Het theatersportweekend in cijfers

Ruim 200 theatersporters in de Stay Okay in Wild Wild Elst. En wat dat tot gevolg heeft:

26 mensen verpoosden op onze slaapzaal ("De Haagsche Lounge"), doch op zeker moment werden dit er 27. Dit was het gevolg van een intiem samenzijn tussen 2 niet nader te noemen personen. 1 persoon verdroeg de erotische geluiden die dit tweetal voortbracht niet en nam met kussen en deken onder de arm de benen. Toen waren er weer 26.

10 centimeter lang is de snee in mijn rechterbeen. Deze snee deed nogal wat stof opwaaien, omdat ik geen plausibele verklaring had voor het onstaan ervan. "Het ziet er wel uit als iets dat je merkt", zei iemand. Ik vind dat ook, maar echt, hij wás er ineens.

4 mensen in onze slaapzaal deden aan impro-snurken. Dit tot grote ergernis van 22 anderen. Uiteindelijk heb ik 1 van de snurkers door middel van handoplegging van zijn snurkproblematiek af geholpen. Eerder had ik "Snurk uit" naar het bekende nummer ge-sms'ed, maar dat zette geen zoden aan de dijk.

Bij de goudstukverzamelwedstrijd had ik uiteindelijk 6 keer zoveel goud als waar ik mee begon. De winnaar van de contest daarentegen, had 60 keer zoveel. Geen applaus hoor, de firma List & Bedrog heeft hier hoogtij gevierd. Diefstal, emotionele chantage en sabotage leverden hem deze rijkdom op.

1750 euro kostte de wasmachine bij de BCC waar wij een scène speelden. Onze missie slaagde, want niemand mocht weten dat het 'nep' was wat wij deden. Staand bij de wasmachine hebben we M. verteld dat zijn vriendin hem belazerde. De verkoopster vond het toen tijd om even iets voor zichzelf te gaan doen. Dit 'voor zichzelf' was het inlichten van haar collega's, zodat de halve BCC ons uiteindelijk meewarig aan stond te kijken. Mijn hart ging op dat moment met 200 bmp, maar o, wat gaf het een kick! Het bleef nog lang onrustig in Veenendaal (waar deze workshop plaatsvond).

7 was een centraal getal bij een game in de Wupshop. Hij was leuk! In diezelfde wupshop hebben we parachute gesprongen en de langzaamste versie van Kortjakje allerooit gezongen.

4 mensen delen de fantasie dat er een eend resideert in mijn toiletpot. Deze eend heeft 1 overontwikkeld pootje, de ander hangt er maar een beetje bij. Hij kan maar 1 rondje per 'kwek', of 1 'kwek' per rondje. Het idee is gerezen om een toerenteller bij mijn eend te installeren en hem speed te geven, om te zien hoeveel 'kweks' er dan in een rondje passen. Ik ben mij er van bewust dat dit een raar verhaal is, maar we hebben er heel hard om gelachen.

Zeker 120 decibel geluid veroorzaakten we met een jamsessie-met-bestek in de eetzaal. Het klonk best ritmisch. Een hoogtepunt, omdat mensen het in elke andere setting irritant zouden vinden. Maar bij zo'n theatersportweekend hoort dat gewoon zo.

1 huilbui en toen gelukkig ook 1 schouder om even op te snotteren, daarna was het over.

5 centimeter lang is de snee in mijn linkerbeen. Ik hecht erg aan symetrie, ziet u. De ontstaansgeschiedenis van deze snee kan ik wel enigszins herleiden. Ik denk aan iets met een stoeipartij achter het sportveld.

6 liter koud water kwam er op zondagochtend uit mijn douche. Daarna was het gedaan met de pret. Geen goed iets.

Hooguit 8 uur slaap in het hele weekend...

2 keer 5 kilometer file op de terugweg en 1 TomTom die ons over nog maar net ontgonnen gebied stuurde. Ik had nog nooit van het dorpje Kruisweg gehoord, maar gisteren zijn we er doorheen gereden.

F5 is de knop die momenteel het hardst slijt op mijn toetsenbord. Dat komt door het refreshen van het forum waar iedereen virtueel zit na te genieten.

Ontelbaar veel mooie, komische, gezellige en warme herinneringen.
Bovenal: 1 weekend om niet snel meer te vergeten.

Ik heb 100% genoten!

"This is the final curtain call"

The King of Pop is niet meer.

Ik hoorde het op een raar tijdstip (3.00 uur 's nachts) per sms van vriendin M. Zij zou naar één van de concerten in Londen gaan. Dit lag niet in de planning. (M: "Zou er een overlijdensrisicoverzekering op die tickets zitten?") Dat hij uit elkaar viel, soit, daar lag niemand meer van wakker. Maar dood? Nee, dat is even andere koek.

Ik was nooit zo Michael-minded. De Michael van rond mijn geboortejaar, die vond ik wel leuk. Hij was samen met zijn broers op spartaanse wijze gedrilld tot de Jackson Five. Met hun gesynchroniseerde danspasjes, kekke spencers en platte neuzen veroverden zij met vrij veel gemak de harten van velen op deze wereld.

Ach, ik hoef geen biografiscch logje te schrijven. Want iedereen weet hoe het ging met hem. Hoe hij zichzelf tot grote hoogten bracht met het uitbrengen van Thriller. Verkoopcijfers hebben nooit meer hoger gelegen dan bij dit album. Maar ook hoe het daarna mis ging met hem. Met een huidziekte, een neustransplantatie (en nog één, en nog één). Een schuldenlast van naar verluidt 220 miljoen dollar. En dat hij dus uit malkander viel en met pleisters en mondkapjes bijeen gehouden moest worden (dit vind ik ronduit fascinerend).

Toen kwam het punt dat Michael zijn glans en onberispelijke status definitief over de schutting wierp. Dat hij een vrije val maakte in de achting van velen. Michael kon zijn CV aanvullen met de verdenking van kindermisbruik.

Vandaag hoor ik niks anders op de radio dan "ach gossie toch" en "die arme jongen". En ik weet ook: over de doden niets dan goeds. Maar als je er bij leven genoegen in schept om onschuldige kindertjes te bepotelen, dan ben je niet ineens een heilige als je het tijdelijke voor het eeuwige hebt verwisseld. Dat mag óók gememoreerd worden, me dunkt.

Michael Jackson. Van schattig negerjongetje tot King tot smerig sujet.
Het kan gek lopen in een leven.

Kanna hier... Kanna dá...

Expect the unexpected.

Laat ik beginnen met mijn immense dank uit te spreken voor de meelevende reacties op mijn geannuleerde vakantie. Eerlijk is eerlijk: in eerste instantie wilde ik helemaal niets horen over alternatieven. Ik wilde alleen in mijn chillbroek op de bank zitten snotteren en roepen dat de wereld gemeen is en de reisorganisatiemevrouw een sadist, en nog heel veel van die dingen. Maar uiteindelijk schiet je daar niks mee op en bovendien heb ik geen chillbroek.

Gelukkig bleek toen de nood het hoogst was, ook deze keer de redding nabij te zijn. Die redding was Jan, die na het lezen van mijn blog zo met mij te doen had dat hij zijn dochter E. op me af stuurde. Want Jan voorzag een win-winsituatie als E. en ik met elkaar in contact zouden treden. Hij had gelijk. Toen ik maandagochtend mijn mailbox opende, had ik een mail van E. en voila, daar stond mijn nieuwe vakantie te schitteren. E. gaat zes weken naar…. (*tromgeroffel*)…. Canada en ik ga haar zeventien dagen lang gezelschap houden!

Canada stond altijd al op mijn verlanglijstje en nu ik deze kans in de schoot geworpen kreeg, kon ik natuurlijk niet weigeren. Gisteravond heb ik mijn ticket geboekt, daarna heb ik even gegild (het klonk als "whiii") en daarna moest ik de buurvrouw tekst en uitleg geven over dit onaangepaste gedrag.

Nu moet ik als de wiedeweerga een paspoort gaan regelen, want mijn oude paspoort is nogal overdatums. Dan moet ik natuurlijk ook pasfoto’s hebben en dat vind ik geen goed iets. Op de hedendaagse paspoortfoto ziet iedereen eruit als een ontsnapte TBS’er, maar dan zonder zwart balkje voor de ogen. En dat flateert mij gewoon niet, ik lijk daar niet op. Maar goed, het moet nu eenmaal zo en het is toch wel redelijk essentieel om een paspoort te hebben.

Dus lieve lezers, binnenkort gaat mijn blog een internationale doorstart maken, als ik vanuit één of ander Canadees internetcafé met mijn backpack naast me een update voor jullie typ.

Hoe klinkt dat?

Een Wet van Murphy-achtige episode

Gisteren was ik op de fiets naar kantoor gegaan. Ik hoefde niet terug te fietsen, want ik werd met de auto opgehaald om te picknicken voor de foto. Als in: onze picknick komt in de toeristische gids van Rijswijk.

Vanochtend werd ik wederom per voiture afgeleverd op mijn werk. Ik besloot dat ik geen jas aan hoefde te doen. Eenmaal op Kantoor realiseerde ik me wat voor kapitale denkfout ik daar had gemaakt. Want: mijn fiets stond dus nog in Rijswijk. Mijn fietssleutel daarentegen, zat in mijn jaszak in Den Haag. En daarmee was een logistiek probleem van mythische proporties ontstaan. Want die fiets heb ik vanmiddag érg hard nodig. En morgen ook, maar / en / want dan kom ik niet op kantoor.

Oplossing één was een dienstfiets lenen. Dat is iets wat ik liever niet doe, want die fietsen zijn echt de nazi’s onder de tweewielers. Je bent zekerder van je leven als je op een dolle rodeostier gaat zitten dan op zo’n fiets. Ze rijden bijvoorbeeld achteruit (ik vond dat ook heel raar) of uitsluitend naar rechts. Nou, dan kom je dus niet ver. Maar nood breekt wet, dus ik ging toch maar even informeren. Helaas (of gelukkig) bleken alle dienstfietsen uitgeleend te zijn.

Oplossing twee was: openbaar vervoer in combinatie met lopen. Maar dat werd wel wat veel lopen. Zeker als je je bedenkt dat sommige plekken waar ik heen moet niet met het OV bereikbaar zijn en ik dus een soort Nijmeegse vierdaagse zou gaan volbrengen in anderhalve dag. Dat bood dus ook geen uitkomst. Ik ben gekke Henkie niet.

Toen zat er niets anders op dan maar weer naar huis te gaan en mijn fietssleutel op te halen. Dat kostte me ruim een uur, maar dan kon ik daarna wel uit de voeten. Of beter gezegd: uit de wielen. En dat heb ik toen maar gedaan. Met de bus naar huis, daar het record ‘kort thuis zijn’ verbroken (ik ben ongeveer één nanoseconde binnen geweest) en daarna weer met de bus en mijn fietssleutel naar Kantoor.

Ik heb hier wel iets van geleerd. Namelijk dat je nooit zomaar moet denken van ‘Nah, ik hoef vandaag geen jas aan hoor’. Want dat kan dus leiden tot logistieke problemen, een lichte vorm van frustratie en letterlijk het heen en weer krijgen van jezelf.

Waarvan akte.

Liefde: een queeste

Laatst sms’te vriendin M. mij een liefdeskwestie. Die kwestie kwam er in het kort op neer dat haar stilbeminde geen tijd voor haar heeft en ook halsstarrig weigert om tijd te máken. Ze wist niet wat ze daarmee moest. Ik trok een wijs gezicht, dat veranderde al snel in een ‘dat weet ík toch niet’-blik en toen zond ik per omgaande sms een mogelijke oplossing.

Ik heb over heel veel dingen een mening en die ventileer ik graag. Daarbij heb ik niet de illusie dat mijn woorden voor wie dan ook de zwaarte van de Stenen Tafelen hebben, dus ik durf wel een provocatie aan zo hier en daar. Maar bij liefdesdingen is voorzichtigheid geboden, want dat is een halszaak. Ik krab me daarom altijd bedenkelijk achter de oren als iemand van alle potentiële raadgevers uitgerekend míj om liefdesraad vraagt. Want laten we wel wezen: ik heb daar niet veel verstand van.

Liefde maakt je leven weliswaar leuker maar zéker niet makkelijker. Bovendien is de liefde veroorzaker van veel verdriet (daar heb ik dan weer wèl verstand van). Het is ongrijpbaar, onbegrijpelijk, maar - eerlijk is eerlijk - soms ook heel mooi. Want áls de liefde floreert in mijn leven, dan geef ik alles. Want ik kan dat hoor, liefhebben. Ik zit daarop.

Al zit ik momenteel vooral in een impasse.
Er is wel liefde in mijn leven, maar om nou te zeggen dat het een grote aaneenschakeling van apotheosen is… neen. I’m on that case, maar het wil nog niet zo vlotten.

Terug naar vriendin M. Het antwoord dat ik haar sms’te, luidde: “Afschrijven dan maar. Aan een goede karaktermoord is tenslotte nog nooit iemand dood gegaan”.

Daarna krabde ik me maar weer achter de oren. Ik vroeg me af of dit nou werkelijk mijn grondhouding is, liefdesgewijs. En ik vroeg me af of het dan niet eens tijd werd om die te veranderen. Ook om te voorkomen dat ik andermans liefdesleven de nek omdraai met mijn goedbedoelde edoch kansloze adviezen.

Gelukkig kreeg ik snel daarna bericht van M. waar onomwonden uit bleek dat ze mijn raad in de wind heeft geslagen. Dus als je precies het tegenovergestelde doet van wat ik zou doen, dan komt het dik in orde.

Ik snap die impasse ook ineens veel beter.

Vacance en France (slot)

Ik baal.

Vanmiddag werd ik gebeld door een mevrouw van de reisorganisatie. Omdat mijn vakantie niet doorgaat. Er is te weinig animo. Nou vráág ik je! Het was een hartstikke leuke reis!

Ik verdenk de kredietcrisis ervan dat hij een stok tussen de financiële spaken van mijn potentiële medereizigers heeft gestoken. Maar ik mag niet alleen, van de reisorganisatiemevrouw. Terwijl: dan heb je toch een singlevakantie in optima forma?

Maar goed.

Nu ben ik op zoek naar een alternatief, maar tot nu toe is alles wat ik tegenkom óf duur, óf volgeboekt, óf stom. Maar misschien vind ik dat laatste ook wel gewoon omdat ik nog niet over de teleurstelling heen ben. Dus vanavond ga ik er eerst maar eens zachtjes om huilen (in de 'met tuiten' zin des woords) en morgen ga ik het nog eens proberen.

:(

Mijn leven is niet altijd woest

Ik wil mijn log graag up to date houden met allerlei woeste of anderszins vermakelijke verhalen, maar soms lukt dat niet zo Omdat mijn leven zo nu en dan gekenmerkt wordt door algehele verveling of dingen waar gewoon te weinig verhaal in zit. Daarom hier maar weer eens een puntsgewijs logje.

- Vrijdag heb ik getokkeld. Niet op een gitaar, maar aan een tokkelbaan. In het kader van “do one thing everyday that scares you” (B., dankjewel voor deze wijsheid) heb ik heel diep ademgehaald en ben ik maar gewoon gesprongen. Ik zat wel goed gezekerd aan allerlei draden en kabels, dus er kon weinig mis gaan. Maar toch was het spannend om zomaar een x aantal meters boven de grond te roetsjen.

- Zaterdag heb ik mijn ondergoedmand opgeruimd. Ik schrijf dit ter illustratie van mijn eerder gemaakte punt: niet alles wat ik doe is vermakelijk. Maar echt niet. Voor de statistieken: ik heb twee strings weggegooid, want die vielen uit elkaar. En ik heb weer een nieuwe rangschikmethode ingevoerd in de ondergoedmand, want het wordt altijd heel snel een zooitje. Ik ben benieuwd hoe dat nu gaat.

- Zaterdagavond ging ik eten met vriendin J.. Achter ons zaten twee mensen die overduidelijk een date hadden. Ons gesprek bestond voor een groot deel uit observaties aangaande dat stel, want het was heel boeiend om naar te kijken. Vooral omdat we zagen dat zij niet geïnteresseerd was en hij zich even later ook overduidelijk zat af te vragen hoe hij deze ontmoeting subtiel edoch beslist tot een einde kon brengen. Het was geen match made in heaven, zoveel is zeker.

- Ik heb last van snot her en der en allerhande hoestjes en kuchjes. Als dit een voorbode is van de Mexicaanse griep, beloof ik alvast dat ik hier een nauwkeurige beschrijving van het ziekteverloop zal posten. Dat lijkt me ook goed voor de lezersaantallen, want Mexicaanse griep is hip en ik speel dan heel adequaat op die trend in. Ben ik ook eens actueel.

Het wordt dus tijd dat ik weer eens iets echts meemaak. Als iemand een idee heeft om een en ander in scène te zetten, dan hoor ik dat graag. Tot die tijd vermaak ik me nog wel met low profile entertainment.

Mijn sokkenzak moet ook nog opgeschoond worden, ziet u.

Vacance en France

Pas geleden vertelde ik hier over mijn vakantietwijfels. Over dat ik wel wilde, maar niet boekte – en zelf eigenlijk ook niet wist waarom.

Welnu, het ging iets anders dan gepland, maar ik heb geboekt! Niet naar Italië, maar naar de Côte d’Azur. Over een week of wat stap ik in een touringcarbus en ik stap er pas weer uit als we met de voorwielen in de Middellandse Zee staan. Dan ga ik me laven aan een week vol zon, zee en strand met tussendoor nog wat sportieve uitspattingen en een bezoekje aan Nice.

Ik schiet alleen al van de term “Côte d’Azur” in de ontspanstand, dus het komt vast helemaal goed. In gedachten zie ik al Villa Felderhof-achtige taferelen voor me. Van die hele goede gesprekken en van dat slenteren over zo’n plaatselijk marktje en dan een strooien hoed kopen. En dan ’s avonds op een terras onder het genot van een glas rosé praten over de tragikomische high- en lowlights van het leven. Of gewoon over de innige band die je hebt met je orchideeën, dat kan ook. Want het blijft natuurlijk wel vakantie hè.

Enfin. Dat ga ik dus doen.
Et après moi le déluge.

Mannen met Krabbels

‘Mannen met Boedel’ is de allerlaatste show van Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten. Na deze show stoppen ze. Toen dit nieuws bekend was gemaakt, mailde Ella mij: “Zij ook al? Wij gaan gewoon door als duo hoor!” Dat is dan weer het goede nieuws.

Gisteravond ging ik met F. en L. naar de Leidse Schouwburg om ‘Mannen met Boedel’ te zien. Het was een compilatieshow met het beste van Erik en Diederik. Door extreem hard lachen viel ik regelmatig van mijn stoel en ik kreeg de verdenking op me dat ik niet als liefhebber maar als souffleur in het theater zat. Dit omdat ik hele stukken zó woordelijk uit mijn hoofd kende dat het niet meer geloofwaardig was.

Na afloop dronken we in de stampvolle foyer nog een drankje en toen liepen we de donkere avond in. Onderweg kwamen we een paar McFlurry’s tegen die we toen maar hebben opgegeten. Daarna liepen we terug naar de auto.

Op de terugweg passeerden we de schouwburg weer. Ik keek naar binnen en zag Diederik van Vleuten rustig converserend aan een tafeltje zitten. Dit was mijn kans op een handtekening, bedacht ik me. Dus ik rammelde aan de deur van de schouwburg en een vriendelijke medewerker liet mij binnen. (“Als ze wat vragen, moet je maar zeggen dat je iets vergeten bent.”)

Ik liep naar Diederik en knoopte een gesprekje aan. Ik had een ingang, want eigenlijk horen we al lang tot elkanders inner cirkle. We hebben ooit gemaild over een dichtbundel van Hanny Michaelis, en ja, dan deel je gewoon iets met elkaar. Het leuke was dat hij dat inner cirkle gevoel ook had, want hij herinnerde zich precies wat ik bedoelde. Ter bezegeling van onze vriendschap, zette hij zijn handtekening in mijn agenda. Wel met een verkeerde datum erbij, dus de handtekening gaat pas morgen in. Maar desalniettemin.

Ook Erik was genegen mijn agenda te verfraaien met een krabbel. Ik blij, en ik merkte op “dat ik nu de handtekening van de Hoofdpiet heb!” Erik zei: “Nee nee nee, de Hoofdpiet heeft een eigen handtekening!” Waarna hij mijn agenda andermaal opeiste en deze ook uit naam van de Hoofdpiet signeerde.

In jubelstemming verliet ik Leiden. Thuis danste ik door de kamer met mijn ineens zéér waardevolle agenda in mijn armen. Maar eerlijkheidshalve: dat dansen leek meer op woest hoefgetrappel.

Ik ben wel een beetje droevig over het einde van Erik & Diederik als theaterduo. Aan de andere kant: deze afsluiting is er wel eentje om in te lijsten. Kletsen met mijn helden en een krabbel op de koop toe. Het maakt me oprecht blij.

En Ella en ik gaan dus door als duo.
Dat is dan weer het goede nieuws.

De Quatralon, een nieuwe Olympische discipline

Na de triathlon, is sinds gisteravond ook de quatralon een geliefde tak van sport. Om u in te wijden in deze discipline hier een praktisch overzicht van wat de sport behelst en hoe je hem moet beoefenen.

Heb:
- Iemand zoals vriend M., die je uitnodigt voor een strandwandeling
- Behoefte aan in- en ontspanning
- Goede schoenen
- Slippers
- Een stofzuiger

Doe:
- Ga naar het strand als het afgaand tij is
- Voer een goed gesprek (dit bevordert de teamgeest)
- Loop langs de vloedlijn
- Ontdek dat je jezelf klem hebt gelopen tussen de zee en het moeras dat door de eerdere vloed is ontstaan.

Daar is dan de eerste quatralon-uitdaging: het wadlopen! Wij zaten tot onze enkels in het drijfzand en onze schoenen zagen er daarna tamelijk ranzig uit. Maar: blijf lachen.

Vervolgens:
- Loop door alsof er niks is gebeurd
- Pak de draad van het goede gesprek weer op
- Krijg dorst

Want: dan wil je wat gaan drinken. Liefst in een tamelijk onmogelijke strandtent, qua bereikbaarheid. Waarmee we bij het tweede stadium van de quatralon zijn aanbeland: het bergbeklimmen! Een gezonde uitdaging voor lijf en leden.

(dan is het pauze, met thee en cappuccino en een nogal opdringerig nachtvlindertje dat ook graag cappuccino wil drinken)

Na de pauze:
- Besluit om via het duin terug te lopen naar de auto
- Het goede gesprek keeps going
- Zie een konijn oversteken
- Loop minstens twee, maar bij voorkeur drie keer verkeerd

En daar is onderdeel drie: het zogeheten oriëntatiewandelen. Het schijnt een oprukkende hobby te zijn. Voorwaarde is wel dat je een GPS-ding hebt (hadden wij dus niet, maar dat hield het spannend). Verdom het in deze fase ook om een logische route terug te lopen, het is óf strand óf duinen, en niets anders.

Laatste fase:
- Loop het strand weer op
- Voer een gesprek over Pluk van de Petteflet (wij deden dat, het was leuk)
- Ontdek dat het strand wegens het afgaande tij significant groter is geworden
- Ploeg door het zand richting overgang naar parkeerplaats

En dan kom je bij de slotfase: het zandploeteren. Man o man, als twee hijgende postpaarden beukten wij onszelf door het mulle zand. Dat viel wel even tegen. Maar we hebben het doorstaan en toen heeeft M. mij weer naar huis gereden.

Thuis:
- Trek schoenen en sokken uit
- Verbaas je over de hoeveelheid zand die een mens bij zich kan dragen na een strandwandeling
- Trek slippers aan om de zandkorrels niet steeds onder je voeten te voelen
- Maak een keuze: ga stofzuigen óf ga een zandsculptuur bouwen in je woonkamer. Geloof me: het kan. Zand genoeg.

Het was een heel fijne wandeling.