108 / 102

Het is vandaag 108 dagen geleden dat Maai besloot dat ze niet meer wilde leven.
Het is vandaag 102 dagen dat opa er stiekem tussenuit piepte toen er even niemand bij hem was.

Dat heb ik niet hoeven nagaan in mijn agenda, dat wéét ik gewoon. Ik tel de dagen dat ze weg zijn. Waarom? Ik weet het niet. Het gaat vanzelf. Misschien omdat ik elke dag aan ze denk, de hele dag aan ze denk. Omdat ik ze mis, verschrikkelijk mis. Omdat het te groot is om te bevatten, omdat ik nog steeds regelmatig denk: "Dat moet ik even tegen Maai zeggen". Of: "Wat zou opa hier van vinden?" En dan weer de confrontatie: dat kan niet. Dat kan nooit meer. En dan zijn er weer de tranen. De tranen met tuiten.

Afgelopen zondag werd de wonde om de dood van Maai weer eens extra open gestoten. Wat er gebeurde? Ik kreeg te horen dat haar pagina's op Hyves en Facebook waren verwijderd. Maakt dat uit? Ja. Dat maakt heel veel uit. Want op Hyves kon ik af en toe nog een berichtje zetten. Natuurlijk wist ik heus wel dat Maaitje dat niet meer las, maar het voelde als een soort laatste contactmogelijkheid. Wat voor berichtjes ik dan plaatste? Dat ik haar mis. Want dat is toch de enige resterende essentie?

Ik kan dat niet. Ik kan ze op geen enkele manier wissen. Niet uit mijn telefoon, niet van mijn verjaardagskalender, niet uit mijn gedachten.

Vorige week nog zei ik tegen oma dat ik steeds moet denken aan het liedje 'Testament', waarin Bram Vermeulen zingt: "Dood ben ik pas als jij me bent vergeten."
In dat opzicht kan ik stellen dat noch Maai, noch opa ooit écht dood zal zijn. Ze zitten in mijn hart. En dat is wel de laatste plaats waar ze ooit gewist kunnen worden.

Weer even over Nichtje

Ik ga het toch weer even over Nichtje-in-wording hebben, want dat kleine wurm houdt me nu al zó ontzetend bezig.

Het is zelfs al zo erg dat ik over haar droom. Gisternacht was ze geboren in een nogal apart ziekenhuis. Ze leek op vriendin J., ze was schattig, het enige wat een beetje raar was: ze kon al zitten en kruipen.

Het aparte van het ziekenhuis bestond onder andere daarin, dat er vlakbij een trap een paard in de gang stond. Toen ik me dat na het ontwaken realiseerde, ontspon zich direct een theorie in mijn hoofd. Haar komst is voorzien voor februari, en ik dacht: misschien wordt ze wel met carnaval geboren! Dan wordt ze een écht fuifnummer.

Wat doe je in zo'n geval? Juist. Dan sms je vriendin E., carnavalsvierder in hart en nieren. Ik zag ooit een foto van haar als éénjarige, waar ze al als aardbei (of lieveheersbeestje?) verkleed ging. Het is haar met de paplepel ingegeven, dus zij zou wel weten wanneer het carnaval is in 2011.

En inderdaad: dat wist ze. Op 5 maart. En daarmee kletterde mijn hele theorie in kleine stukjes uiteen, want Nichtje wordt uiterlijk op 25 februari geboren. Dacht ik ook eens een voorspellende droom te hebben. Jammer man.

Overigens reageerde T., de papa van Nichtje, wel fijn op mijn droom.

"Kroop ze al? Dat is handig..."

Het ejaculerend strijkijzer - een novelle

(dit gebeurde al twee weken geleden, maar ik bekijk het nu met andere ogen, dus het kan nog wel)

Ik had afgesproken met vriendin J., om samen even in haar nieuwe huis te gaan kijken, samen wat te eten en vooral: om elkaar te zien. Want dat doen wij graag, elkaar zien.

We gingen ook nog even boodschappen doen en J. zei dat ze schoonmaakzijn nodig voor het ontkalken van haar strijkijzer. Ik keek haar aan alsof ze niet goed wijs was. "Ja, er vallen steeds bolletjes kalk uit als ik ermee bezig ben. Dus daarom", verklaarde ze.

Nu ben ik toevallig heel erg goed in het ontkalken van douchekoppen en waterkokers, maar dat je een strijkijzer ook moet ontkalken, dat was dan nog weer nooit in mijn hoofd opgekomen. Dat zegt misschien ook wel iets over mijn huishoudelijke kwaliteiten. Maar afijn, de schoonmaakazijn werd gekocht en thuis gingen we dus eerst maar eens het strijkijzer ontkalken.

Dat ontkalken is nog een precaire bezigheid, vergis u niet. Je moet dus schoonmaakazijn in je strijkijzer mieteren en het ding dan op stomen zetten. Prima. We werden bijna onwel van de azijnwalm, maar het doel heiligt de middelen hè.

Vervolgens kwam het strijkijzer klaar, zo zag het er althans uit. Het ding ejaculeerde kalk dat het een lieve lust was. Klein puntje van kritiek: de gaatjes gingen alleen maar dichter zitten. Ondertussen had J. haar moeder aan de telefoon, die - praktisch als moeders soms zijn - zei dat we de gaatjes dan open moesten prikken. Dus J. pakte twee satéprikkers en daar gingen we. Maar er bleef maar kalk uitkomen en het zag er niet heel hoopgevend uit.

"Wat zou ik er nou mee moeten doen?" vroeg J. zich af.
"Weggooien en een nieuwe kopen?" suggereerde ik. Dat is namelijk meestal mijn oplossing in zulk soort situaties.

Uiteindelijk hebben we het strijkijzer maar het strijkijzer gelaten en zijn we gaan koken. Sinds die bewuste maandag (het was dus op maandag) vraag ik me steeds af of mijn strijkijzer ook ontkalkt moet. Ik heb het ding al zeker vijf jaar, maar hij spuugt nog geen kalk op mijn strijkgoed.

Als iemand mij kan adviseren in dezen: ik hoor graag van u.

Ri-ight eeeyes, burning like fire

Kijk, na vijf dagen herstel ziet mijn oog er zo uit. Een regenb-oog, zoals u ziet. Het is nog niet wat het moet zijn, maar het gaat vooruit. Het doet nog wel pijn; het voelt beurs en ik heb als het ware spierpijn in mijn oog. Ik ben snel moe en heb veel hoofdpijn. Maar ja, dat hoort er allemaal bij. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Waarvan akte :)

Ik ben nog steeds trots, dat is een ding dat zeker is. Als ik niet te moe ben, straal ik als nooit tevoren.

Tegelijkertijd maakt het dingen los. Dingen van vroeger. Dingen die me toen heel erg veel pijn hebben gedaan en die nu naar de oppervlakte komen. Dat had ik niet verwacht. Misschien schrijf ik daar binnenkort nog wel over, want ik voel een blogje over dat onderwerp borrelen. Maar ik weet nog niet zeker of ik het aandurf.

Of ik verder nog iets te vertellen heb? Niet echt! Ik doe niet zoveel dezer dagen. Ik luister DVD's van Youp van 't Hek, ik lees, ik slaap, ik ga naar buiten voor een frisse neus en dat herhaal ik dan zo'n beetje de hele dag in willekeurige volgorde. Veel anders zit er ook nog niet in. Maar morgen staat er een uitje op het program: dan ga ik naar het ziekenhuis voor controle. Dat is dan wel weer spannend.

Wanneer mijn oog weer andere kleurtjes heeft, plaats ik opnieuw een kiekje.

Blikken om te blozen

Kijk. Dit was voor de operatie. Niet letterlijk, dit was namelijk al in 2007, maar qua oogstand was dit dus hoe het was.

Gisteren ben ik in het LUMC geweest. De operatie viel me alles mee, ik heb niet heel veel pijn, ben wel een beetje misselijk en heb snel hoofdpijn. Maar los daarvan: can do. Het resultaat mag er zijn. Kijk maar:

Ik kan nog niet precies uitleggen hoe het voelt. Op een rare manier voelt het namelijk alsof ik eindelijk 'gewoon' ben. Ik hoef niet meer onzeker te zijn over dat rare oog van me. Maar het dringt nog niet helemaal door. Maar iedere keer als ik denk "mijn oog staat recht", dan verschijnt er een gigantische lach op mijn gezicht.

Vriendin J. zat gisteren al lekker grapjes te maken ("Kijk me niet zo aan!") en ik hoop dat er nog véle grapjes mogen volgen. Maar nu hoef ik me niet meer te verlaten op zelfspot.

Mijn oog staat recht en ik ben trotser dan ik ooit op mezelf geweest ben.

Vooruitblik

Nog twee nachtjes slapen. Ik kan niet ontkennen dat de spanning behoorlijk aan het oplopen is.

Kijk, in wezen kan er natuurlijk niet heel veel verkeerd gaan. Behalve in mijn hoofd dan. Daar voltrekken zich allerlei rampscenario's en horrortaferelen. Daar schieten chirurgen uit met vlijmscherpe scalpels en loop ik onherstelbaar letsel op. Terwijl ik weet dat ik me niet laat opereren door een stelletje prutsers, maar door vaklui die bovendien ook nog eens gespecialiseerd zijn in dit type ingreep.

En toch zit ik mezelf steeds meer op te vreten. Zei ik een week geleden nog dingen als "komt wel goed", "gaan we regelen" en "ik vind het niet eng, wel spannend", nu ligt dat wel even anders. Op dit moment hoef je nog maar in mijn gezicht te blazen of ik begin al te huilen. Of je blaast niet in mijn gezicht, maar zegt een zin waarin de woorden 'operatie' en 'spannend' voorkomen en hoppa, mijn ogen imiteren een waterval. Ik prijs mij dan ook gelukkig dat ik op dit moment alleen ben, want al dat gejank, pfoeh. Liever niet.

Morgen moet ik naar het hospitaal voor vooronderzoeken en dinsdag ga ik dan voor het eggie. Dan gaat er gebeuren waar ik in wezen al 26 jaar op wacht. Vriendin J. komt me 's avonds ophalen en brengt de nacht bij me door, want ik mag de eerste nacht niet alleen slapen. Ik weet niet waarom dat is.

Nu leert de ervaring dat een narcose over het algemeen wonderlijke dingen met mij doet. Na een narcose ben ik tot nu toe altijd verworden tot labiel, emotioneel wrak. Niet eens één dag, oh nee. Dat houdt minstens drie dagen aan. En ik ga raar dromen, maar dat doe ik eigenlijk altijd al (vannacht nog kreeg opa de Nobelprijs voor de Vrede, wat ik hem van harte gun maar niet heel waarschijnlijk acht). Ik stel me dus in op een x aantal dagen bankhangen. De DVD-box van Youp staat al klaar, ter afleiding ende vermaeck (huilen van het lachen zie ik wel zitten).

Nog twee nachtjes slapen.
Het meest zinvolle wat ik erover kan zeggen is: ik zal wel zien.

(fruitmanden in de comments)

Orde op zaken

Ik denk dat het niet onopgemerkt is gebleven dat het de laatste tijd nou niet bepaald goed ging met mij. En dat 'de laatste tijd' al een jaar duurt, eigenlijk. Ik doe mijn best om het gezellig te houden op mijn blog, maar dat lukt nou eenmaal niet altijd. Vandaag wel. Vandaag heb ik namelijk Leuke Dingen te vertellen. Maar echt, en ja, met hoofdletters!

Leuk Ding 1
Een tijdje geleden schreef ik over de zwangerschap van vriendin J., en hoe trots is daar op ben. Gisteren was ik bij haar en heb ik met een speciaal daarvoor bestemd apparaatje naar het kindje mogen luisteren. Het hartje klonk precies hetzelfde als mijn gedachten op dat moment: "Wauw-wauw-wauw-wauw-wauw" et cetera. Als klap op de vuurpijl belde ze me vandaag op na haar 20 weken echo met het prachtige nieuws dat het hartje dat ik gisteren hoorde toebehoort aan een piepklein babymeisje! Ik krijg een nichtje!!! Nu kan ik pas écht los bij de Prenatal, meisjeskleren kopen! Ik ben zó, zóóó trots!
Voor de duidelijkheid: met een neefje was ik net zo blij geweest. Sterker nog, gisteren zei ik tegen haar: "Joh, al krijg je een alien, dan ben ik nog trots." Maar een meisje is toch wel heel leuk en het is ook nog eens precies wat ik al voorspeld had...

Leuk Ding 2
Herinnert u zich mijn blogjes over mijn habitatkwestie nog? En dat ik toen een heel leuk huis op het oog had, maar dat dat voor mijn neus verkocht werd? Welnu, die koop is niet doorgegaan. Het gevolg daarvan is dat dit huis, wat mijn hart nog steeds sneller laat kloppen, dus nog beschikbaar is en dat ik er binnenkort wederom naar ga kijken. Om niet te zeggen dat het in mijn hoofd al helemaal is geverfd en ingericht. Een beetje dromen mag, toch? Ik hoop zo dat het dit keer wèl lukt... To be continued dus, duimt u met me mee?

Leuk Ding 3
In februari schreef ik over oogzaken. Oftewel: de op handen zijnde operatie aan mijn rechteroog, dat tot op heden een zwervend bestaan leidt. Dat gaat veranderen, ze gaan het oog rechtzetten en dan is één van mijn grootste onzekerheidsfactoren verleden tijd. Toen ik een maand geleden belde om te informeren hoe lang het nog duurde voor ik aan de beurt was, werd mij verteld dat ik daar nog wel even geduld voor moest hebben en dat het begin 2011 kon worden. Vandaag belde een mevrouw van de afdeling opname met de overdonderende mededeling dat er een uitvaller is en dat ik derhalve volgende week al aan de beurt kan zijn. Als ik dat wilde. Mijn reactie laat zich raden, maar ik schrijf 'm graag voor u uit:
"Ehm... WAT?? Volgende.... volgende week.... Ehm... Tjee... U overvalt me! Maar ehm... jeetje zeg... nou... ja... Ja. JAAA!!!" (ik hoop dat ik iets assertiever reageer als iemand mij ooit ten huwelijk vraagt, maar dat terzijde).
Dus volgende week gaat het gebeuren. Ik vind het spannend, maar vooral leuk. En meer nog dan dat, ben ik nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar het resultaat, maar ook nieuwsgierig naar wat het met mij als persoon gaat doen. Als ik er niet meer bij stil hoef te staan dat mijn oog rare dingen doet en dat mensen mij daar soms op afrekenen. Nieuwsgierig hoe het zal zijn als ik daar gewoon niet meer onzeker over hoef te zijn, omdat het weg is.

Op dit moment ben ik nog steeds een beetje met stomheid geslagen, maar als ik aan deze dingen denk, verschijnt er toch acuut een big smile op mijn gezicht. Ik krijg een nichtje, misschien wel een huis én een normaal blikveld. Er komt orde in de chaos.

We zijn er nog niet, maar we zijn onderweg.