Knutselen

Hoewel ik op dit weblog al dan niet vlijtig leuke stukjes weet te produceren, is dit over het algemeen ook direct de grens van mijn creativiteit. Of nou ja, ik heb soms wel andere creatieve ideeën, maar van de uitvoering komt dan nooit zoveel terecht. In mijn hoofd is het altijd mooier dan in de praktijk. Dat heb ik mijn hele leven al gehad, ik was typisch zo'n kind dat met knutselwerkjes thuiskwam waarvan mijn ouders zeiden: "Mooi zeg, wat is het?" Daar kwam nog bij dat ik ook het geduld niet had om te fröbelen, wat resulteerde in huilbuien en het woest door de kamer / het klaslokaal smijten van het knutselwerkje. Daarna werd een beproefde methode dat ik het iemand anders liet doen. ("Kan je me even helpen?" "Doe eens voor dan?" en dat dan net zolang totdat het af was).

Mijn grootste knutseldebacle speelde zich af op de basisschool. Er was een of andere feestelijke dag en onderdeel van de feestvreugde was 'figuurzagen'. Ik had mij gestort op het figuurzagen van een kuiken in zo'n halve eierschaal, want dat was het makkelijkste. Het zagen begon op zichzelf nog wel aardig, maar op een gegeven moment vond ik het toch vooral erg zwaar.
Nu is het zo dat je bij figuurzagen je werkje op zo'n aan de tafel geschroefd plankje moet leggen. En op een zeker moment donderde dus dat hele plankje naar beneden, wat veel verklaarde: ik had met alle toewijding die ik voor figuurzagen kon opbrengen dat plankje doormidden gezaagd. Daarna ging het zagen van het kuiken weer een stuk gemakkelijker, overigens.

Waarom vertel ik dit nu?
Wel, dat heeft alles te maken met het op handen zijnde huwelijk van vriendin E.. Voorafgaand aan zo'n huwelijk wordt er traditiegetrouw natuurlijk een vrijgezellenfeestje gevierd en daarvoor verzamelden wij ons in Breda. Vriendin E. was zeer verrast ons daar allemaal te treffen en we beleefden een gezellige dag, met als belangrijkste programmaonderdelen het steppen door Breda gevolgd door een workshop sieraden maken.

Hoe creatief wil je het hebben? Gelukkig lagen er verschillende voorbeeldkettingen en -armbanden ter inspiratie. Er waren kralen in alle soorten, maten en kleuren. Dat hielp al wel om een leuk idee te krijgen. Ik koos natuurlijk voor een rijgtechniek, want kraaltjes rijgen, dat kan ik.

Zodoende zat ik even later met drie draden en een berg kralen in de kleuren paars, roze en wittig zilver vol vuur te rijgen. Ik verbaasde mezelf, want mijn ketting werd dus echt heel mooi. "Zo creatief als nu gaan jullie me niet vaak meer meemaken hoor", zei ik tegen de andere meiden. Ik kreeg ook steeds meer ideetjes voor finishing touches en kwam zelfs op het idee om een aantal bedeltjes aan de ketting te frunniken.

Dat was iets te ambitieus. Voor het aan een ketting frunniken van bedeltjes heb je namelijk piepkleine ringetjes en tangetjes nodig. En mij een tang (of een ander werktuig) in handen geven, is hetzelfde als een klein kind toegang verschaffen tot het medicijnkastje: dat gaat onherroepelijk mis. Maar ik wist dat, en dus paste ik mijn oude tactiek maar toe op de workshopleidster.

"Kan je me even helpen?"
"Doe eens voor dan?"

Het resultaat mag er desalniettemin zeker zijn en ik ben er apentrots op, want ik heb mezelf in creatief opzicht meer dan overtroffen.

(foto volgt)

U zei? - deel 3

Dat was een lange radiostilte hè? Vind ik ook. Dan nu een alinea met excuses, maar die laat ik aan uw eigen verbeelding over. Ik ben wel doorgegaan met het project 'opmerkelijke uitspraken' en ik wil iedereen graag bedanken voor de input in dezen. Het is weer een fraaie lijst, en blijf mij mailen met wat u zoal hoort aan onzin. Dan heb ik weer iets om hard om te lachen, en dat kan ik wel gebruiken. De opbrengst van de afgelopen tijd:

"Het is jouw hardverdiende geld."

"We zagen de bomen door het bos niet mer."

"Door de pijn schoten de tranen over mijn rug."

"Dan wil ik op vakantie. Naar Italië. Of naar Venetië. Ik weet niet of dat in Italië ligt, maar zoiets in elk geval."

"Dat is toch allemaal doorgestoken spel?"

"Waar gewerkt wordt, vallen spaanders."

"Daar draait ze haar nek niet voor om."

"Ik wil dat graag met beide ogen meemaken."

"Dat schud ik wel even uit mijn hand."

"Je laat je toch niet uit je val lokken?"

"Ik sta gewoon met mijn ogen te klapperen..."

"Als dat gebeurt, staat de hele afdeling op hoge poten!"

"Dat slaat kant noch wal."

"De slachtoffers hadden brandwonden en ademhalingsverschijnselen."

"Het zijn echt de laatste loodjes die ze nu leggen."

"Daar heb je een harde pil aan."

"Is dat boter na de maaltijd, of ben ik nog op tijd?"

"Ik kan me voorstellen dat dat de druppel doet overlopen."

En een leuk dialoogje tussen een collega en mij...
Collega: "Als Hemelvaartdag op een maandag, dinsdag of woensdag valt, zijn we dag daarna niet vrij."
Ik: "Hemelvaartdag valt altijd op donderdag."
Collega: "Oh. Maar Pinksteren..."
Ik: "Zondag en maandag."
Collega: "Pasen...?"
Ik: "Ook."
Collega: "Maar Kerst is elk jaar anders."
Ik: "Ja. Dat dan weer wel."

Vr zkt mn

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er mensen met smart op een blog over mijn liefdesleven zitten te wachten. Een intrigerend gegeven. Ik hèb namelijk helemaal geen liefdesleven. Een knoeperd van een liefdesteen is blijkbaar geen garantie voor amoureuze succesjes.

U moet weten dat ik best een man in mijn leven wil. Dat was een tijdlang wel anders, maar inmiddels is alle oude hartepijn verwerkt en achter me gelaten. Alleen ik ben dus niet zo goed in flirten. Ik kwek teveel, ik lach te hard en zoals vriend C. vrijdagavond zei: "Ik heb wel een vrijgezelle vriend, maar die zou denk ik geïntimideerd zijn als hij jou ontmoette".
Ik laat uit tactische overwegingen maar in het midden of dat a. terecht is en b. wat dat met mijn zelfbeeld doet.

Maar afijn. Een man dus. Vrijdagavond werden er wat plannetjes gesmeed voor blind dates en koppelacties. Dat kwam alleen niet zo van de grond. Een ander idee was het lanceren van de website mannenvooranne.nu; maar ik stel voor dat we dat ook bij een idee laten.

Zaterdagavond hoorde ik een theorie die zei dat je geen drie pagina's tellende eisenlijst moet hebben voor je toekomstige lief, maar dat je een 'schijf van vijf' moet maken. Vijf eigenschappen die hij in elk geval moet hebben. En als je dan een man treft die er drie van de vijf heeft, schijn je al in je handjes te mogen knijpen. Nou... om even een dappere poging te wagen:
1. lief
2. trouw
3. sociaal
4. aantrekkelijk
5. humoristisch

(moet u ook aan een labradorpuppy denken bij dit lijstje?)

IQ is helaas komen te vervallen terwijl ik dat wel van belang vind. Datzelfde geldt voor gezellig en zorgzaam en werkend en stoer en mannelijk en kindvriendelijk en spontaan en sexueel potent. Maar als ik dat nou allemaal onder de noemer 'aantrekkelijk' schaar, dan lukt het alsnog, qua schijf van vijf.

Goed. Dit is dus de status van mijn liefdesleven: hopeloos. Maar mocht u een vrijgezelle vriend hebben die aan de genoemde eisen voldoet, geeft u hem dan gerust de URL van dit weblog. Of mijn e-mailadres.

Dan zullen we eens zien of ik echt zo intimiderend ben.

Boer d'amour 2010

De oproepjes van de nieuwe boeren die een vrouw zoeken waren zondag op TV. Ik zat er helemaal klaar voor, en ik niet alleen. Sommige van mijn vrienden hadden zich mijn Boer zoekt Jou?-blogje erg aangetrokken en tijdens de uitzending kreeg ik derhalve sms'jes met teksten als 'best een leuke perenboer' en 'je houdt toch wel van geitjes?'.

De meningen over de voor mij meest geschikte boer liepen alleen nogal uiteen. Het is nog wat te vroeg om nou van elke agrariër een grondige SWOT-analyse te maken, maar een paar highlights wil ik graag noemen.

Ten eerste: Gijsbert. Ik sms'te naar vriend P.: "Het is niet dat ik nou zo'n 'de eerste de beste' mentaliteit heb, maar de eerste was dus wel de beste". Met die Gijsbert wil ik best een beschuitje eten, of een bakje yoghurt. Dat ik überhaupt iets met iemand wil eten, is op zichzelf al veelzeggend. Het betreft hier dan ook een érg mannelijke man, die op mannelijke wijze toch over zijn gevoelens kon praten. Bovendien houdt hij van avontuurlijke reizen èn hij wil graag kinderen maar niet onmiddellijk. Ergo: met deze man heb je goud in handen. Ik voorspel dan ook dat hij de boer d'amour van dit seizoen wordt, al ben ik bang dat hij zich ook nog kan ontpoppen tot hartenbreker.

Perenboer Maurits sprak tot de verbeelding van vriendin N., zij stuurde dan ook het 'best een leuke perenboer'-sms'je. Ik was het daar niet mee eens. Ik vond hem nogal een softie. Nou ja, eerst dacht ik zelfs dat hij gay was, maar dat was dus niet zo. Zijn pluspunt is dat hij erg intelligent is en dat spreekt mij aan, maar ik denk dat het vooral zo'n geitenwollen sok is, met een 'wees wijs met de Waddenzee' linnentasje. Best een aardige peer, maar niets voor mij.

Collega S. had mij toebedeeld aan boer Frank. Nu moet ik altijd lachen om het idee dat ik ooit met een Frank zou eindigen, omdat dat nogal een Nicci French-achtige toestand zou worden. Met dat verschil dat wij onze schrijfcarrière reeds voltooid hebben (Anne Frank, snapt u?). Afijn, de motivatie om mij aan Frank te linken was vooral een overeenkomstigheid in levensjaren. Een wat magere basis, me dunkt.

Ik heb aan P., N. en S. laten weten dat àls ik zo gek zou zijn om te schrijven het een brief aan Gijsbert zou zijn. "Maar", voegde ik daar aan toe, "je denkt toch niet werkelijk dat ik dat ga doen hè?" "Dan doe ik het wel voor je", antwoordden ze alledrie.

Dus dan weet u dat vast: tussen de post voor Gijsbert zitten straks drie brieven van mij, zonder dat ik er zelf ook maar één geschreven heb. Op kantoor heb ik wel een fotootje van hem aan de muur hangen, want collega B. gaf mij de hele BZV-pagina uit het AD. Hij kent mijn voorkeuren.

Nu moeten we alleen nog tot 12 december op het vervolg wachten. Zullen we alvast een schemaatje maken wanneer we bij wie thuis kijken?

Ik heb er nu al zin in.

Enterteenment

Wat is het lastig om weinig tijd en veel vertelstof te hebben. Ik heb een aantal onderwerpen dat ik met u door wil nemen, maar ik wil elk onderwerp de aandacht geven die het verdient. Die onderwerpen zijn tenen lezen, boer zoekt vrouw en mijn liefdesleven. Dat laatste is op aanvraag en ik denk dat het een kort blogje wordt, maar vooruit.

Dus om te beginnen vandaag op dit weblog: tenen lezen.

Afgelopen zaterdag was de eerste Haagse museumnacht en in dat kader ging ik samen met vriendin E. naar het Letterkundig Museum. Dat was erg leuk; ik zag onder andere Ronald Giphart en Huub van der Lubbe en er was dus een mevrouw die tenen las.

Ik wist niet goed wat ik daarvan meost verwachten en ik maakte derhalve wat grpajes over leesbrillen en ik vroeg of dyslexie erg in de weg zat bij tenenlezerij. Het bleek echter serious business te zijn, dus we gingen er eens goed voor zitten.

Eerlijk gezegd was ik met stomheid geslagen (mijn tenen gelukkig niet). Die mevrouw gaf een bijzonder treffende analyse van de persoon Anne. Ik had echt niet verwacht dat mijn tenen zoveel over mij prijsgaven.
Het goede nieuws is dat mijn beroep bij me past, want mijn grote tenen wijzen erop dat ik erg communicatief ben ingesteld. Ik heb, and now I quote: "Een knoeperd van een liefdesteen". Voorts zegt ijn rechtermiddelteen dat ik erg daadkrachtig ben en een sterke wil heb - al vind ik het soms lastig om te bepalen wàt ik dan wil. Dat klopt allemaal.

Daarna kwam een lichtelijk confronterend deel van de reading. Dat was toen de mevrouw zei: "Jouw gevoelsteen is erg rood. Dat wijst erop dat er het één en ander speelt op dat vlak. Voor je intimiteits- en vertrouwensteen geldt hetzelfde. Die is zelfs afgedraaid van de rest en een beetje beschadigd."

Het valt niet te ontkennen. Maar dat zo'n totaal onbekend tenenleesmens (overigens al spoedig omgedoopt tot de 'teena-lady') precies die pijnpunten weet te benoemen... dat deed wel wat.

Afijn. De mevrouw gaf ons ook wat tips over waar we op kunnen letten als we een potentiële nieuwe liefde aan een tenentest willen onderwerpen. Ik zie dat nog niet helemaal voor me ("ik vind je echt heel leuk, maar je tenen zinnen me niets..."), maar het leent zich wel voor woordgrapjes als: "dit geeft een nieuwe betekenis aan voetjevrijen" en "ik ben dus nu een voetzoeker".

Later op de avond vroeg vriendin E.: "Komt hier nog een blogje over?"
Mijn antwoord laat zich inmiddels raden.

En de volgende keer in dit theater iets over Boer Zoekt Vrouw.

Geen tijd

Als er afwezigheidsassistenten voor weblogs bestaan, dan wil ik er graag eentje.
Ik wil ook een dag met meer dan 24 uur en een berg inspiratie.

Want ik heb dus veel te weinig tijd om een leuk logje te typen. Ik werk me momenteel het schompes en mijn afspraken zijn bijzonder inventief in elkaar gevlochten. Elke vrije minuut wordt effectief opgevuld met dingen die op andere momenten niet (meer) lukken.

Op dit moment ben ik daar nog redelijk content mee. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe lang dat zo blijft, aangezien het ook wel tamelijk uitputtend is. En als ik nou nog een beetje fatsoenlijk sliep... maar dat wil niet zo.

Ondertussen ben ik ook nog steeds bezig met een proces van geestelijk herijken. Daarover valt in principe meer dan zat te vertellen, maar ik zoek nog naar een gulden middenweg tussen eerlijk en amusant en tussen informatief en niet te persoonlijk. Een tipje van de sluier: de mysterieuze P. (die zonder dat zelf te weten wereldfaam verwerft door het frequente gebruik van zijn initiaal op dit weblog) zei vanochtend: "Je manier van in het leven staan en naar de dingen kijken is aan het veranderen. Natúúrlijk geeft dat een gevoel dat alles op de helling staat!"

Ja. Dat is wel zo.

Wat ik dus eigenlijk vooral even wilde zeggen: ik heb geen tijd voor een logje. Dat u dat even weet. Ik ben u niet vergeten - integendeel, mijn verantwoordelijkheid als blogster drukt zwaar op mij. Heel zwaar. Ik krijg een schuldgevoel van het te weinig schrijven. Hier heeft P. ook een visie op, hij noemt dit: "extreem perfectionisme".

Dat is ook wel zo.

Hoe dan ook, misschien kunt u mij in de tussentijd eens vertellen hoe het eigenlijk met ú gaat. In de strijd tegen het eenrichtingsverkeer, zal ik maar zeggen. En msischien kunt u mij een suggestie aan de hand doen voor onderwerpen voor nieuwe stukjes. Dan kan ik tot het moment dat ik het weer op eigen kracht kan als een soort stukjeshoer te werk gaan.

(Haha! Het woord 'stukjeshoer' wordt gewoon goedgekeurd door mijn spellingchecker!)

Dan ga ik nu weer verder met mijn drukke program. Maar ik beloof beterschap. Echt. Beloofd.

Ik noem alleen geen termijn.