Tandenborstel met griep

Er zijn dingen waar ik nooit aan denk omdat ik er nooit mee te maken heb. Dit geldt bijvoorbeeld voor griep. Deze week heb ik daar toevalligerwijs wel aan gedacht, maar dat was omdat de reumatoloog mij vertelde dat ik een griepprik moest gaan halen bij de huisarts. Reuma + MTX + griep = geen pretje. Dus ja, dan moet je daar even aan denken. Voor de zekerheid. Maar verder denk ik dus nooit aan griep.

De reden is simpel: ik heb dat nooit. Volgens mij heb ik in mijn hele leven nog nooit een echte griep te pakken gehad. Zo eentje waarbij je zeker een week van de wereld bent en alleen maar in bed kan liggen met koorts en spierpijn. Van dit euvel is mij alleen de lightvariant bekend. Dan heb ik een dag koorts en ijl ik dat het een aard heeft, de volgende dag ziek ik uit en op dag drie dartel ik weer door het leven als een pageboren lammetje.

De laatste keer dat ik bevangen werd door griep light was in 2003, op de verjaardag van mijn oma. Ik ben nog wel naar haar toe gegaan, maar heb toen de ganse dag mijn bacteriën in haar bed liggen verspreiden. Ze heeft wel eens leukere verjaardagscadeautjes van me mogen ontvangen.

Nu las ik gisteren dat als je griep hebt gehad, je je tandenborstel moet ontsmetten met chloor en hem daarna goed uit moet koken. Je mag het ding gedurende je ziekbed ook niet bij andere tandenborstels in de buurt leggen, in verband met besmettingsgevaar. Daar had ik dus nog nóóit bij stilgestaan! Echt niet! Voor mij waren ‘griep’ en ‘tandenborstel’ twee termen die hoegenaamd niks met elkaar te maken hadden, maar daar blijk ik me dus lelijk in vergist te hebben.

Als ik nou ooit een keer de sensatie van een echte, onvervalste griep mag ervaren, dan zet ik mijn tandenborstel in quarantaine. Als ik weer beter ben gooi ik ‘m weg en pak ik een nieuwe, want dat met dat chloor, daar begin ik niet aan.

Straks krijg ik mijn griepprik. Daarna stop ik maar weer met aan griep denken. Het is gewoon niks voor mij.

Balen

Gisteravond kon ik niet slapen. Ik heb toen een hele tijd over een taaldingetje na liggen denken. Namelijk: als wát baal je nou eigenlijk?

“Balen als een stekker” is waarschijnlijk de meest gehoorde uitdrukking wanneer je ergens vreselijk van baalt. Maar hoezo, als een stekker? Balen die dan? Ik ging even de stekkers in mijn huis na, en die heb ik geen van allen ooit zien balen. Vanochtend zag ik dit bevestigd op de site van Onze Taal: ‘Als een stekker is een versterkende toevoeging, die zelf geen echte betekenis heeft’. Mooi, daar zijn we het dus over eens.

In mijn directe omgeving bevindt zich iemand die pleegt te zeggen dat hij “baalt als een reiger”. Ik ben even in de google-atuur gedoken, maar hij is geloof ik de enige persoon op aarde die baalt als een reiger. Je kan van alles als een reiger doen (zoals lam zijn en schijten), maar balen doen die beesten niet. Nou ja, ze dóén het misschien wel, als ze weer eens gedesillusioneerd bij een met gaas overdekte vijver zitten, maar het is geen gemeengoed om het zo te zeggen.

Kluun heeft het in “Komt een vrouw bij de dokter” op een gegeven moment over “Balen als stro”. Daar kan ik wel wat mee. Balen en stro zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Alleen dit: balen heeft in dit verband wel een andere betekenis. Klinkt dus leuk, en een pluim voor Kluun voor het verzinnen, maar nee. Het is toch ook geen sluitende oplossing.

Terwijl ik dit alles lag te overpeinzen, kreeg ik een sms van die balende reiger. Lief. Ik heb hem nog maar niet verteld dat hij oneigenlijke taal gebruikt. Dat slechtnieuwsgesprek komt nog wel.

Ondertussen sliep ik nog steeds niet. En ik kwam ook niet echt uit deze taalkwestie. Daar baalde ik van hoor.

Geen idee als wat.

Marktwaarde

Soms verschijnen er dingen in mijn mailbox waar ik enigszins verbaasd over ben. Zo ook vandaag.

Ik kreeg de link naar een website waar ik mijn marktwaarde kon berekenen. Dus papa, Jacco, wie-dan-ook: als jullie plannen hebben om mij mee te sleuren naar een of andere vrouwenmarkt en mij daar te verhandelen, dan heb ik nu een richtprijs die jullie kunnen bedingen bij de heren bedoeïenen. Namelijk:

more or less 27 camels, 7 goats and 0 sheep.

Een beetje vreemd is het wel. Na mijn verjaardag blijken er nog maar 4 geiten en 27 kamelen tegenover mijn persoon gesteld te worden. En als ik een kilo aankom ook. Met de schapen zijn ze sowieso niet zo scheutig, die krijg je echt nooit.

Wanneer je vanuit je eigen opinie wilt uitrekenen hoeveel kamelen en geiten ik waard ben, dan kan dat hier.

Persoonlijk vind ik 27 kamelen best veel trouwens. Daar ben ik wel een beetje trots op. Al hoop ik dat er nu niemand bevangen wordt door dadendrang.

Zo'n maandag

Wat een rotdag was het vandaag. Werkelijk alles wat mis kón gaan, ging ook mis. Ik had alleen geen lekke band, maar verder...

Toen ik vanochtend wakker werd, hoorde ik de regen al met bakken tegelijk tegen de ramen gutsen. Een half uurtje later reed ik dan ook door de stromende regen naar het station. Zonder regenpak, want dat heb ik niet. Op dat moment was ik nog optimistisch: ik zou al snel in de trein zitten en dan droogde ik vast gauw weer op.

Helaas. Eenmaal op het station bleek dat er welgeteld nul treinen richting Rotterdam reden. Maar niet getreurd, ik kon met de randstadrail. Ik kan iedereen dat ding van harte afraden. Je moet te lang op keiharde plastic stoeltjes zitten en je stopt op de meest vreemde plekken. Uiteindelijk arriveerde ik toch in Rotterdam, bij Hofplein, en toen moest ik naar Blaak. Een medewerker van de randstadrail vertelde mij dat het het makkelijkst was om te gaan lopen. Prima, maar ik wist niet precies hoe en die meneer legde dat nét niet helemaal goed uit. Dus in die immer voortdurende wolkbreuk dwaalde ik door de straten van Rotterdam, die stad, het OV en mijn werk met passie verwensend.

Drijfnat en ijskoud arriveerde ik op mijn werk. Daar trok ik mijn schoenen uit in de hoop dat mijn sokken dan wellicht wat sneller op zouden drogen. Natúúrlijk moest daar weer vanalles over gezegd worden, want op je sokken lopen is not done op dat kantoor. Vervolgens kenmerkte de dag zich door reeds gemaakte afspraken die om flauwekulredenen werden afgezegd, mensen die weigerden op hun mail te reageren en stormen in glazen water. Tussendoor speelde er ook nog een privédingetje waar ik wel heel stoer over wil doen, maar dat me toch raakt. Iets met tweede viool spelen en dat ik daar teveel trots voor zou moeten hebben - maar dat heb ik dus nèt niet. Nog niet.

Om half vijf werd het systeem om de onderhoudsredenen uit de lucht gehaald, maar vlak daarvoor zag ik nog kans om naar de site van de NS te surfen. Daar nam ik kennis van het feit dat om precies te zijn nul treinen naar Den Haag reden. Zelfs niet via achterlijke omwegen. Gewoon helemaal niet. Dus ik ging maar weer naar die randstadrail, dit keer ging het wat vlugger omdat bleek dat ik wel degelijk met een tram daar kon komen. Dat maakte de pil van vanochtend nog eens extra bitter.

Toen ik eindelijk weer in Den Haag was, bleek mijn achterlicht het niet meer te doen. Ik heb van die losse lampjes en het is dus een kwestie van nieuwe batterijen, maar toch. Ik ging nog even naar Albert Heijn, maakte eten - dat ik natuurlijk over mijn schone witte vest kliederde. Nu zit ik op de bank en ik doe vandaag helemaal niks meer. Hooguit nog een dvd kijken. En echt hoor, als er vanavond nog één iemand aan mijn hoofd gaat zeuren, dan ruk ik diegene de kop van zijn romp. Je bent gewaarschuwd.

*trekt wenkbrauwen in V-vorm en ontbloot tanden*

Ontboezemingen

Mijn verhuizing is een feit! Ziet er kek uit hè? Let ook op de extra kastruimte die ik hier heb, in de zin van dat je precies kan zien hoeveel reacties er geplaatst zijn bij een bepaald bericht en - maar dat zie je nu nog niet - dat mijn blogjes per maand gearchiveerd zullen worden. Het stemt mij vrolijk.

Nu deed iemand mij de suggestie aan de hand om op mijn nieuwe adres eens te beginnen met het vertellen van een paar dingen die niemand van mij weet. Het mag duidelijk zijn dat ik daar toch al nooit erg moeilijk over doe (denk bijvoorbeeld aan het verhaal over mijn toiletpapierinferno), maar vooruit. Ik wil best wat ontboezemingen doen. Of jullie er iets mee opschieten om het te weten is een tweede, maar ik kom in elk geval tegemoet aan de wensen van één van mijn lezers.

Om te beginnen: mijn hikgedrag. Als ik lig en iemand maakt me erg aan het lachen, dan krijg ik de hik. Altijd. Als ik zit heb ik dat niet, maar liggen en lachen is echt een dodelijke combinatie voor mij. Gelukkig gebeurt dit niet zo dikwijls. Ik krijg vaker de hik omdat ik koolzuurhoudende frisdrank drink, vooral als ik het te snel naar binnen giet. Dat doe ik dus niet zo vaak, maar soms heb ik een vlaag van onoplettendheid en ja, dan hik ik. Maar al met al heb ik niet zo vaak de hik.

Ten tweede: ik heb vroeger op volksdansen gezeten. Hier wijd ik verder liever niet over uit. Al is een aardige anekdote dat mijn zus ook volksdanste en wij tijdens het 40-jarig huwelijksfeest van mijn opa en oma een volksdans-dansje zouden opvoeren. Tijdens dit dansje (op het liedje "De Konijnenpolka") kregen Zus en ik slaande ruzie. Dat is allemaal nog tot daar aan toe, maar oom Frans beschikt over beeldmateriaal van deze twist. We zijn inmiddels bijna twintig jaar verder, maar ik heb er nog niet naar willen kijken.

Ten derde: die oom Frans waar ik het hierboven over had. Hij is samen met zijn wederhelft - mijn tante Janneke - verantwoordelijk voor de naam van mijn weblog. Zoals velen van jullie wel weten is mijn 'echte' naam Annelies, maar om misverstanden te voorkomen: ik voel me meer Anne. Hoe dan ook, oom Frans en tante Janneke zeiden vroeger altijd tegen mij dat mijn ouders een lettertje vergeten waren in mijn naam. "Het moet Anneliefs zijn, omdat jij namelijk nogal lief bent", zeiden ze. Daarmee was mijn 'nickname' geboren, maar dat had niemand op dat moment kunnen bevroeden.

Tot slot: als ik strooigoed in huis heb, gaan de snoepjes altijd als eerste op. Behalve die keiharde vierkante letters, want die vind ik werkelijk niet te vreten. Bovendien breek ik m'n tanden erop.

Goed, ik vind dit wel weer genoeg onthullingen voor de zaterdagavond. Er hangt hier nu in elk geval iets aan de muur. Nog één verzoekje: dat van dat volksdansen... willen jullie dat alsjeblieft niet verder doorvertellen?