Knip knap knop Nieuwsflits!

Gisteren was ik het grootste deel van de dag in een uitzinnige stemming. Dat had alles te maken Peter Jan Rens en het gerucht dat hij terugkomt als Meneer Kaktus, met zijn pyjama en alles erop en eraan. De Grote Meneer Kaktus Show is een elementair onderdeel van mijn jeugd geweest, het lied vind ik nog steeds meezingwaardig, dus mijn blijdschap lijkt me duidelijk.

Helaas kwam er gisteravond een abrupt einde aan mijn jubelstemming. Voor ik ging slapen, deed ik nog even een liedje en een dansje voor de spiegel met mijn haarborstel als microfoon (ik ruïneer mijn image even, maar dit is dus iets wat ik in de beslotenheid van mijn huis soms doe). Vervolgens moest ik om mezelf lachen. En toen.

Ik schrok me kapot.
Mijn gezicht betrok.
Mijn vingers verslapten.
Mijn haarborstel kletterde op de grond.

Ik durf het hier bijna niet hardop te typen, maar ik kan er maar beter eerlijk voor uitkomen voordat jullie het zelf zien.

Ik heb een Rimpel. Een echte. Links aan de zijkant van mijn gezicht. En oké, het is een lachrimpel, maar dat maakt het alleen maar erger, omdat ik heel vaak lach en De Rimpel dus váák zichtbaar zal zijn. Mensen, ik ben 24 jaar en 10 maanden, op de dag nauwkeurig. Wat dóét die Rimpel daar?!

Daarna viel me nog iets anders op. Ik heb ook een puistje, op min of meer dezelfde plek, dus als de Rimpel zich openbaart, onttrekt hij het puistje aan het zicht. Maar… de tijd van puistjes heb ik toch allang gehad?!

Het gevolg laat zich raden: ik zit in een identiteitscrisis.

Het liefst wil ik om deze reden met een grote bokshandschoen op een door Meneer Kaktus vastgehouden kussen meppen. Daarna wil ik zachtjes huilen op datzelfde kussen.

Tot zover deze nieuwsflits. Graag een groot applaus voor deze kanjer.
Dat kan ik wel gebruiken.

Vals spel

In mijn straat zijn wel eens kinderen aan het spelen. Vooral tikkertje en verstoppertje zijn favoriet. Gisteravond was ik getuige van een ruzie tussen twee kids. De ene betichtte de andere ervan vals te spelen. Dat deed me denken aan een voorval tussen mijn neven en mij, jaren geleden.

Laat ik eerst dit vertellen: spelletjes doen haalt het slechtste in mij boven. Ik ben een valsspeler pur sang en als ik wil winnen ga ik desnoods over lijken. Laat mij met Monopoly nooit de bank beheren, want ik beroof hem. Subtiel, stiekempjes, maar ik zet de zaken wel naar mijn hand. Je kan maar het beste gewoon mens-erger-je-nieten of pim-pam-petten met mij, want daar valt niet zoveel bij te saboteren. Ik heb het geprobeerd, maar het is niet gelukt.

Eén van de weinigen die mij ooit heeft betrapt toen ik de zaken in mijn voordeel probeerde te keren, is neef E. Dit was tijdens een wedstrijdje “wie kan het langst zijn adem inhouden” tussen neef R. en mij. E. was scheidsrechter. Eerst werden we tegenover elkaar gezet, maar dat kwam de wedstrijd niet ten goede. R. en ik barstten steeds na vijf seconden in lachen uit en zo kom je er nooit achter wie de familietitel “Ademinhouder van het jaar” op zijn naam krijgt.

E. maakte korte metten met onze lachstuipen door onze stoelen met de ruggen naar elkaar toe te zetten. Ik deed alsof ik heel fanatiek was. Ik nam niet alleen een enorme hap lucht, maar kneep ook mijn neus dicht. Die tactiek had het voordeel dat mijn mond achter mijn hand schuilging. De wedstrijd ging van start, neef R. haalde iets meer dan een halve minuut. Terwijl hij zat uit te hijgen, zat ik nog steeds te doen alsof ik moeiteloos mijn adem inhield. En toen riep E. uit: “Oh! Jij zit stiekem te ademen achter dat handje!!!”

Voor E. en R. was de lol er toen wel vanaf. Ik heb later vooral met R. nog veel spelletjes gedaan, maar dat was altijd onder het toeziend oog van oma (die ook nogal een winnaarmentaliteit heeft) en die hield bij Yahtzee en scrabble de score bij, zodat ik mezelf niet zo hier en daar tien puntjes extra kon geven.

Overigens ben ik dan weer niet zo’n type dat ’s nachts het bed uit sneakt om de triviantkaartjes uit het hoofd te leren. Ik heb namelijk geen triviant.

De les van vandaag: laat je niet afleiden tijdens een spelletje met mij, want als je weer naar het spel kijkt, zal er iets veranderd zijn wat jij dan niet ziet. Maar ik wel. En reken maar dat dat in mijn voordeel is.

De laatste kus

(vervolg op Dat)

Meer dan vrienden, minder dan geliefden.
Uiteindelijk werkt dat niet.

Hoe de liefde werkt, dat weet ik sowieso niet zo goed. Wel dat ik het in grote hoeveelheid bij jou vond.

Dat het eerst nog genoeg was, maar dat het een keer zou stoppen, dat wist ik ook.
Sinds gisteravond weet ik dat het moment gekomen is. Meer jouw moment dan het mijne, want je timing is nogal venijnig. Maar ik kan het hebben, omdat ik wist dat het ging gebeuren.

Dat de heimwee naar een droom de toekomst in de weg kan staan, dat heb ik er wel van geleerd. Dat ik een sterke vrouw ben heb je me zelf verteld, en hell yeah dat dat waar is. Ik kan dit rationeel benaderen, wat niet wil zeggen dat ik er niet heel hard om moet huilen.

Maar ik huil met opgeheven hoofd.

Dat dit uiteindelijk ook veel beter is. Dat ik heel blij ben met je eerlijkheid. Liever dat ik weet wat er is, dan dat ik alleen maar merk dàt er iets is. Dat de schijn van valse veiligheid toch niet eeuwig opgehouden kan worden.

Dat ik van je blijf houden, dat weten we allebei. Dat mag ook. En jij ook van mij. Dat we elkaar daarom niet helemaal kwijtraken.

Dat de titel dus niet helemaal klopt. Het is niet echt de laatste kus.
Alleen zal het voortaan op de wang zijn.

Alles komt terecht

Zowel qua bloggen als qua leven heb ik de afgelopen week mijn karretje een beetje in de poep gereden. Als je niet leeft, heb je ook niets te bloggen, dus het was wel logisch. Mijn voornaamste activiteiten waren vegeteren, pillen slikken, paaseitjes eten en slapen. Het voordeel van de kapotte CV-ketel was dat ik niet eens naar buiten hoefde om een frisse neus te halen, dus ik kon vol overgave ziek zijn.

Ter geruststelling vertelde J. mij vorige week dat je lijf een week moet bijkomen van één dag op bed liggen. Op dat moment vertoefde ik al vijf dagen min of meer onafgebroken in horizontale positie, dus reken de schade maar uit. Ik schrok daar wel van. Bovendien realiseerde ik me maar al te goed dat die paaseitjes weliswaar érg lekker waren, maar niet goed voor de lijn. Dus toen mijn medicijnen hun werk gingen doen en ik langzaam maar zeker weer tot leven begon te komen, vond ik dat actie geboden was. Gelukkig was die actie al voorbereid, en zo vond ik mezelf ten lange leste dan toch terug in een sportbroek op de crosstrainer.

En wat denk je? Ik, die het haten van sport jarenlang gecultiveerd heeft, vond het léúk in de sportschool. Met name op het roeiapparaat was ik enorm in mijn element, maar ook de fysiotherapeutische luchtweerstandapparaten waren zeer de moeite waard. Ik kan haast niet wachten tot het vrijdag is en ik weer mag. Het is (zoals zoveel dingen in mijn leven) bizar maar waar. Jullie gaan hier nog meer over horen.

Verder is de pijn nog niet weg maar nu wel echt aan het zakken en heb ik na een week vol luctor eindelijk het idee dat ik ben aanbeland bij het stukje et emergo. Gelukkig ook maar, want ik werd langzaam ongelukkig van al het thuiszitten, het piekeren en de opdoemende puistjes als gevolg van de bovenmatige paaseiconsumptie. Het past niet bij me om mezelf niet helemaal te kunnen redden en steeds verder te versomberen. Die stijgende lijn is dus meer dan welkom.

Ik ga nu maar eens aan mijn karretje sjorren om het weer uit de poep te trekken. Ik heb prachtige biceps (aldus mijn trainer), dus dat gaat me wel lukken. Het gaat allemaal de goede kant op.

Leven, sporten, worstelen, boven komen en bloggen. Alles komt terecht.

Het laatste nieuws

Hier een update uit Medisch Centrum Weissenbruch (MCW, maar dan zonder knappe dokters). Ik verdeel de update in drie stukjes, want ik ben in mijn puntsgewijze fase.

1. medische tussenstand
Ik lig nog steeds niet in een koelcel met een kaartje om mijn grote teen, maar verder is het ook nog niet dat je denkt van "nou, holadijee". Mijn buik doet nog steeds pijn en ik ben half stoned van alle medicijnen. Die medicijnen hebben dan ook wel weer zoveel bijwerkingen dat ik me in mijn sombere momenten afvraag wat ik er nou eigenlijk mee opschiet. Ik noem: antibiotica waar je buikpijn van krijgt (ja maar... dat hàd ik al...).
Het zal gewoon wel tijd kosten, maar ik ben het zó vreselijk zat...

2. verwarmingstechnische tussenstand
De verwarmingsketel is ook ziek. Hij is de afgelopen vier dagen al drie keer geopereerd en hij heeft inmiddels vier nieuwe organen, maar vanochtend stond ik desondanks toch weer onder een koude douche en blaast mijn elektrische kacheltje zich helemaal te pletter. Ik draag momenteel bijna standaard twee truien. As I type zit de monteur weer op zijn knieën een kijkoperatie uit te voeren. Vanochtend heb ik de huisbaas de suggestie aan de hand gedaan om gewoon een nieuwe ketel te laten plaatsen, maar daar wilde hij niks van weten. Liever laat hij stuk voor stuk alle onderdelen vervangen dan zijn huurders voor eens en voor altijd van dit onding te verlossen. Als het zo doorgaat, kan hij een brief op poten van mijn kant tegemoet zien, want het komt me echt mijn neus uit.

3. klein huiselijk geluk
Temidden van al deze misère heeft zich vanochtend ook nog iets moois afgespeeld. Vanochtend heb ik ein-de-lijk het laatste velletje EK-toiletpapier verbruikt. Dus de immense WC-papiervoorraad waar ik al sinds juni mee kampte, is nu weggewerkt. Ik heb nu heel lief en neutraal papier met roze bloemetjes. Het is de eerste keer in mijn leven dat iets aangaande toiletpapier mij oprecht blij maakt. Maar ik ben ook niet helemaal goed momenteel hè, dus veroordeel me niet te hard.

Nu weten jullie weer hoe het ervoor staat hier. Tot slot een leuke quote van de monteur (zojuist uitgesproken): "Hij doet het weer. Tot morgen!"

Een kutverhaal

Hier een blog van de Firma 'Altijd Wat Bijzonders".

Ik ging woensdag even naar de huisarts, wegens pijn in mijn schouder. Ja, en een vage pijn in mijn buik, maar soit. Ik dacht: ontstekinkje, antibioticakuurtje, varkentje gewassen.
Mijn dokter, een getinte man, trok wit weg toen hij mijn klachten hoorde. Hij duwde wat op mijn buik, dat deed veel pijn, en besloot du moment om mij naar het ziekenhuis te sturen. Hij belde zelfs om mijn komst aan te kondigen, gaf me een formulier voor de bloedafname en een brief voor een radioloog en wenste mij veel sterkte. Op dat moment begon ik me ongerust te maken.

In het ziekenhuis gekomen deed ik braaf wat van me verwacht werd, nog redelijk onbevangen op dat moment. Dat veranderde tijdens het onderzoek van de radioloog. Er werd een echo gemaakt van mijn buik en daarna ook nog een vaginale echo. Vrouwonterend. Pijnlijk. En mijn ongerustheid nam toe.

Om een lang verhaal kort te maken: even later lag ik in een ziekenhuisbed, kreeg ik pijnbestrijding en had ik de verdenking van een ontstoken eileider. Schouderpijn schijnt daar een typisch symptoom van te zijn. Nog afgezien van de pijn voelde ik me ronduit... kut. Ik kon wel janken, maar dat deed ik niet. I'm a supergirl, and supergirls don't cry.

Interessant detail van de echo: ik heb twee volledig ontwikkelde baarmoeders. Twee!! Riant toch?
Ook wel leuk: de seniele bejaarde die bij gynaecologie lag en als ze op de po was geweest over de afdeling schreeuwde: "Zustééér! Ik ben klaahaar!!" En niet één keer, maar váák.

Maar goed, terug naar mij, want ik was nog niet klaar.
Men begon ineens over een kijkoperatie, waardoor ik acuut droog werd gelegd (geen eten, geen drinken, geen pijnstillers). Afzien. Gelukkig werd die operatie bij nader inzien toch afgeblazen. Ze vonden het duidelijk genoeg: de eileider was ontstoken, maar een ongevaarlijke variant (google even op buitenbaarmoederlijke zwangerschap en zie dat het dus wel gevaarlijk kàn zijn). Toen werd ik gelukkig ontslagen uit Hobbyhal Westeinde - we spreken inmiddels donderdagmiddag 16.00 uur.

Vanochtend lag ik alweer op de tafel van de radioloog. De ontstekingswaarden in mijn bloed waren er niet beter op geworden, integendeel, dus toch weer dat echo-ding naar binnen en onderzoeken. Maar er was nog steeds niks zichtbaar mis, dus ik mocht weer naar huis, met medeneming van een recept voor heavy medicatie. "Hasj coke pilluuuh", zoals J. dan zegt.

Gister was J. gelukkig bij me. Door op de juiste knopjes te drukken wist hij wat traantjes bij me te ontlokken ("...want het is toch ook niet niks, want je de laatste 24 uur hebt doorstaan..."). Nu ben ik alleen. Met pijn en het algehele kutgevoel.

Maar ja hè.
Supergirls don't cry...

Kom van die kast af!

Ken je die grap van die twee mensen die naar de sauna gingen?

Juist.
Die gingen niet.

Dus toen klom ik maar van de kast af en was ik meteen onthekst.

Ik moest wel een beetje om mezelf lachen.