? Met Judith ligt de toekomst die je zo graag wilt voor het oprapen. Dan kunnen jullie fijn kindertjes maken en dan kan je die voorlezen over "De Wolf en de Zeven Geitjes" en dan leven jullie nog lang en gelukkig. Maar hou op met dat gejank, alsjeblieft zeg. Maak een keuze. En maak dan de goede keuze.

Marcel
Met Marcel ben ik het sinds Sonja geen moment meer eens geweest en momenteel erger ik me ook groen en geel aan Ksenia, maar we weten al dat zij het gaat worden. Dat is uitgelekt. Dat zat er ook dik in, want ja, Marcel wil nu eenmaal graag een weduwe slash Poolse importbruid. En met Ksenia heeft-ie dat gewoon allebei in één! En nog een gratis pre-fab peuter erbij ook!
Verder was ik het niet eens met de eieren bij de asperges; die moeten niet verpulverd worden. Maar goed, laten we het erop houden dat dat gewoon een verschil van smaak is.
Het enige wat ik nog kan waarderen bij Marcel, is zijn boerderij. Je kan zeggen wat je wilt, maar hij heeft wèl een mooie boerderij. Het is alleen zo jammer dat hij daar woont.

Gijsbert
Met Gijsbert ben ik het nog steeds wel eens. Of niet, maar dat weet ik dan niet, want hij leidt me steeds zo af met zijn aantrekkelijke voorkomen.
José denkt dat ze buitenspel staat en dat de liefde tussen Gijsbert en Femke al in kannen en kruiken is. Maar dat is niet waar, want Gijsbert vindt Dokkum maar een donders eind rijden. Geen afstand dat je denkt: "Ik ga nu even een potje Rummikubben met mijn lief en dan ga ik morgenochtend weer op huus an om de koeien te melken." Nee, tegen de tijd dat je in Dokkum bent, de Rummikub op tafel staat en je een kopje thee voor je snufferd hebt, moet je de auto alweer in, anders red je het nooit. En José woont wel op Rummikub-afstand. Dus de onzekerheid van José is vooralsnog onterecht. Ik denk dat het nog weleens heel erg mee kan vallen. Bovendien weet ik niet zo zeker of Gijsbert net zo hard op een pre-fab peuter zit te wachten als Marcel. Volgens mij gaat hij, op den duur, liever zijn eigen peutertjes maken. En dat zou dan zomaar met José kunnen zijn.

Daar ben ik het dan weer wèl mee eens.

U zei?! - deel 4

Ik heb weer goed om me heen geluisterd de laatste tijd. En ik heb me afwisselend verbaasd en verkneukeld. Wat doen sommige mensen de Nederlandse taal toch zinloos geweld aan hè? Ik heb weer een lijstje voor u:

"Dat moest hij ter plekke uit zijn losse mouw schudden."

"Het is voor de inwoners van R. van belang dat zij levensvatbaar blijven."

"Dat is wel een beetje boter na de vis."

"Uiteindelijk wil je iemand zien die vol overgave een stukje van zichzelf in een gerecht stopt."

"Het was brood noch vis."

"Nou, toen begon het lampje bij haar ook wel te rinkelen."

"Heb je een probleem met je Internet Exploder?"

"Dat gaat allemaal automatistisch."

"Dat staat me niet raar in de ogen te zien."

"Daar werd ik echt ontoepasselijk van."

"Hij klapt al langer met dat zweepje."

"Ze sturen je toch altijd met een kluitje in het bos." (Dixit Youp van 't Hek)

"Ik vind dat echt onzin van de onderste plank!"

"Je zit alleen je tijd uit te dooien."

"De tranen liepen over m'n ogen."

"Dan wordt alles over één kam gegooid."

"Ik stond op mijn knieën te knikken."

"M'n hart gaat sneller stromen."

"...als iemand anders met de prijs gaat strijken..." (Dixit Philip Freriks bij het Groot Dictee)

"Je krijgt het ook maar zomaar in je neus geboord."

"Een nieuw jaar staat voor de boeg."

"Vraag even of ze een vorkje willen mee-eten."

"Ik zal het voor deze keer door de ogen zien."

"Vanaf drie weken geleden ben ik zelf keuzes gaan laten maken." (Dixit Ben Sandors)

"Ze hebben van oude wijn een bijzondere nieuwe zak gemaakt." (Dixit Ruud de Wild)

"Ze was in elk geval jonger dan haar oudere zus."

Boeren en vrouwen: sabotage

Zo. Dat was me de BZV-avond wel. Die Richard. Ik mocht hem al niet en ik was van plan om hem dood te zwijgen hier op mijn blog, maar nu heeft hij sabotage gepleegd, dus hij laat me geen keuze: ik moet hem er virtueel van langs geven.

Ik vind het walgelijk.
Ik vind hèm sowieso walgelijk. Of nou ja, eng. Maar wat hij nu toch geflikt heeft... Kijk, je hebt een programmaformat en je committeert je daaraan, lijkt me. Richard niet. Richard heeft er gewoon zijn eigen twist aan gegeven en de hele boel op stelten gezet.

Wat er gebeurde
Blijkbaar krijgen de boeren voorafgaand aan de logeerweek de telefoonnummers van de dames van hun keuze. Ik heb nog nooit gehoord van een boer die daar iets mee deed. Misschien dat er eens eentje is geweest die zo galant was om te vragen naar dieetwensen ofzo, maar verder is mij niets bekend van telefoongesprekken.
Richard heeft gisteravond opgebiecht dat hij met Heidy heeft gebeld en dat hij tussentijds met Annemieke heeft afgesproken. Na die afspraak had hij kennelijk zijn keuze al gemaakt: Annemieke was de vrouw waar hij naar zocht. Wat lullig is voor Heidy en Susan, want die deden dus voor spek en bonen mee, maar wisten zij veel? Nee, zij werden in de waan gelaten. Ik heb met ze te doen, want Susan was dus echt gecharmeerd van die engerd - ondanks de hier en daar wat moeizame communicatie. Die arme Heidy werd gisteren al helemaal op het verkeerde been gezet toen Richard haar in de stal eens stevig in de armen nam en ook nog eens een kusje gaf. Die dacht waarschijnlijk dat ze gebakken zat.

Maar nee dus! Want Richard pakte zijn moment met Annemieke, lekker op de trekker, en deelde haar toen maar meteen zijn conclusie mede: zij werd het. Die andere twee konden wel ophoepelen. Nou, fraai is dat.

Wat ik ervan vind
Als die Richard een kerel was geweest, dan had hij het netjes gespeeld. Dan was hij meteen eerlijk geweest. Dan had hij Heidy en Susan helemaal niet in de waan gelaten dat het 'zin' had om op de boerderij te komen. Dan had hij de hele show niet opgevoerd. Het is zó laag wat hij gedaan heeft! Een beetje misbruik maken van hun vertrouwen, hoe durft ie! En als ik Annemieke was, dan zou ik nu ook wel klaar zijn met hem. Goed, tegen haar is hij dan misschien eerlijk, maar ze weet wel meteen wat voor vlees ze in de kuip heeft. Een leugenachtige draaikont die de zaakjes maar al te graag naar zijn hand zet. Bah!! Een eikel die zijn zin doordrijft en zich niets aantrekt van de regels en het spel. Wat denkt hij nou, dat hij de koning van de wereld is?

Ik denk dat het heus wel vaker voorkomt dat er op een gegeven moment al een keuze gemaakt wordt terwijl er nog meerdere vrouwen op de boerderij zijn. Maar dan worden die andere vrouwen niet zo ongenadig buitenspel gezet als hier nu gebeurt. Dan worden de opties wel onderzocht, dan wordt er nog wat gewikt en gewogen. Want zoals Annemieke ook terecht opmerkte: "Wat weet je nou van mij?"

En verder...
Verder stuurde Annemarie de brave, achteruitzuchtende Johannes naar huis. Hoe zij haar keuze maakte blijft een raadsel - maar misschien had hij bij het kennismakingsspel toch voor zwartbont moeten kiezen en niet voor roodbont. Dat Annemarie niet van plan is om te gaan knipogen of flirten weten we inmiddels wel. Harrie en Adriaan voeren inmiddels diepere gesprekken met elkaar dan met Annemarie, dus wie weet ontstaat er straks nog iets moois tussen hen. Het is flauw om te zeggen, maar Annemarie heeft er duidelijk geen kaas van gegeten.

Volgende week in BZV
Ik hoop dat er wat ass-kicking plaats gaat vinden. Dat Susan, Heidy en Annemieke gezamenlijk héél hard Richards ass kicken, dan vooral. Op het eind zagen we de blauwe Volkswagenbus ook al to the rescue komen, dus wie weet kan Yvon met haar kleuterlaarsjes ook nog een beetje meeschoppen.
En dan hoop ik dat Richard moederziel alleen op zijn megaboerderij achterbljft. Voor altijd.

Dat zal 'm leren.

Boeren en vrouwen: een tussendoortje

Daar werden we vanavond toch even op het verkeerde been gezet door die gladjakkers van RTL Boulevard. Ze zouden een primeur hebben: 'de eerste kus van dit seizoen Boer Zoekt Vrouw'. Dus wat doe je dan, als rechtschapen BZV adept? Juist. Dan sms je een andere rechtschapen BZV adept. Mijn sms las: "Wil je me even een seintje geven als dat item begint? Ik word misselijk van Boulevard..." Vervolgens sms'te ik ook nog iets in de trant van "Ik hoop niet dat het zo'n typische boulevard anticlimax wordt".

Want een eerste kus bij BZV, daar wil je met je neus bovenop zitten. Overdrachtelijk gezien dan.

En toen kwam-ie hoor. De eerste kus.
Het geheel speelde zich af bij Richard. Eigenlijk had ik me voorgenomen om niet meer over Richard te schrijven, maar ik geloof dat ik toch niet helemaal om hem heen kan. Jammer is dat.

En die eerste kus, nou, dat was dus... een typische boulevard anticlimax.
Als dàt een 'eerste kus' is, dan beleef ik in een gemiddelde week heel wat zoenpartijen met allerlei mensen. Wat het was een kusje. Mooier kan ik het niet maken. Nu hoeft een zoen wat mij betreft niet per sé nat en klef en weet ik veel, maar dit was géén 'eerste kus'. Oh nee.

En ik weet wel dat 'de eerste kus' van vorig seizoen ook heel wat te wensen overliet, maar ja, dat was tussen Wim & Astrid, dus meer zat er gewoon niet in. Maar dit seizoen is er toch heel wat meer zoenpotentieel, dacht ik zo.

Nee, dit was gewoon een cliffhangertje. Een manier om kijkers te binden. En misschien een manier om de kijkcijferstrijd tussen BZV en het overvolprezen 'The Voice Of Holland' in het voordeel van RTL te beslechten.

Dus voor wie het niet gezien heeft: je hebt niks gemist.
Kijk zondag maar gewoon lekker naar BZV. Want waarom de hele harem van Richard het erf dreigt te verlaten, dát is nog altijd de grote vraag...

Shoppen in de sale

Er waren een heleboel redenen waarom ik met mezelf afsprak dat ik even geen nieuwe kleding mocht kopen. En toen begon de sale.

Afgelopen vrijdag dacht ik: ik ga toch even kijken of ze ergens in de uitverkoop nog iets leuks voor me hebben. Aldus liep ik bij Steps binnen. Aan de rechterkant van de winkel stonden rekken waarboven borden preikten met kreten als "SALE" en "50%" en zelfs "70%". Aan de linkerkant hingen bescheidener bordjes met "Nieuwe collectie". Die negeerde ik.
Ik dook de rekken met afgeprijsde artikelen in, maar op de één of andere manier is de sjeu al van die kleding af. Er hangt zo hier en daar nog wel wat leuks, maar niet echt dat je denkt: "Dat moet ik hebben".

En toen gebeurde het.
De linkerkant van de winkel kreeg mij in de gaten. De hangertjes stootten elkaar aan, de mouwen wezen naar me. Ze begonnen te roezemoezen. Allemaal achter mijn rug hè, dus ik had het eerst niet eens in de gaten. Daarna begonnen ze me zachtjes en met zoetgevooisde stemmetjes te roepen.

"Anne... Hé Anne! Kijk eens achter je!"
"Aaanne, we zijn hie-ier! Blijf toch niet bij die oude meuk staan joh! Dat is allemaal zóóó 2010!"
"Kijk dan, wij zijn nieuw en fris en leuk, wij flatteren jou!"
"Hier, kijk eens? Deze jurk staat je vast práchtig! Draai je eens om? Goed zo! Kijk, déze jurk!"

Ik kan heus wel een verleiding weerstaan hoor. Echt wel. Ik ben een sterke vrouw. Reuzesterk. Bovendien had ik strikte afspraken met mezelf gemaakt en daar houd ik me dan ook aan. Een vrouw een vrouw, een woord een woord.

Die nieuwe collectie had alleen zó verschrikkelijk gelijk. Vooral wat dat ene jurkje betrof. Dus ik dacht: ik trek het gewoon even aan en dan hang ik het terug. Dus ik trok het aan. En toen was ik verkocht en dat jurkje even later ook. Aan mij.

Want als het op een mooi jurkje aankomt, dan heb ik gewoon de ruggengraat van een natte cracker. Dan kan ik nog zoveel afspraken met mezelf maken, maar dat heeft dan geen enkele zin. Het jurkje is nu wel het juweel van mijn kledingkast en ik ga het gewoon heel veel dragen.

Dat spreek ik bij deze met mezelf af.
Het zal me geen énkele moeite kosten om me aan deze afspraak te houden.

Boeren en vrouwen: verschillen

De eerste vrouwen zijn naar huis gestuurd. Bij de ene vrouw bracht dat een groter shockeffect teweeg dan bij de andere.

Zo kan ik me voorstellen dat Berber zondagavond thuis op de bank naar BZV zat te kijken met de gedachte: "Ik had die brief überhaupt nooit moeten schrijven." Want zij en Frank, dat zijn toch echt twee werelden. Het was dan ook een afscheid zonder tranen, Berber wekte eerder de indruk ontzettend opgelucht te zijn.

Yvonne niet. Volgens mij baalde die als een stekker dat ze niet langer bij Gijsbert mocht blijven, al sprak ze dat niet uit. Volgens Gijsbert was dat ook het probleem, dat ze zich niet uitsprak. Maar hola, Yvonne is gewoon verlegen! En Gijsbert gaat daar wel erg makkelijk mee om: "Flap er gewoon eens wat uit." Ja vrind, zo werkt dat dus niet.
Nu moet ik zeggen dat ik Gijsbert sowieso nogal makkelijk vind. Woestaantrekkelijk and all that, natuurlijk, maar ook wel erg makkelijk. Alsof het leven één grote picknick is. Misschien is zijn leven dat ook wel, en dat is dan fijn voor hem. Ik kom straks nog even op Gijsbert terug.

Marcel heeft Sonja naar huis gestuurd. Marcel is best wel een lul. Sonja kwam eerlijk voor haar gevoelens uit ("Ik ben verliefd"), vervolgens gaat Marcel ook nog bij de andere vrouwen zitten vissen wat zij voor hem voelen (in beide gevallen: nog niet zoveel, we zullen wel zien), en dan stuurt hij Sonja naar huis.... Omdat ze te weinig initiatief toont!!! Ik kan daar echt niet bij. De enige die zegt waar het op staat, zou geen initiatief tonen. Vervolgens draait die lamlul het dan weer zo dat het zou gaan om initiatief in het werk. Maar hállo, als je voor het eerst van je leven moet meedraaien op een boerenbedrijf, hoe moet je dan initiatief tonen?! "Die aardappels, die gaan we maar eens héél anders poten!" Nee, dát zal hij kunnen waarderen.
Wat er vervolgens gebeurde snapte ik ook niet: dat Sonja nog even snuffend in de armen van Marcel verdween. Sorry? Van mij zou hij een theepot naar z'n hoofd kunnen krijgen en dan zou ik de deur van die stomme boerderij zo hard achter me dichtmeppen dat z'n designdouche in één klap naar beneden dondert. O zo. Niet nog even knuffelen! NIET!

Waar in elk geval niet geknuffeld wordt, is op de boerderij van Annemarie. Daar wordt gewerkt. Dit is ook het punt waar ik Gijsbert er nog even aan z'n mooie haren bij wil sleuren: er is een wezenlijk verschil tussen Annemarie en Gijsbert. Waar Annemarie het principe 'ledigheid is des Duivels oorkussen' lijkt aan te hangen, zegt Gijsbert: "Ik houd mezelf ook een beetje van het werk, anders leer ik die vrouwen toch nooit kennen". Annemarie lijkt het eigenlijk geen moer te schelen hoe haar mannen in elkaar zitten of wat hen bezighoudt, het gaat erom dat zíj hen bezighoudt! Zo nam ze vijf minuten de tijd om te ontbijten met de heren en sprak daarbij very ladylike met volle mond - want dat spaart tijd. Vervolgens moest er weer gewerkt worden. Dat kennismakingsspel van twee weken terug leek nog wel een goed begin, maar daar bleef het dan ook bij. En ach, wat hebben we daar nou van geleerd? Gourmetten of steengrillen... gaat ze daar nou echt haar uiteindelijke keuzes op baseren?

Volgende week worden er weer mensen naar huis gestuurd en wordt het Rellen met Richard.
Ik verheug me daar ontzettend op.

Inchecken in een overzees gebiedsdeel

Ik moest weer eens naar Oma, want ik was daar al lang niet geweest.
Oma woont dan ook ver weg. Haar huisje staat in een overzees gebiedsdeel (maar echt), waar geen treinen rijden en slechts zo nu en dan een bus. Dus als ik naar haar toe wil, moet ik daar altijd een hele dag voor uittrekken. Gisteren deed ik dat.

Tot aan de zee gaat het altijd wel goed. Daarna moet ik met de boot over, waarbij ik me iedere keer weer verbaas over mensen die dat heel bijzonder vinden. "Oh zo leuk, met het póntje!" Terwijl dat oh zo leuke pontje voor mij gewoon die kutboot is die weer een half uur van mijn tijd opslokt. Maar afijn, dat is een kwestie van perceptie. Ik ging al met dat oh zo leuke pontje mee toen ik twee weken oud was (onder supervisie van mijn ouders hoor, dat spreekt), dus 'bijzonder' kan ik het niet noemen.

Aangekomen in het overzees gebiedsdeel begint dan het meest uitdagende deel van de reis: met de bus naar Oma. Ik schreef al eens over dat busje. Gister ontdekte ik dat ze mee wilden in de vaart der volkeren en dus ook aan de OV-chipkaart waren begonnen. Althans: een poging daartoe deden.

Nu kent u de reclames voor de OV-chipkaart waarschijnlijk wel: "Inchecken: bliep - uitchecken: bliep". En zo werkt dat in het overzees gebiedsdeel dus niet. Zeker niet! Het was meer dit:

"Inchecken... hé, dat rare ding doet het weer niet... wacht even hoor... Oh, dan moet ik hem weer opnieuw opstarten..." de buschauffeur begint te pielen met een draadje.
Ik reik hem mijn kaart opnieuw aan.
De buschauffeur geeft een merkwaardige dubbelimitaite van een Zenboeddhist en mijn nonkel F.: "Haha, nee, gedúld! Maar nou, nou! Dat ding moet het toch gewoon doen zeker?"
Ik zeg dat ik ook wel gewoon kan betalen.
De buschauffeur zegt: "Nee, dat is apparatuur, dat moet gewoon werken."

Na een tijdje dacht de chauffeur dat het ding werkte en dat mijn kaart gelezen was, dus we reden naar the village that always sleeps en waar mijn oma woont. Echter: toen ik wilde uitchecken...:

"Hé, nu zegt-ie dat je incheckt. Hm, dan was je dus net tóch niet ingecheckt. Dat is gek zeg. Wacht, dan rijd ik even een stukje door tot ie naar de volgende halte springt. Dan kan je weer uitchecken."
Ik bijt op mijn tong.
De chauffeur rijdt een stukje door.
Ik check uit, nu echt, de buschauffeur zegt: "Oeh, nu heb je voor zes cent gereisd! Dat is een mooie meevaller!" Ik lach maar, zeg "dankuwel" en wandel naar Oma.

Bij Oma was het gewoon zoals het bij Oma hoort te zijn.
Oma gaat niet mee in de vaart der volkeren. Ze is 84 (haar leeftijd is het enige dat ieder jaar verandert), ze breit sokken en wil geen rollator. "Omdat een rollator iets voor oude mensen is".

De terugreis ging vlotter. Het OV-chipding werkte in één keer mee. Vervolgens werkte andere OV-middelen weer enorm tegen, maar ik dacht aan de Zenboeddhist in de buschauffeur. "Geduld, geduld..."

Ik was in elk geval weer eens bij Oma geweest.

Het weblog-dating-concept

Mijn commentatoren roerden zich de laatste dagen. Er bleek een meer dan gemiddelde interesse te bestaan voor mijn liefesleven. Geïnspireerd door BZV en mijn blogjes over dat program, werd er in de comments een weblog-dating-concept uit de grond gestampt.

Volgens dit concept ga ik hier een oproepje plaatsen. Mannen mogen daarop reageren, er volgen dates en vervolgens komt een niet kinderachtig aantal mannen (vijf) in mijn wèl kinderachtig kleine huis logeren. En dan ook meteen een héle week!

Met dat laatste aspect ben ik het niet eens. Als er op den duur eens een keer een man komt logeren, vind ik dat gezellig. Maar niet vijf tegelijk en geen hele week, want dan ben ik bang voor een zeer slechte start van wat een mooie relatie moest worden. Dat je na een paar jaar een keer de theepot naar iemands hoofd wilt gooien: tsja. Maar niet binnen een week.

Toen commentator Fokke zijn zeilboot echter in de strijd wierp en beloofde dat ik met de 'winnende man' een tochtje mag maken op deze boot, dacht ik: worth a shot.

De oproep
In een eerder blogje over dit onderwerp schreef ik dat ik een lieve, trouwe, sociale, aantrekkelijke en humoristische man wil. Samen met intelligentie vind ik dat wel de vereisten waar mijn toekomstige lief aan moet voldoen.
Onderdeel van 'lief' is voor mij ook dat je het niet erg vindt om af en toe een beetje voor me te zorgen, met name omdat dat iets wat ik zelf nog weleens vergeet. Ik bedoel daarmee niet dat je me moet aankleden en met je duim de tandpasta uit mijn mondhoek moet vegen, wel dat je af en toe moet zeggen dat het mooi is geweest voor vandaag (of woorden van die strekking). Of dat ik ziek ben als ik met koorts en pijn en aanverwante ongemakken tóch vanalles wil gaan doen. Ik heb namelijk altijd even iemand nodig die me dan officieel ziek verklaart.

Natuurlijk zou het fijn zijn als we wat gezamenlijke interesses hebben, bij voorkeur theater (omdat ik 'samen naar het theater gaan' gewoon heel leuk vind, en dan vooral naar cabaret). Maar als hij formule één wil kijken terwijl ik een boek lees... ach, dan kan ik me daar heus wel in vinden. Verder vind ik het fijn als mijn toekomstige lief een beetje 'steady' is. Want dat ben ik niet altijd, dus voor het evenwicht en de nuchtere inbreng zou zo'n man wel welkom zijn. En voor de volledigheid: ik zoek iemand in de leeftijdscategorie 27 - 37.

De eerste kus
Fokke vroeg zich ook nog af hoe lang een nieuwe vriend moet wachten voordat hij de eerste kus krijgt. Ik vind het lastig om daar uitspraken over te doen. Zo'n kus gebeurt gewoon. Op een moment dat de tijd daar rijp voor is en je weet nooit wanneer dat is. Maar mocht dit weblog-dating-concept werken, dan beloof ik dat ik - geheel tegen al mijn gewoontes in - her hier zal melden wanneer er gekust is. Speciaal voor Fokke. Zodat hij weet dat hij zijn zeilboot kan gaan optuigen.

En nu?
Hoe het nu verder gaat? Dat hangt er maar net vanaf of er überhaupt animo is voor het weblog-dating-concept. Want ja, in de comments kan dit best een goed idee lijken, maar we moeten nog maar zien of het in de praktijk werkt. Om eerlijk te zijn heb ik daar een hard hoofd in, maar mannen... prove me wrong. Dan beloof ik dat ik niet werkelijk met theepotten ga gooien. Dat heb ik namelijk nog nooit gedaan, dus waarom dan nu ineens wel?
Reacties kunnen natuurlijk in de comments. Daar is het immers ook allemaal begonnen.

Oh, en nog een laatste wensje: als je kan zeilen zou dat wel mooi meegenomen zijn.
Want ik vind die zeilboot van Fokke dus wel ontzettend interessant, maar zeilen... nee. Dat kan ik niet.

Boeren en vrouwen: spelletjes

Die boeren en die vrouwen, die maken het me niet makkelijk dit jaar. Gisteren was het echt een saaie aflevering. Vorig seizoen was het heus ook niet altijd even spannend, maar dan kon ik altijd nog over Wietse beginnen. Maar nu... ik dacht op een gegeven moment echt: "Wat vind ik hier nou zo leuk aan?" Maar goed, van een beetje gezapige zondagavondtelevisie is nog nooit iemand slechter geworden, toch?

Er was wel een thema gisteravond, en dat was 'spelltjes doen'. Bij boer Frank gingen ze klaverjassen, bij boer Gijsbert werd de rummikub uit de kast gehaald. Dat stuitte in die boerderij niet op weerstand, wel bij vriendin E., die mij prompt sms'te dat ze rummikub 'mutsig' vond. Daar was ik het niet mee eens.

Als ze het klaverjassen nou had veroordeeld, dan had ik haar daarin gesteund. Klaverjassen vind ik iets wat 75-plussers in het buurtcafé doen met de oude klare binnen handbereik. Rummikub daarentegen, is gewoon gezellige ontspanning voor alle leeftijden. Ik rummikub al mijn hele leven en nou ja, het is misschien niet zo uitdagend als triviant of twister, maar het houdt je lekker bezig. En om eerlijk te zijn: ik ben wel zo competitief ingesteld dat ik me helemaal kan verliezen in zo'n spelletje. Mijn ex-vriendje attendeerde mij er ooit fijntjes op dat ik na verlies altijd nóg een keer wilde spelen en na winst acuut ging opruimen.

Annemarie had eigenhandig een kennismakingsspel in elkaar geknutseld. Dat vond ik goed verzonnen, totdat ik de vragen hoorde. De meest pikante vraag luidde: "zonnebank of sauna" en die moest ze zelf beantwoorden. Ze koos voor de zonnebank. Verder ging het over gewetenskwesties als "roodbont of zwartbont", "kroket of frikandel" en toen de vraag die wel tot wat discussie leidde: "samenwonen of trouwen". Daar werden wat gevoelige snaren geraakt, met name veroorzaakt door een streng christelijke achtergrond waarin eerst samenwonen en dan trouwen not done was. Waar Annemarie het niet mee eens was, want je moet toch weten wat je aan elkaar hebt voordat je elkaar eeuwige trouw belooft. Maar om nou te zeggen dat het een discussie werd waar de vlammen vanaf sloegen: nee. Dat nou ook weer niet.

Als ik zo'n spel had gemaakt, had ik wel wat diepere vragen verzonnen. Ik vind het voor mijn levensgeluk niet van doorslaggevend belang of mijn toekomstige lief een kroket prefereert boven een frikandel. Voor mij zou het echter wel een dealbreaker zijn als hij qua vakantie het liefst drie weken naar een party-eiland gaat. Of als zijn favoriete weekendbesteding 'gamen' is. Dus in plaats van die keuzes, zou ik ook wat meer open vragen hebben gesteld. ("Hoe ziet jouw ideale vakantie / weekend eruit?")

Maar ja, dat had waarschijnlijk weer tot veel te geanimeerde gesprekken geleid. En gisteravond was gewoon een heel suffe BZV-avond. Ik hoop niet dat dit de trend van het seizoen wordt, want dan weet ik niet of ik dit feuilleton tot een goed einde kan brengen.

Het wordt dus tijd voor wat actie en spanning op 't hof. Een fikse ruzie ofzo. Of anders wat geflikflooi in een hooiberg. Want anders vind ik het straks echt niet leuk meer.

Boeren en vrouwen: schuurfeesten

Er zijn heel veel dingen waar ik geen verstand van heb. Eén van die dingen is het fenomeen 'schuurfeest'. Dat zou u wonderlijk kunnen noemen, aangezien ik ben opgegroeid in een negorij waar de populairste discotheek "De Hooizolder" heet. Maar ik was niet zo'n discotheekganger. Ik ben weleens in "De Hooi" geweest, voor een feestje of een concert, maar veel had ik er niet mee.

Bij het woord 'schuurfeest' heb ik dan ook een mental picture van een kudde losgeslagen boerenjeugd, veel bier, platte dialecten en gevoos in balen stro. Feit is in elk geval dat Annemarie en Harrie malkander al kenden van zulke feesten. En nu logeert Harrie bij Annemarie op de boerderij. Dat hij tijdens zo'n obscene fuif nooit zo stoer is geweest om haar te zeggen dat hij haar een heel leuke meid vond, dat vind ik ergens wel schattig. Maar dat terzijde.

Harrie moet het opnemen tegen Adriaan en Johannes. Maar ik heb al sinds de aflevering waarin Annemarie haar brieven kreeg een Voorgevoel. Toen Annemarie de brief van Harrie opende en zei: "Hé, da's Harrie!", dacht ik: "Dat wordt 'm." En dat denk ik nu nog steeds. Ik denk dat het gewoon doodzonde is dat Annemarie en Harrie nooit eerder tegen elkaar aan geschuurfeest hebben. Of dat één van de twee steeds nèt te weinig bier op had om iets moois te laten ontstaan. Want laten we wel wezen: als er één boerderij is waar de nuchterheid die boeren zo typeert dezer dagen heerst, dan is het wel de boerderij in Wassenaar. Dus in een roes van alcohol had het al láng iets kunnen worden tussen die twee en hadden ze dat hele BZV niet nodig gehad. Maar ja.

Bovendien, als je Harrie vergelijkt met die andere twee kinkels van Annemarie, dan is de keuze toch ook snel gemaakt? Wàt een stel kneuzen bij elkaar zeg. Niet dat Harrie nou zo'n flitsende persoonlijkheid is, maar - zoals zondag in een sms-marathon met één van mijn vriendinnen J. werd besloten - Harrie is wel "de beste kneus".

De tijd zal nu vanzelf leren of mijn Voorgevoel klopt. Tot nu toe heb ik één keer eerder zo'n sterk BZV-gerelateerd Voorgevoel gehad, en dat was in het eerste seizoen bij Joris en Renske. En dat klopte ook, die andere twee vrouwen waren toen alleen voor de show op de boerderij. Dus soms heb ik wel gelijk.

Maar er zijn nu eenmaal ook dingen waar ik geen verstand van heb.